Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Αφ-αιρετικά

[ Ακέφαλοι οι λέοντες κι η πόλη λεηλατημένη...Sic transit gloria mundi!]
Λένε πως, το μεγαλύτερο αμάρτημα του ανθρώπου ( απέναντι στη φύση που τον γέννησε ), είναι να πεθάνει απαίδευτος και αγράμματος. Απαίδευτος από κάθε είδος εκπαίδευσης μέχρι και κοινωνικής ή πολιτισμικής ή και οικογενειακής ακόμη και αγράμματος από στέρηση παιδείας και ακόμη χειρότερα από αναπαραγωγή κατεστημένης ή περιχαρακωμένης γνώσης.
Προσωπικά θεωρώ ...ufo όποιον δεν παραδέχεται την ύπαρξη εξωγήϊνων, ήτοι απέχει παρασάγγας από φυσική και μαθηματικά. Αλλά το θέμα δεν είναι εκεί. Είναι στο εάν και κατά πόσο οι ευρείες μάζες των χωρών του πολιτισμένου δυτικού κόσμου τουλάχιστον, κατέχουν ένα ποσοστό γνώσης ικανό να οδηγήσει σύντομα την ανθρωπότητα σε ένα καλύτερο πλανητικό αύριο.

Οι αμφιβολίες και οι ενδοιασμοί είναι μεγάλοι και ενέχουν μια γεύση συνομωσιολογίας καθότι πολλά τα ανεξήγητα σε όλους τους πολιτισμούς από τα βάθη του χρόνου έως και σήμερα. Βέβαια απέναντι σε όλα αυτά υπάρχει η συλλογική μνήμη, η συλλογική γνώση που πλέον καταχωρείται στο net και τελευταία ακούγεται όλο και περισσότερο αυτό που λέμε συλλογική συνείδηση ή συνειδητότητα, ως ικανότητα ενός συλλογικού συνειδέναι.
Δεν θα τα αναλύσουμε, αλλά θα επισημάνουμε πως η αποστέρηση γνώσης με οιονδήποτε τρόπο σε οποιονδήποτε πολίτη του δυτικού κόσμου συνιστά θεμελιώδη αμφισβήτηση της ίδιας της δημοκρατίας του. Κι αφού το net αποτελεί πλέον τη Νέμεση της πληροφορίας απέναντι στη λήθη του χρόνου, θα έπρεπε η απρόσκοπτη πρόσβαση σε αυτό να είναι στοιχειώδες μέλημα κάθε σύγχρονης δημοκρατικής χώρας. Θαρρούμε πως συν τω χρόνω θα γίνει φυσιολογικά ( παρά τις όποιες προσπάθειες ελέγχου και χειραγώγησής του που ήδη συμβαίνουν) και θα σταθούμε στο αποτέλεσμα.

Το αποτέλεσμα λοιπόν της πληροφόρησης κυριολεκτικά (ως πληρότητα) της συγκεντρωμένης ανθρώπινης γνώσης αντιμετωπίζει δύο ενδεχόμενα :
α) το ενδεχόμενο της σύγχυσης που θα πιστεύει πως ο Καραϊσκάκης είναι γήπεδο του Ολυμπιακού ή
β) το ενδεχόμενο της επί-γνωσης που θα πιστεύει ορθά πως ήταν ο περίφημος γιός της καλογριάς
και αντίστοιχα σε επίπεδο συνειδητότητας:
α) αν το λιοντάρι στην οθόνη δεν προφτάσει την αντιλόπη θα πιστεύει πως τη γλίτωσε η φουκαριάρα η αντιλόπη και
β) το καημένο το λιοντάρι θα πεθάνει απ’ την πείνα

Η διαφορά ανάμεσα στα παραδείγματα είναι τεράστια και υποδηλώνει πως ακόμη κι αν κατακτηθεί η γνώση οφείλει να γίνει κτήμα μας και επίγνωση των πραγμάτων, ώστε να κινητοποιήσει τη συνείδηση προς τη σωστή κατεύθυνση πέρα και πάνω όχι μόνο από τη λογική, αλλά και από το συναίσθημα που είναι η ανώτατη αίσθηση του ανθρώπου…
Θα φτάσουμε δηλαδή σε ένα σημείο όπου η συνείδησή μας θα ακολουθεί τον διττό φυσικό κανόνα της συνύπαρξης της τάξης με το χάος, αναβαθμίζοντάς την έτσι ως φυσική συνειδητότητα και όχι ως ψευδοπνευματική όπως ισχυρίζονται στο net διάφορες παραθρησκευτικές ομάδες και κερκίδες.

Κι αυτό είναι φυσιο-λογικό. Γιατί πέρα από την έως τώρα παρατήρηση των φυσικών φαινομένων του συλλογικού πολιτισμού μας, θα έχουμε τη δυνατότητα της μέθεξης και ενδεχομένως και της επικοινωνίας με τον φυσικό ή συμπαντικό Νού τουλάχιστον κατά το ποσοστό της διατεταγμένης και εκδηλούμενης και πάντοτε σχετικής πραγματικότητας.
Φυσικά ο δρόμος μιας ''επαφής'' παραμένει μακρύς για όποιον μπορεί να εννοήσει την έννοια και το μέγεθος της πραγματικότητας ακόμη και πέραν του εκδηλούμενου γίγνεσθαι. 

