Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Πιγκουίνοι

Μαγεία είναι, να είσαι παρά θιν' αλός υπό το serenity ενός φλογισμένου ελληνικού ηλιοβασιλέματος απλωμένου πέρα και πάνω από ερείπια ιστορίας και μύθου, στο αρχιπέλαγος των πέντε θαλασσών και των τριών ηπείρων μας. Αλλά αυτές είναι θερμές, ημιτροπικές και apolitical καταστάσεις.
   
Θέμα είναι, να είσαι στην Ανταρκτική των –60 C με έναν τηλεφακό και υπό το νότιο σέλας να καταγράφεις το μυστήριο της βαρετής παρέλασης των πιγκουίνων. Θα είναι μάλλον πιο χαλαρό, από το να μελετάς την εγχώρια και την παγκόσμια πολιτική, όπου πλέον και το πιο παράδοξο τείνει να γίνεται ολοένα πιο οικείο στην κοινή γνώμη και πιο αποδεκτό. Αλλά λένε πως αν το αφύσικο και το παράλογο γίνει οικείο και αποδεκτό, τότε πέφτεις μια κατηγορία παρακάτω από τα ζώα και τα λαχανικά αυτού του πλανήτη. Πιο κάτω δεν έχει καθότι σέρνεσαι και λερώνεται η γραβάτα...

Εναλλακτική για άλλον πλανήτη που θα διαθέτει καφέ και λοιπά ελαφρώς απαγορευμένα δεν υπάρχει επί του παρόντος - παρά τα όσα αρχίζουν χαλαρά να μας λένε για κάτι εξωπλανήτες -, άρα μένει να παρακολουθείς απλά την παγερή πομπή των εξουσιαστών πιγκουίνων της πολιτικής και του δογματισμού, με κείνη τη μονοτονία του άσπρου – μαύρου να βαδίζουν βουβοί και αδιάλλακτοι προς τη νέκυια του πλανήτη και της ανθρωπότητας. Σε αντίθεση με την παγκόσμια διανόηση που στον δικό της κόσμο φωνάζει μη ακουόμενη κάτι σαν : Set the controls for the heart of the Sun

Πιγκουίνοι απλά. Δεν είναι τυχαίο που η Φύση έταξε αυτά τα παράξενα είδη στην Ανταρκτική. Γιατί ανάμεσα στον αιώνιο πόλεμο επιβίωσης φυτοφάγων και αρπακτικών στον υπόλοιπο πλανήτη, είναι τα μόνα ουδέτερα και αδιάφορα. Που λες και ζουν μόνο για να βαδίζουν βουβά προς το πουθενά.
Με κείνη την ανήλιαγη και μελαγχολική ασπρόμαυρη μονοτονία. Με κείνη την εκνευριστική βαρεμάρα της αδιαφορίας. Αλλά κυρίως με την ασπρόμαυρη στιλπνότητα της σοβαρότητας του άλαλου ή και του θορυβάλαλου κενού. Που δεν επικοινωνεί, όντας έξω και μακριά από τις ζώσες κοινωνίες. Στον παγερό πόλο της εξουσίας και δη στον αρνητικό. Τον έμπλεο της αρνητικής ενέργειας του νεομεσαιωνικού πολιτισμού μας που μάχεται να εξισορροπεί με το θετικό πόλο του βορρά, που μάλλον θα εδράζει την ιστορία των λαών και τη Νέμεση των καιρών…  

Εκείνη την αδέκαστη και φρικαλέα που αναμένει βλέποντας τον δυτικό κόσμο να αναδιπλώνεται στον εθνικισμό και τον ανατολικό να επιμένει στη θεοκρατία, έτσι ώστε να τον οδηγήσει στο σύνολό του στην κάθαρση του τρίτου παγκοσμίου πολέμου ή σε μια εναλλακτική λύση 3… Όχι αναίτια, αλλά με την ευθύνη των εφαρμοσμένων πολιτικών του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού που διαβρώθηκαν από τις νεοεποχίτικες επιδιώξεις της ασύδοτης παγκοσμιοποίησης των αγορών και όχι μιας συντεταγμένης παγκοσμιοποίησης των εθνών και των πολιτισμών τους. 

