Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Κι αν είναι Ροκ...

Οι σπουδαίοι θαύμασαν, οι μετριοπαθείς αφουγκράστηκαν κι οι τιποτένιοι φθόνησαν το μεγάλο βήμα της χώρας προς τα εμπρός.
Πίσω έμεινε η ασθμαίνουσα συντήρηση δεκαετιών που είχε ριζώσει στην εικόνα του καθωσπρεπισμού των θεοσεβούμενων νοικοκυραίων της γραβάτας.
Η ανατροπή με την αρχή της επανάστασης του αυτονόητου ήταν τόσο βελούδινη που οι περισσότεροι ακόμη δεν έχουν καταλάβει τι έγινε.
Η ημέρα που κομίζει το καινούργιο ήρθε τόσο ήρεμα, τόσο σεμνά, τόσο ευγενικά, αλλά και τόσο ανατρεπτικά όσο επέβαλλε κι η παρουσία της λευτεριάς, της δημοκρατίας και της ελπίδας που τη συνόδευαν.
Τελικά ο Αλέξης ήρθε στο προσκήνιο και δεν κρύβεται πίσω από τις λέξεις όπως χρόνια τώρα λέει το αντίστοιχο τραγουδάκι.

Η αλαζονεία και η αναλγησία του μνημονιακού νεοφιλελευθερισμού που εξέφραζε μια έκρυθμη συστημική εξουσία υποχώρησε νομοτελειακά στο γκρίζο παρελθόν, δίνοντας τη θέση της στη ριζοσπαστική πολιτική ανατροπή που ωριμάζοντας θα φέρει και την πολιτισμική αντίστοιχα.
Ένας ροκ ηγέτης από τη νέα γενιά με παρουσία που διαχέει ήρεμη δύναμη και λόγο ξάστερο και καθαρό που αγγίζει το συνειρμό του απλού λαού, κατάφερε να επιστρέψει το χαμόγελο της αισιοδοξίας και να προκαλέσει τον αυθόρμητο πανηγυρισμό σ’ ένα λαό που διαισθάνθηκε πως ανακατέλαβε ο ίδιος την εξουσία.
Ένας απλός και χαρισματικός νέος καθοδηγητής που παίρνοντας την εξουσία δηλώνει άμεσα πως την ανακατευθύνει στο λαό, σε όλο τον ελληνικό λαό όπου και ανήκει…
Ένας επαναστάτης της νέας γενιάς με αιτία ριζωμένη σε όραμα, ένας πολιτικός που δεν ήταν από τζάκι κι ούτε κουβάλαγε περγαμηνές από το Χάρβαντ, αλλά από το κέντρο της Αθήνας και με καταγωγή από ένα μικρό χωριό δίπλα στον Αχέροντα που σμίλευσε το στοχασμό και το όραμά του για μια πραγματικά νέα Ελλάδα, όπου η κάθε λέξη, η κάθε έννοια και ο κάθε προσδιορισμός θα είχαν σαφήνεια, νόημα και συνέπεια πολιτικού συμβολαίου με τον ηγέτη λαό μιας νεκραναστημένης δημοκρατίας που μοιάζει να αναδύθηκε από τα τρίσβαθα της κλασικής αρχαιότητας.
Ο κόσμος θορυβήθηκε κι αναρωτήθηκε μήπως είναι ένας νέος Τσε ή Τσάβες, παρότι είναι απλά ο Αλέξης των ελλήνων. Εκείνων των ελλήνων που συνειρμικά αναζητούσαν πάντα το δικό τους Αλέξανδρο που θα άλλαζε την Ελλάδα και την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο από την αφόρητη ύβρη των καιρών.
Και να που ο μικρός ένωσε τους Έλληνες και η παρουσία του άμεσα θορύβησε την οικουμένη. Γιατί έχει τα χαρακτηριστικά του κλασσικού ηγέτη, όπως την πυγμή, τη σεμνότητα και την προσήλωση στο εθνικό όραμα που θ’ ανοίξει ένα νέο πεδίο δόξας για την ελληνική κοινωνία και ιστορία. Αδιαμφισβήτητα ήταν μια ιστορική καμπή. Που διαφάνηκε από την συγκινησιακή προσήλωση του λαού όλης της επικράτειας στο χαιρετισμό του σε ώρες αυθόρμητου παλλαϊκού πανηγυρισμού.
Σε αυτό συνηγορεί το ότι δεν ήταν απλά η ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά που ξαφνικά κέρδισε τις σημαντικότερες εκλογές της νέας ελληνικής ιστορίας.
Ήταν το ιστορικό timing για την προβολή του από μηχανής θεού που παρεμβαίνει στα κρίσιμα δείχνοντας τη διέξοδο προς τα σπουδαία
Ο Αλέξης των Ελλήνων μόλις άνοιξε την πόρτα της σύγχρονης ιστορίας καλώντας τους τολμηρούς να τον ακολουθήσουν πέρα από κάθε δοξασία και απόχρωση και να δημιουργήσουν μαζί του το αύριο.  
Κι αν είναι ροκ κι αν δε φοράει γραβάτα κι αν πάει στη Βουλή με τη μηχανή του ή οδηγώντας ο ίδιος το αυτοκίνητό του κι αν μένει στο κέντρο της πόλης, τόσο περισσότερο γίνεται αγαπητός από όλους τους Έλληνες. Κι αν ακόμη έχει το δικό του θεό, τόσα περισσότερα σημαίνει για όσους έχουν ''μορφή''. Που στα ελληνικά σημαίνει πως είναι πραγματικά μορφωμένοι.
Οι υπόλοιποι ας μείνουν στο παρελθόν.
Η ιστορία μας προσπέρασε ήδη…