Τα παραπάνω βέβαια είναι ψιλά γράμματα που προσπαθούμε να περιγράψουμε με απλά λόγια, μήπως και γλιτώσει η συλλογική απαίδευτη συνείδηση από τις παγίδες των ψευδοπροφητειών και των κάθε είδους ιερατείων που κατακλύζουν το διαδίκτυο με μια σειρά από κωμικοτραγικές τοποθετήσεις – παγίδες, με σκοπό τους οπαδούς και τα καμένα μυαλά που χρειάζονται για να επιβιώσουν ως παραεξουσίες στο σύγχρονο αύριο… 
Στα πλαίσια της παραθρησκευτικής τους επίδειξης κωμικοτραγικών γνώσεων συγκαταλέγουν και φτηνή ουφολογία, προσπαθώντας με τη φαιδρότητα του θέματος να αποτρέψουν το ενδιαφέρον της ανθρωπότητας για μια πιο σοβαρή  ματιά έξω και πέρα απ’ τον πλανήτη, κίνηση που a priori θα αμφισβητεί θεσμούς και παραδόσεις χιλιετιών…

Κι ακριβώς εδώ επανέρχεται το θέμα της δημοκρατικής τάξης. Πρέπει ή όχι η ανθρωπότητα να δει ανεμπόδιστα από δογματισμούς τη γειτονιά του γαλαξία της καταρχήν? Πρέπει ή όχι να προετοιμαστεί για ότι δει το νέο τηλεσκόπιο του διεθνούς διαστημικού σταθμού που πρόσφατα στάλθηκε σε τροχιά?
Η μήπως τελικά και οι σύγχρονες δημοκρατίες μας - όπως πάντα άλλωστε -υποχωρούσαν στον δομικό κανόνα της εξουσίας που ορίζει πως αυτή εκτελείται από ελάχιστους και εν γένει εκλεκτούς?

Τελικά το αύριο μιας επί-γνωσης, μιας συνειδητότητας ή ακόμη και μιας επαφής τρίτου (ή άλλου) τύπου αφορά την ανθρωπότητα των 7 δις πληθυσμού ή μια τάξη εκλεκτών και μυημένων?  Και αν συμβαίνει το τελευταίο, τότε ποια θα είναι η μοίρα του υπολοίπου της αφαίρεσης? Μήπως η ίδια η αφαίρεση?   

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Ο εθνικός μας διχασμός

Μοναδικός υποψήφιος με την αγωνία μπας και βγει …δεύτερος, ήταν μόνον ο ΓΑΠ ως υποψήφιος του πάλαι ποτέ Πασόκ και δέος. Σήμερα δε χρειάζεται κανείς να ξέρει πως θα συμβαίνει πάντα το αντίθετο των δημοσκοπήσεων για να καταλαβαίνει πως ο Αλέξης δεν έχει αντίπαλο ακόμη κι αν κατεβάσει στις μελλοντικές εκλογές την κερκίδα της ΑΕΚ. Αλλά παρ' όλα αυτά το ξεκατίνιασμα και τα σκισμένα καλσόν βρίθουν εκατέρωθεν της δεξιάς και αριστερής κερκίδας του Οπαδιστάν σε μια πάλαι ποτέ ιερή χώρα με άθλια παρούσα μοίρα. Και κατά το ''διαίρει και βασίλευε'', αυτό που θα πρυτανεύει πάντοτε στη σημερινή Ελλάδα - που ακόμη ζει και αναζωπυρώνει την εμφυλιοπολεμική κουλτούρα -, θα είναι η οπισθοδρόμηση του φιλοτομαρισμού και όχι το κοινό ή δημόσιο όφελος κατά τα αρχαία ειωθότα και νομιζόμενα.

Κατά την παραπάνω κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα δεν υπάρχει απόχρωση. Είσαι ή αριστερός  ή δεξιός και αν δεν είσαι μαζί μας είσαι εχθρός μας και απούσης κάθε δεοντολογίας, ψυχραιμίας ή κοινού νου, γίνεσαι διάκοσμος από επίθετα ζώων και τρωκτικών ακόμη και από δυνατές πένες στο διαδίκτυο απ’ όπου θα περίμενες μια άλλη στάση κι ένα άλλο επίπεδο.
Αλλά άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, ειδικά όταν κυριεύεται από πάθη και φανατίλα κερκίδας, είτε ανήκει, είτε όχι σε εκείνη την κερκίδα όπου το ατομικό συμφέρον στο μπαγκράουντ της υπόθεσης θα μπορούσε να δικαιολογήσει κάπως τα αδικαιολόγητα της συμπεριφοράς.

Εδώ λοιπόν στον φανατισμό και στην εθνική διαίρεση που υποδαυλίζεται με κάθε εμφυλιοπολεμική ανάμνηση από τα media και το net, ώστε να διχάζει το λαό με αυτοσκοπό την εξουσία του οικονομικού προτεκτοράτου μας από τους εκάστοτε εκλεκτούς, εντοπίζεται το κύριο σύμπτωμα του πολιτισμικού μας ελλείμματος που μας απαγορεύει να αποδράσουμε από το χθες έτσι ώστε να σχεδιάσουμε και να πραγματώσουμε μια μακρόπνοη και φιλόδοξη εθνική στρατηγική ανάπτυξης σε όλα τα επίπεδα. Και το σύμπτωμα αυτό του απαράδεκτου εθνικού διχασμού γίνεται ιδιαίτερα παθογόνο τώρα που η χώρα διάγει τη μεγαλύτερη κρίση της σύγχρονης ιστορίας της με πολυμέτωπους κινδύνους να καιροφυλακτούν.    