Έτσι αφού οι δημοκρατικές κυβερνήσεις της Δύσης εκφράστηκαν από αδιάφορους πιγκουίνους των αγορών που ανέχθηκαν την εξουσία των media με τις κατασκευασμένες ειδήσεις, την τραπεζοκρατία να κυριαρχεί επί των δημοκρατιών, τη φοροεπιδρομή στους λαούς χάριν μιας παγκόσμιας elit και την ανοχή στο αφύσικο και το παράλογο, χωρίς να καταφέρουν να δώσουν στους λαούς όλης της Δύσης ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις και κοινές προσδοκίες, κατάφεραν να είναι τύποις δημοκρατίες που κάποια στιγμή διέγειραν τα αισθητήρια των πολιτών τους τόσο, ώστε ο θυμός να γίνεται ποτάμι οργής με ανεξέλεγκτη κατεύθυνση. Αλλά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι εξακολουθούν να παραμένουν αδιάφοροι. Σαν πιγκουίνοι που βαδίζουν στο πουθενά…

Είναι τόσο παράξενο και παράλογο παγκόσμιο φαινόμενο που μοιάζει σαν μια φυσική ανάσχεση, σαν μια ανεστραμμένη ιστορική παλινωδία του Στησίχορου. Ίσως για να βαδίσει η ανθρωπότητα προς το Κοινό και τη Βουλή του πρώτου πανανθρώπινου πολιτισμού και ενωμένη να αντιμετωπίσει τα σύγχρονα και σύνθετα προβλήματά της, ώστε επιτέλους να στρέψει το βλέμμα και τις δυνάμεις της έξω και πέρα απ΄ τον πλανήτη, ίσως να πρέπει πρώτα να εξαγνιστεί με το νέο βάπτισμα της εποχής του Υδροχόου στην οποία μπήκαμε ήδη. Το βάπτισμα της φωτιάς. 

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Πυραμίδες

Να πιστεύεις αυτούς που αναζητάνε την αλήθεια. Ποτέ αυτούς που τη βρήκαν. Γιατί ο σκοταδισμός και η λήθη εξακολουθούν να τροφοδοτούν τη σημερινή ιστορική μας ασάφεια για μόλις 3-4 χιλιάδες χρόνια πριν, πόσο μάλλον για ένα βάθος 10 και 100 χιλιάδων χρόνων. Όμως τα τεκμήρια και κυρίως τα μνημειώδη κτίσματα ανά τον κόσμο είναι τόσα και ανυπέρβλητα ώστε να αποσιωπηθούν. Και είτε εξηγούνται με γλαφυρό τρόπο, είτε αναγορεύονται σε ανεξήγητα και μυστήρια. Παρότι συνάδουν τόσο με μύθους αρχαίων πολιτισμών και παρότι μεταφέρουν με τη γλωσσική παράδοση κώδικες κρυμμένους στις ονομασίες και την τοπική γεωγραφία που σημαίνουν στοιχεία της ταυτότητάς τους. Αυτό συμβαίνει και με τις πυραμίδες που συνειρμικά μας μεταφέρουν στην Αίγυπτο, στη μεγάλη πυραμίδα του Χέοπα ( όπως είναι γνωστή) στις ανατολικές όχθες μιας παλιάς κοίτης του Νείλου και πίσω από την Σφίγγα, μαζί με τις δυο μικρότερες των απογόνων του σε διάταξη παρόμοια και οι τρεις με την αστρική διάταξη της ζώνης του Ωρίωνα

Όμως οι πυραμίδες αποτελούν ελληνική λέξη αφού πυρ + αμίς = πυρ+ακίς = φωτιά + κορυφή. Και η ίδια η Αίγυπτος έχει ελληνικό όνομα αφού Αιγ + υπτος = κύμα (εξ ου και Αιγαίο) + ύπτια = χώρα κάτω της θάλασσας  (της τότε ανατολικής Μεσογείου όπως ήταν πριν τη βύθιση του Αιγαίου και τον καταποντισμό της χερσαίας Αιγηίδος που έγινε γύρω στο 10.000 πΧ). Ακόμη και ο πρώτος βασιλιάς (Φαραώ) της Αιγύπτου λεγόταν Μιν και στη συνέχεια Μήνης όπως και αυτός του αιγαιακού πολιτισμού της Κρήτης Μίνως. Ο οποίος συνοδεύεται από τις αναφορές μηχανικής για τον Δαίδαλο, τον Τάλω και τον λαβύρινθο. Επιπλέον ο Αίγυπτος αδελφός του Δαναού ήταν μυθικό ελληνικό πρόσωπο που βασίλεψε στην υπόψη χώρα, όταν ο επίσης μυθικός Διόνυσος εκστράτευσε στις Ινδίες εκδιώκοντας και καταδιώκοντας τους ''μελανέρυθρους'' Υκσώς από την Αν Μεσόγειο που είχαν επιδράμει πολύ πριν τον Αλέξανδρο. Ο οποίος Αλέξανδρος αντιμετώπισε Αιγύπτιους και  Πέρσες ως πολιτισμικός απελευθερωτής, με εξαίρεση τα ''μιαρά έθνη'' που καταδίωξε μέχρι τα τείχη της Κασπίας και την Άορνο πέτρα των Ιμαλαΐων.