Μιλώντας όμως για κυρίαρχη κουλτούρα παράλληλα με την πολιτική δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε και τη θρησκευτική παράμετρο που την συνδιαμορφώνει. Κι εδώ παρά την σημασία του ορθοδοκούντος χριστιανισμού που θα έπρεπε να συνδιαμορφώνεται στο σύγχρονο περιβάλλον, η ένσταση έχει να κάνει με τη μαζική αύξηση της θρησκοληψίας και του θρησκευτικού φανατισμού που προκάλεσε η κρίση και τα αμέτρητα προβλήματα του λαού που καταφεύγει στην υλική και ψυχική αρωγή της Εκκλησίας.   
Αυτό ως φαινόμενο δείχνει την απουσία μιας σοβαρής κοινωνικής πολιτικής από το Κράτος και παράλληλα ανατολικοποιεί τη χώρα σήμερα, που επιτέλους καταφέραμε να μην έχουμε αναλφάβητο πληθυσμό, τόσο ώστε πιθανόν αύριο αντί για Αλλάχ Ακμπάρ που περιγελούμε, να ακούμε γύρω μας Κύριε ελέησον κάτι που ο παραδοσιακός χριστιανός ξέρει πως το πολύ το βαριέται και ο Θεός.

Τα παραπάνω επιδεινώνονται περισσότερο από την αθρόα μετανάστευση νέων επιστημόνων στο εξωτερικό, τις παλινωδίες σε κάθε σοβαρή απόπειρα εκσυγχρονισμού της παιδείας και της εκπαίδευσης και φυσικά την πλήρη απουσία μιας πολιτικής για το δημογραφικό που κι αυτό φθίνει επιταχυνόμενο από την οικονομική κρίση σε τέτοιο βαθμό που σύντομα θα αποτελεί το κυρίαρχο πολιτικό και επικίνδυνο πρόβλημα της χώρας. Και ο κανόνας λέει πως αν μεταναστεύει ο πληθυσμός σου, τότε έχει μεταναστεύσει κι ο πολιτισμός σου…

Αλλά εμείς οι αριστεροδεξιοί Έλληνες τι κάνουμε για όλα αυτά ? Τσακωνόμαστε επί μήνες εάν και ποιος και πόσο θα πάρει ένα τηλεοπτικό κανάλι ώστε να μετέχει στη διαμόρφωση της κυρίαρχης μικροπολιτικής κουλτούρας μας ή επί μήνες σκιζόμαστε για την εκλογή της Κλίντον ξεχνώντας πως αυτό το επίθετο σχετικά πρόσφατα βομβάρδισε επί μήνες τη Σερβία στη καρδιά της Ευρώπης. Αλλά εμείς μαθαίναμε από τα κανάλια πως έπρεπε να φοβόμαστε τον Τραμπ που θα συμμαχούσε με τη Ρωσία και θα τα έβαζε με κάτι που το λένε κατεστημένο ή σύστημα ή ακόμη με την παγκόσμια ''μετακίνηση πληθυσμών'' και την τρομοκρατία…
Όντας σε καθεστώς πολυετούς οικονομικής κρίσης, καθυποταγμένοι από ένα αφανές σύστημα πίσω από την εκάστοτε Κυβέρνηση και τις πράγματι καλές προθέσεις του εκάστοτε Αλέξη, μας ζητάει να είμαστε υποταγμένοι σε πολιτισμική παρακμή. Διαιρεμένοι με εφυλιοπολεμικό μένος και καταδικασμένοι εξαιτίας αυτής της εθνικής διαίρεσής μας να κυβερνιόμαστε ουσιαστικά από ένα άθλιο κατεστημένο ή σύστημα που δεν πρόκειται να αφήσει τον έλληνα κατ’ επίθετο να ανοίξει το δρόμο του πρωτοπόρου στα ανθρώπινα αντί του ουραγού που είναι σήμερα, χωρίς να χρειάζεται αριστερές ή δεξιές περγαμηνές.

Είπαμε στην αρχή πως ο Αλέξης δεν έχει πράγματι επί του παρόντος αντίπαλο εξετάζοντας την επίσημη πολιτική παρουσία. Στην πραγματικότητα όμως έχει έναν ανεπίσημο, αθόρυβο και ακατανίκητο αντίπαλο που αν ζητήσει να βγει στο προσκήνιο θα είναι αστάθμητος. Είναι εκείνος ο μισός ελληνικός λαός που ακόμη ζει τις πληγές του οικονομικού πολέμου και που δεν συμμετείχε σε καμιά από τις εκλογές των τελευταίων τετραετιών. Αν αυτός ο ξεχασμένος λαός δεν δει φως στο τούνελ στα μέσα του επόμενου έτους που είναι το πλέον κρίσιμο και εδώ και διεθνώς, τότε όλα τα παράδοξα ενδεχόμενα είναι ανοικτά. Γιατί οι πραγματικές επαναστάσεις δεν είναι ούτε αριστερές, ούτε δεξιές. Είναι ενστικτώδεις και αυτονόητες, ως ολόπλευρες εκφράσεις του Είναι κατά του παντός…

Το πολιτικό λοιπόν στοίχημα της Ελλάδας δεν είναι εάν βγει η χώρα στις αγορές  και εάν λήξει η οικονομική εποπτεία και με ποια κυβέρνηση. Είναι εάν η χώρα μπορέσει να ανατάξει πολιτισμικά, τόσο ώστε να χαράξει τη δική της πορεία στο σύγχρονο κόσμο. Τόσο ώστε να καταλυθούν εκείνοι οι μνημονιακοί νόμοι που καθιστούν απαγορευτική την ανάπτυξη και την απασχόληση για τις επόμενες δεκαετίες και απειλούν την κοινωνική συνοχή της χώρας και το μέλλον της νέας γενιάς.  Τόσο ώστε να σχεδιάσει και να δουλέψει φιλόδοξα και πανεθνικά. Το πολιτικό στοίχημα της Ελλάδας είναι εάν ο Έλληνας μπορέσει να βρει το βάδισμά του στον σύγχρονο κόσμο ως έλληνας κατ΄επίθετο... Και δε χρειάζονται τα ιερά βιβλία του μαρξισμού ή του θατσερισμού για αυτό. 

Έβλεπα λόγω ημερών την Karbala (ερευνητικά πάντα :-)) και θυμήθηκα τα λόγια του Soren Kierkegard '' the tyrant dies and his rule ends. The martyr dies and his rule begins'' ... 
Και πείτε μου εσείς σε ποιο βιβλίο της ελληνικής εκπαίδευσης αναλύεται η έννοια και η σημασία του ηρωϊσμού στην Ελλάδα του σήμερα ή του άθλου έστω. Και δεν λέω η ιεροπραξία τους, αλλά απλά η έννοια... Για τον Μαρξ και τον Μωυσή όμως ξέρουνε κι οι πέτρες μας, τόσο ώστε τα ''μάρμαρά'' μας να παραμένουν αγέλαστα κι αμίλητα...             

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

(Κ)ό(λ)αση

Μπορεί το timing να ήταν λάθος γιατί ήταν απερχόμενος, αλλά τελικά η εικόνα που έμεινε στην ιστορία ήταν ένας πρόεδρος των ΗΠΑ να ξεναγείται στην Ακρόπολη και με φόντο τον Παρθενώνα να στέλνει το δικό του μήνυμα στον κόσμο, μεστό από έννοιες και αξίες ελληνικές, διαχρονικές και πανανθρώπινες.
Όμως πίσω από την εικόνα και τα λόγια υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα.
Με βάση αυτή την αδιέξοδη πραγματικότητα, στις ΗΠΑ εκλέχτηκε ο Τραμπ σηματοδοτώντας την εξέγερση της μεσαίας τάξης στα απειλητικά πλέον συμπτώματα της άναρχης  παγκοσμιοποίησης, όπως αυτή συμβαίνει μέσα από τη διάβρωση των δημοκρατιών, την ασύδοτη κυριαρχία της αγοράς διεθνώς και την βίαια επιβολή του πολυπολιτισμού.

Αυτός ο νεοταξικός εκφυλισμός είναι που κρατάει ακόμη την Ελλάδα σε οικονομική κατοχή και παρασύρει το εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε διάλυση.
Γιατί πέρα από το σοκ του Brexit, η αλήθεια είναι πως η ελληνική κρίση δημιουργήθηκε μετά την εξαγωγή της αμερικανικής στην Ευρώπη και μετά τη μετάθεσή της στην μικρή Ελλάδα για να σωθούν οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες. Στα πλαίσια μάλιστα του οικονομικού πολέμου δολλαρίου – ευρώ, όπου η ελληνική κρίση διατηρεί την ισοτιμία ευρώ - δολαρίου στο ιδανικό για τις αμερικανικές εξαγωγές 1 / 1,10. Και ταυτόχρονα τα οικονομικά πλεονεκτήματα των πρώτων υλών, των υδρογονανθράκων, της ναυτιλίας, του τουρισμού, του μικροκλίματος και της ανανεώσιμης ενέργειας μένουν άγονα, ώστε να εκμεταλλευτούν από ξένους επενδυτές… 
Αλήθειες που συνιστούν οικονομικό πόλεμο και κατοχή σε μια χώρα μέλος της οικονομικής και όχι ακόμα πολιτικής Ένωσης.

Ο οικονομικός πόλεμος που ακόμη συμβαίνει στη χώρα και οι πιέσεις σε όλες σχεδόν τις περιφερειακές χώρες της ΕΕ, σε συνδυασμό με μια ασύδοτη εξωτερική  πολιτική που επιδεινώνεται οικτρά από το μεταναστευτικό και τη δημόσια ασφάλεια, με μια δήθεν προοδευτική υπέρβαση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας ώστε να εξασφαλιστούν φτηνά τριτοκοσμικά εργατικά χέρια στην ευρωπαϊκή παραγωγή, δείχνουν και στη δική μας ελληνική και ευρωπαϊκή μεσαία τάξη πως το ευρωπαϊκό κεκτημένο μιας αξιοπρεπούς καθημερινότητας  υπό καθεστώς δημοκρατίας και ελευθερίας, διακυβεύεται από νεοταξικές πολιτικές ανευθυνότητας και αναζητείται διέξοδος.

Διέξοδος που όπως σε όλο το δυτικό κόσμο δείχνει πως μπορεί να είναι πλέον ακραία και αστάθμητη, έξω και πέρα από τα διπολικά πολιτικά συστήματα της δύσης, που εναλλάσσονται στην εξουσία έχοντας ως συγκοινωνούντα δοχεία κοινό τόπο τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό και άρα την εξυπηρέτηση μιας τύποις δημοκρατίας που καλύπτει με μανδύα νομιμότητας τη  χούντα του τόκου και της βόμβας… Την κεντροδεξιά και κεντροαριστερή χούντα του τόκου, του φόρου και της βόμβας. Αυτή είναι η γυμνή αλήθεια.