Οι πυραμίδες ως κατασκευές έχουν υπέργεια αλλά και υπόγεια δόμηση με ογκόλιθους γρανίτη βάρους 2,5τόνων έκαστος έως και 12τόνων ορισμένοι. Έχουν λειανθεί με υδατοστεγή και αεροστεγή ακρίβεια, ώστε να παραμένουν και σήμερα εντός τους κάποιοι απρόσιτοι χώροι όπως ο περίφημος άγνωστος θάλαμος της βασίλισσας και η κατασκευή δείχνει γνώσεις τριγωνομετρίας, αλλά και απόλυτη χρήση των άρρητων αριθμών π και φ και της χρυσής τομής. Έχουν αστρικούς προσανατολισμούς και ηλιακούς φωταγωγούς, αλλά και διαδρόμους που παραπέμπουν σε αστρικούς συμβολισμούς και ακολουθίες μυστηρίων.

Συμπέρασμα των παραπάνω είναι πως δεν έγιναν συμπτωματικά και χωρίς την υποστήριξη της μηχανικής με γνώσεις και εργαλεία, δεν αποτελούν κενοτάφια έστω και αν αργότερα χρησιμοποιήθηκαν ως τέτοια από τους Φαραώ και έχουν άμεση σχέση με κάποιον άγνωστο (ελληνικό) πολιτισμό που άφησε πίσω του και την πρώτη στον κόσμο πόλη με το όνομα Ηλιούπολη της Αιγύπτου, αφού είναι ξεκάθαρο πως μιλάμε για εποχές εκτεταμένης ηλιολατρείας σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη… Για δε τη φωτιά στην κορυφή θα ήταν ευκολότερο να πει κανείς αν είχε διασωθεί έστω και μια κορυφή ώστε να γνωρίζουμε αν ήταν απλά από γρανίτη με κάποια θέση φυκτωρίας (φωτιάς) ή είχε κάποια ράβδο σαν την σημερινή του αλεξικέραυνου και δη από άλλο υλικό όπως πχ ο χαλκός, ο χρυσός ή ο χαλαζίας ώστε να είναι υψηλά αγώγιμο υλικό για την ηλιακή ακτινοβολία.
Υλικό που όχι μόνο θα αντανακλούσε το φως για λόγους επικοινωνίας, λατρευτικούς ή δηλωτικούς μιας ηλιολατρευτικής περιοχής, αλλά και πιθανόν θα συγκέντρωνε ή θα αναμετέδιδε - κάπως -  ενέργεια ηλιακή και παράγωγά της.
Δεδομένου ότι το πυραμιδοειδές σχήμα και η ισχυρή τριγωνομετρία ενισχύουν σημαντικά την αγωγιμότητα και την αναμετάδοση, όπως τα κοίλα κάτοπτρα του Αρχιμήδη πολύ αργότερα που έκαιγαν τα εχθρικά πλοία στις Συρακούσες.
Ένας τέτοιος γνωστός αντικατοπτρισμός με την πυραμίδα του Χέοπα λέγεται πως ήταν με τους δυο χρυσούς αετούς σε κίονες του Άβατου στο Λύκαιο της Αρκαδίας, μυθικό τόπο γέννησης του Δία.
Η Ηλιούπολη της Αιγύπτου διεκδικεί την πρώτη μορφή ηλιολατρείας και δη του Σείριου στο χρόνο, διαθέτοντας τον πρώτο ναό του θεού Φοίνικα. Ο Φοίνικας (πορφυρός) ήταν ο φτερωτός χρυσοπόρφυρος θεός που επέστρεφε κάθε σχεδόν 1500 ή κατά άλλους κάθε  25960 χρόνια στο ναό του στην Ηλιούπολη, για να καεί και να αναγεννηθεί απ’ τις στάχτες του ορίζοντας την απαρχή μιας νέας (σειριακής) εποχής…  Σαν μετεξέλιξη του Φοίνικα ο θεός Όσιρις (ο Σείριος) ομολογεί σε επιγραφή του ότι κατάγεται από τον αστερισμό στον οποίο επανέρχεται ανά περιόδους. Στη συνέχεια το σύνολο των ηλιοκεντρικών θεών (και όχι μόνον) συγχωνεύτηκαν στον Αμ-Ων-Ρα και εδώ κάθε επεξήγηση ωχριά στις σημασίες… 
Η χρονολόγηση των πυραμίδων ποικίλλει και ένα πολύ πιθανό σενάριο είναι η ενδεικτική για αυτές Σφίγγα, η οποία φέρει κεφάλι γυναίκας και σώμα λέοντα. Προφανώς για να καταδείξει πως έγιναν στη μετάβαση από την εποχή της Παρθένου ζωδιακά στην εποχή του Λέοντα… Ήτοι πάνω από 70 χιλιάδες παντελώς άγνωστα χρόνια…