Αφήνοντας τεράστιο χώρο σε ακραίες αντιλήψεις για δημαγωγία ενάντια στη φιλελεύθερη κουλτούρα των λαών της δύσης, που εξακολουθούν να πιστεύουν στη δημοκρατία και την ελευθερία όπως αυτές αναδείχτηκαν ως έννοιες στη μακρινή αρχαία Ελλάδα και όπως οφείλουν να επαναπροσδιοριστούν έστω και με μήνυμα ενός αμερικανού προέδρου από την Ακρόπολη του ελληνισμού και της ανθρωπότητας…

Ένα μήνυμα που παρά τα φαινόμενα, δείχνει να είναι περισσότερο απολογητική αυτοκριτική ενός συστήματος που καταρρέει, παρά μια παραίνεση ή μια υπενθύμιση του θεμελιώδους προς τα φιλελεύθερα πλήθη του δυτικού κόσμου.

Γιατί παρά τις προσπάθειες των media κανείς δεν φοβάται τον Τραμπ και τη σύγχρονη επανάστασή του. Απεναντίας όλοι πρέπει να φοβούνται τις εκφυλισμένες δημοκρατίες που τρέφουν στο παρασκήνιό τους το παγκόσμιο νεοταξικό σύστημα που επιδιώκει τη νέα αυτοκρατορία στον πλανήτη με τις προφάσεις του πραγματισμού, της δήθεν προόδου και της πολιτικής ορθότητας.

Η δημοκρατία και η ελευθερία όμως θα ανακάμψουν κάποτε, έστω και μέσα από την κόλαση που ανοίγεται μπροστά μας, σαν όαση μιας πραγματικής μεταπολιτευτικής περιόδου σε όλο τον πλανήτη, που θα οδηγήσει στον πρώτο πραγματικά φιλελεύθερο πλανητικό πολιτισμό της κοινής ανθρώπινης ιστορίας μας.

Γι αυτό κανείς δε φοβάται το νεοεθνικισμό που αναδύεται στη Δύση, γιατί απλά δεν είναι νεοεθνικισμός όπως προσπαθούν να μας πείσουν. Είναι μια σύγχρονη αστική επανάσταση ενάντια στα εκφυλισμένα πολιτικά συστήματα της νεοεποχίτικης περιόδου των τελευταίων δεκαετιών, που χρειάζεται για να επαναπροσδιορίσει  την αλληλεπίδραση πολιτικών και οικονομικών μοντέλων που εφαρμόζονται σήμερα, οδηγώντας σε ένα πλήρες και απειλητικό αδιέξοδο  τον πλανήτη.

Ο νέος λοιπόν πρόεδρος Τραμπ, που θα γίνεται συμπαθέστερος στους λαούς όσο τον πολεμά σύσσωμο το μιντιακό κατεστημένο, είναι ένα φαινόμενο. Κάτι σαν φυσικό φαινόμενο γιατί η φύση εκτός από ζωντανή και αυθύπαρκτη είναι και αυτορυθμιστική. Και φροντίζει να παρεμβαίνει με το δικό της χαοτικό τρόπο σε κάθε ύβρη εναντίον της. Αυτό είναι που ξέχασε να πει γιατί μάλλον δεν γνώριζε ο πρόεδρος Ομπάμα. Πως ο έλληνας αιώνες τώρα βάζει τάξη στο χάος όχι με σύνεση, αλλά με χάος που δημιουργεί ο ίδιος σαν αντίμετρο στο χάος γύρω του… 
Γι αυτό και έκανε Έπος αθάνατο τον αρχαιότερο δικό του εμφύλιο πόλεμο, τον Τρωϊκό και όχι τις κατακτήσεις του Διόνυσου, του Ηρακλή ή των Αργοναυτών. Λες και ήξερε πως όταν πάψουν οι πόλεμοι στον πλανήτη Γη αυτοί που θα καταγραφούν ως σημαντικοί θα είναι οι εμφύλιοι του ανθρώπινου είδους… 

Η κόλαση λοιπόν πλησιάζει. Αλλά μέσα στην ίδια τη λέξη κρύβεται η λέξη Όαση που περιμένει την ανθρωπότητα…

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Σενάρια Βασιλείας

Αύγουστος είπαμε ίσον καίσαρας και λοιπά ωραία και αντιμνημονιακά. Αλλά φέτος ο βασιλιάς του καλοκαιριού αγανάκτησε στις ευρωπαϊκές παραλίες από τα burkini ( ολόσωμο μαγιό με μπούρκα για κυρίες του Ισλάμ ). Κι ενώ η Ευρώπη που άρχισε να ματώνει από την βλακωδώς εισαγόμενη τρομοκρατία των σουνιτών τρέχει να προλάβει το φαινόμενο με οδηγίες και νόμους, οι εν Ευρώπη εκπρόσωποι του ισλαμικού σκοταδισμού αντέδρασαν λέει με μαθήματα ελεύθερης έκφρασης!  Για ένα φαινόμενο που προσβάλει χαρακτηριστικά την ελεύθερη έκφραση και δη σε μια μόνο από τις διαστάσεις που κατά συρροή προσβάλλει και καταναγκάζει το γυναικείο φύλο του μουσουλμανικού κόσμου. Σε λίγο καιρό θα απαιτούν το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης του λιθοβολισμού δημόσια κάποιας φουκαριάρας που θα έχει λοξοκοιτάξει…

Αυτά είναι τα πρώτα κωμικοτραγικά δείγματα της πολιτικά ορθής και αθώας για κάποιους ισλαμοποίησης της Ευρώπης σε επίπεδο κουλτούρας ( η θρησκεία είναι άλλη υπόθεση και είναι σεβαστή ως ατομική υπόθεση του καθενός ). Γιατί η κάθε πρόοδος πρέπει να υπακούει στην κοινή λογική.
Βέβαια άλλοι πιο προοδευτικοί από εμάς μπορεί να εκλάβουν το burkini ως το reset ενός κορεσμένου αισθησιασμού που θυμίζει τον κωμικό Benny Hill σε μια παραλία γυμνιστών να στήνει αγανακτισμένος μια πόρτα στη άμμο ώστε να κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα καμπύλες και κύματα…

Παράλληλα με αυτά τα φαινόμενα στη δική μας ευρωπαϊκή γωνιά συνεχίζουμε το δρόμο της τηλεοπτικής πειθούς των τεσσάρων συν ένα τηλεοπτικών καναλιών πως τα μνημόνια τελειώνουν και η ανάπτυξη έρχεται, ενώ η φοροκρατία κυριαρχεί και η ρευστότητα παραπαίει. Όμως πέρα από τα οικονομικά για ηλίθιους που διδάσκει η ελληνική τηλεόραση σε όλα τα χρόνια τα κρίσης, αλήθεια είναι πως η μαύρη οικονομία είναι αυτή που κρατάει ακόμη ζωντανή την πραγματική οικονομία της χώρας comrade.
Και κανείς δεν μπορεί να εξορκίζει αυτό το φαινόμενο της μαζικής και σε μικρή κλίμακα φορολογικής ασυνειδησίας το οποίο δημιουργεί ο ξενισμός του κράτους απέναντι στον πολίτη και το ηθικό δικαίωμα της φυσικής αντίδρασης στη βάση του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης απέναντι στην οικονομική λεηλασία του λαού από την εξουσία και τις αγορές.

Έτσι είναι ολίγον σοσιαλιστικό αυτή η κυβέρνηση να νουθετεί το λαό από τηλεόρασης για την πολιτική ορθότητα των πρακτικών της διεθνούς τοκογλυφίας και την ανάγκη παλλαϊκής εφαρμογής της τραπεζοσωτήριας δημοσιονομικής τάξης. Γιατί ξέρουμε πως η συνέπεια και η ηθική τάξη θα μπορούσε να έρθει μόνον με την εφαρμογή πραγματικής φορολογικής δικαιοσύνης με έναν, ενιαίο και σταθερό φορολογικό συντελεστή με οροφή το 10% για κάθε είδος φόρου σε αγαθό/προϊόν, υπηρεσία και εισόδημα, εάν και εφόσον η έννοια του φόρου εξακολουθεί να είναι πλήρως ανταποδοτική για το κοινωνικό σύνολο υπό τη μορφή της δημόσιας δαπάνης.

Είναι το βασικό σημείο-κλειδί απ’ το οποίο μπορεί να ξεκινήσει η ανάπτυξη. Όσο αυτό δεν είναι επιτρεπτό ας μη μιλάμε καθόλου για ανάπτυξη, για δικαιοσύνη και για απασχόληση σε ένα βομβαρδισμένο τοπίο εθνικής παραγωγής και εργασιακών σχέσεων που έχει πλέον ολισθήσει στο επικίνδυνο στάδιο της σύγχυσης. Ας μιλάμε καλύτερα για το πόσο πατριωτικό και παράξενο είναι να παραμένει κανείς στη χώρα και να είναι εργαζόμενος ή απασχολούμενος κατά τα νέα έθη των αγορών, εμμένοντας να μην εγκαταλείψει το κομμάτι του βράχου και το μίλι της θάλασσας που κατέχει από αιώνων. Να μην το εγκαταλείψει έρμαιο στην επέλαση της βασιλεμένης ανατολής...

Αλλά πέρα από αυτά τα ...μνημόσυνα, υπάρχουν και τα ωραία της κρίσης comrade. Να είσαι λέει ο ταλαίπωρος Έλλην απασχολούμενος με τον πρωινό καφέ ανά χείρας σε πλαστικό και να πέφτει η ματιά σου λοξά στη φυλλάδα που λέει πρωτοσέλιδα πως ο νέος έρωτας της Αθηνάς είναι ο πρίγκηπας Χάρι!
Και πριν αρχίσεις τα κοσμητικά καταλαβαίνεις ότι αφορά την Αθηνά Ωνάση. Εκείνη την Αθηνά που διατηρεί ακόμη τη συμπάθεια του ελληνισμού για την οικογένεια του άρχοντα  που τόλμησε να σηκώσει τον ελληνισμό μέχρις εκεί που απείλησε ευθέως την παγκόσμια καθεστηκυία τάξη της πραγματικής παγκόσμιας οικονομίας. Ήτοι την καρδιά της πραγματικής εξουσίας στον πλανήτη comrade