Πυραμίδες λοιπόν. Που δεν είναι μόνο στην Αίγυπτο, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο γεγονός δηλωτικό ενός πανάρχαιου παγκόσμιου πολιτισμού έστω και με την επιρροή πρώιμων ερευνητικών και εμπορικών αποστολών που στον ελληνικό μύθο σώζονται ως αργοναυτικές εκστρατείες (πολλές και όχι μια). Στον ελλαδικό χώρο είναι 26 πυραμίδες με γνωστότερη του Ελληνικού της Αργολίδας που ανάγεται στην 3η πΧ χιλιετία με ξεκάθαρα μυκηναϊκά στοιχεία και φυσικά την λαξευμένη πυραμίδα στην κορυφή του Ταυγέτου, την μεγαλύτερη σε μέγεθος στον κόσμο που έδωσε το όνομα στη Λακωνία (Λας + Κώνος = Πέτρα + Κώνος), αλλά και στη Λακεδαίμονα ( Λας + δαίμων = Βράχος + θεότητα = λαξευμένη θεότητα στην κορυφή) του Ταλετού, με την ηλιολατρική παράδοση του Ήλιου Απόλλωνα να συντηρείται μέχρι τις μέρες μας, χωρίς κανείς να τολμά εδώ μια χρονολογική προσέγγισή της … Γιατί δεν εορτάζεται το θερινό ηλιοστάσιο της 21ης Ιουνίου του δικού μας ήλιου, αλλά το θερινό της ανατολής του μεγάλου ήλιου του αστερισμού του Σείριου ή Κύνα ή Υπερίωνα την 20η Ιουλίου…
Η πυραμίδα του Ταϋγέτου απούσης βέβαια και εδώ της ελληνικής πολιτείας μελετήθηκε υποτυπωδώς από την πολεμική μας αεροπορία και βρέθηκε να έχει μόλις 1,5 μοίρες απόκλιση στις πλευρές της από τη φυσική φθορά και τον χρόνο. Οι υπόλοιπες είναι άσημες και εγκαταλειμμένες όπως και του Ελληνικού που δεν έχει καν δρόμο πρόσβασης και πάρκινγκ, ούτε καν για μια υποτυπώδη τουριστική αξιοποίηση από τη χώρα μας την κατά τα άλλα ελληνική…

Γνωστές πυραμίδες είναι και του Μεξικού, οι πυραμίδες των Μάγιας στις οποίες είναι ξεκάθαρη η ηλιολατρική χρήση. Παράλληλα πυραμίδες υπάρχουν και στην Κίνα, αλλά και στον Ειρηνικό Ωκεανό όπου ανοικτά της Ιαπωνίας στην Οκινάουα βρίσκεται βυθισμένο ένα κτιριακό σύμπλεγμα με πυραμίδες αντίστοιχες των Μάγιας.
Τελικά, τα όσα εξακολουθούμε να μην γνωρίζουμε για τις πυραμίδες θα μπορούσαν να συνοψίζονται σε μια ελληνική επιγραφή που σώζεται σε κάποια αρχαία εγκαταλελειμμένα ερείπια κάπου στην νήσο του Πέλοπα και γράφει : ΑΠΕΛΚΑΛΛΙΕΡΑΧΑΙΡΕ – Απ –Ελ – Κάλλιε – Ρα – Χαίρε…