Και δεν είναι το θέμα η προσωπική ζωή της συμπαθέστερης ελληνίδας της διασποράς που παρεπιπτόντως έχει το ένα εκ των δύο καλύτερων ελληνικών γυναικείων ονομάτων. Είναι οι συνειρμοί που παράγονται και είναι τέτοιοι που σου στέλνουν τα ημερήσια σχέδια δουλειάς να γίνονται γκράφιτι σε τοίχο ελληνικό ήτοι μ’ ασβέστη και βασιλικό...
Καθότι ο συμπαθέστατος Χάρι είναι ο έτερος γιος της Λαίδης Ντι που με το άδοξο τέλος της ενσάρκωσε κατά πολλούς την πραγματική αντιεξουσιαστική πάλη… Μιλάμε για εκείνη την αντιεξουσιαστική πάλη που είναι πέραν των αισθητήρων του συστημικά απαραίτητου τσιφλικιού των Εξαρχείων και των επαναστατών της αραχτής και του easy money, που εξαντλούν το λαϊκό επαναστατικό αίσθημα με πέντε μολότωφ και δυο γκαζάκια σε τζαμαρίες, ενίοτε και με πληρωμένους αλλοδαπούς σε μεροκάματο επαναστατικό. Ας μη μιλήσουμε γι αυτή την κατάντια που η δημοκρατία μας τη συντηρεί με λίγο γύψο ως απαραίτητη...

Ο Χάρι λοιπόν, ο αδελφός του Ουίλιαμ που διεθνή συνομωσιολογικά σενάρια τον ήθελαν και ηγετική μορφή μιας πολιτικά ενωμένης Ευρώπης. Τώρα βέβαια η Βρετανία εγκαταλείπει την Ένωση και φεύγει μάλλον προσωρινά καθότι το πλοίο βουλιάζει σε παρακμή, για να επανέλθει σε ένα ευρωπαϊκό πλοίο που θα είναι στα μέτρα της.
Μιας Ευρώπης δηλαδή πολιτικά ενωμένης που θα ικανοποιεί τα πολιτικά και χρηματοπιστωτικά μεγέθη των απαιτήσεων της Βρετανίας κυρίως και όχι της Γερμανίας όπως συμβαίνει σήμερα. Μιας Ευρώπης που με βρετανικές περγαμηνές θα μπορεί να είναι ανταγωνιστική της αμερικανικής κυριαρχίας, μέχρις όταν οι δυο πλευρές του δυτικού κόσμου ενωθούν καταρχήν οικονομικά με ένα νέο νόμισμα που πιθανόν να λέγεται ameuro... Κι αυτά δεν είναι προφητείες  comrade. Είναι συμπεράσματα λογικών σεναρίων.

Και για τις μεγάλες πολιτικές αποφάσεις μιας αυριανής ενωμένης Ευρώπης χρειάζονται και πρέπει να υλοποιηθούν συνήθως τραγικά σενάρια για να πειστεί εύκολα η κοινή γνώμη για μια ταχεία και επιβεβλημένη Ένωση. Τα ίδια τραγικά σενάρια χρειάζεται και κάθε μικρότερο σημερινό κράτος - μέλος που ήδη τα βλέπει μεταξύ της άκαμπτης λιτότητας και της επιθετικής ισλαμοποίησης του burkini, που γίνονται ενορχηστρωμένα ώστε να επιτείνουν την ακροδεξιά προοπτική  όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, γιατί οι καιροί πλέον τρέχουν σε χρόνους εκτροχιασμού για να προλάβουν την ιστορία που μας  προσπερνάει...

Και ακροδεξιά προοπτική comrade δεν είναι ο νέος εθνικοσοσιαλισμός των χωρών της Ευρώπης. Ακροδεξιά προοπτική δεν είναι η Χρυσή Αυγή για την Ελλάδα. Αλλά η ομαλή επάνοδος της βασιλείας του διαδόχου Παύλου με βρετανική αρωγή, υπό το δέος ίσως της εκλογικής κυριαρχίας της Χρυσής Αυγής ή της παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας ή και ανεπάρκειας ακόμη. Της μοναρχίας που σχεδιάζεται σε κάθε εθνικό, αλλά ίσως και ευρωπαϊκό επίπεδο. Κι από φέτος ακούσαμε στα ψιλά των ισλαμοφοροτεχνικών ειδήσεών μας πως ιδρύθηκε φιλοβασιλικό κόμμα. Όπως όλα τα σημαντικά θέματα που εισάγονται στο προσκήνιο με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνουν αποδεκτά ως ανώδυνα από την εκάστοτε κυρίαρχη κουλτούρα. Μια κυρίαρχη κουλτούρα που επί των ημερών μας στην Ελλάδα δεν είναι ούτε αριστερή, ούτε φιλελεύθερη comrade, αλλά σοσιαλίζουσα σε σύγχυση…
Σύγχυση τέτοια που θρέφει τη φιλοβασιλική κίνηση ως αναγκαία αύριο και σωτήρια από όσα έχουμε να δούμε μπροστά και τριγύρω στη γειτονιά μας…

Έτσι, γιατί η ιστορία κάνει κύκλους για να ανελίσσεται η ανθρωπότητα σε σπείρες και επίπεδα ανώτερα ή κατώτερα ανάλογα με το πόσο ισχυροί είναι οι πολιτισμικοί παράγοντες της εποχής της. Και σήμερα δεν είναι οι καλύτεροι για την Ευρώπη, ούτε οι αντάξιοι ενός ελληνισμού και της παρακαταθήκης του... Μην ξαναπούμε για το πολιτισμικό μας έλλειμμα που νύχτωσε στη έρημο μιας ανατολής με δυτική φορεσιά, ξεχνώντας τον ανέσπερο ήλιο της ιερής γης θεών και ηρώων λες και περιμένει το τέλος αυτής της άθλιας εποχής.

Μέσα από αυτό το τέλος εποχής που ήδη συμβαίνει και αναφέραμε σε προηγούμενο, αντάξιες της εποχής μας θα είναι μόνον οι συμπληγάδες της, που σημαίνει πως θα είναι οι σκληρότερες  και οι συντομότερες.
Και μια απ’ αυτές - η λιγότερο επώδυνη – ίσως να είναι η επάνοδος της μοναρχίας με κάθε μορφή σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, ώστε να δρομολογηθεί μια παγκόσμια τάξη απόλυτα ελεγχόμενη που να είναι αποτελεσματική για τη σωτηρία της παγκόσμιας οικονομικής φούσκας comrade… Εκείνης της υπεραξίας των 70τρις που πρέπει να κλείσουν χωρίς να σκάσουν στα χέρια των κατόχων τους που κινούν την παγκόσμια οικονομία, αλλά στα κεφάλια των αναλώσιμων λαών όπως πάντα. Γιατί ότι και να λέμε οι δημοκρατίες μας σήμερα δεν είναι δημοκρατίες comrade. Και χρειάζεται να εξιλεωθούν στη λαϊκή άποψη και την ιστορία, ώστε να επανακάμψουν κάποτε ως καλύτερες δημοκρατίες  ενός νέου πανανθρώπινου πολιτισμού μιας νέας εποχής που θα ξημερώσει σε ερείπια κι αποκαϊδια. Με τον μετάνθρωπο ντυμένο γυμνή σάρκα απ΄το παρελθόν, να λαχταράει τη δροσοσταλίδα μιας νέας αυγής, μιας νέας Ημέρας βαδίζοντας επιτέλους προς το κάλεσμα του Αυτονόητου …       

Ακούγεται ως αστείο σήμερα, αλλά μπορεί σύντομα να ακούμε για Βασίλειο της Ελλάδος και λοιπά βασίλεια της Ευρώπης, έτσι ώστε να πρυτανεύσει μεταξύ αυτών ως άλλος Caesar ο εκλεκτός της γαλαζοαίματης Βρετανίας, σε πλήρη αντίθεση και ανταγωνισμό με τη σειρά των Παλαιολόγων και των Τσάρων του Ορθόδοξου τόξου που αμφότεροι και οι δυο αναζητούν ρίζες, σχέσεις και δεσμούς με την αυτοκρατορική γραμμή αίματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ώστε ως Νέα Ρώμη να δικαιολογήσουν στη λαϊκή άποψη το μοναρχικό τους δικαίωμα και όχι μόνον…
Του Μεγαλέξανδρου που όλως τυχαία ακούγεται πολύ τα τελευταία χρόνια με χολιγουντιανή εμβέλεια και διεθνές ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον που αναζητά εναγωνίως τον Τάφο του μεταξύ τόσων ταφικών Σημάτων. Ενώ στην πραγματικότητα ξέρουν απ’ τον καιρό του ρωμαίου Καρακάλα πως η σορός του Δίκερου στρατηλάτη ( http://kamararc.blogspot.gr/2014/10/blog-post_17.html ) διατηρημένη σε καθαρό μέλι βρίσκεται προφανώς κάπου στη Ρώμη και θα παρουσιαστεί όταν θα είναι ο καιρός να ιδρυθεί μια νέα Ρώμη, μια Πρώτη…
Τότε όμως θα είναι κι ο καιρός να μαθευτεί πως Πρώτη ήταν, είναι και θα είναι η Αθήνα που ακόμη διατηρεί το δωρικό όνομα της Αθάνας ή Αθάνατης γιατί κι αυτή στην ουσία είναι μια Σπάρτη σπαρτή… Κι εδώ οι λεπτομέρειες περιττεύουν γιατί κουράζονται από μόνες τους... Είναι κι ο καφές.

Αλλά κοίτα να δεις σενάρια που μπορεί να δει κανείς από τα κοσμικά ή αλλέως γκομενικά μιας φυλλάδας πρωινιάτικα comrade. Γι αυτό ο ωραίος ο αρχαίος δε δούλευε ποτέ και δεν έβρισκε χρόνο ούτε για ξύρισμα. Ήταν μόνιμα σε σκέψεις περιπατητικές και σενάρια για να προλαβαίνει τα δεινά της πολιτικής μεροληψίας και ανεπάρκειας. Τότε βέβαια κυρίαρχος θεός δεν ήταν το χρήμα, αλλά η χρεία για τον άνθρωπο και τη φύση. Άσε που τράβαγαν φρίκη οι άνθρωποι χωρίς Facebook, Prince και Fredo, εμμένοντας στο κατά φύσει ζειν, παρά τα όσα εμετικά γράφονται από άσχετους…

Αθηνά όμως είχαν και ήτανε λένε θεά από κάθε άποψη… Κατά έναν περίεργο τρόπο όμως δεν είχαν βασιλιά θεό, ούτε καν τον ίδιο το Δία. Γιατί και πάνω από τον Ύπατο Ζήνα κυριαρχούσε λένε ο Έρωτας και η Ανάγκη σαν Δίνη αεικίνητη …
Χάος comrade και η Δημοκρατία χαοτική…
Σαν την ελευθερία, που ο ωραίος ο αρχαίος την έκανε κόρη της φυλής και την ονόμασε Ελένη. Κι ήταν η καλλίστη, η μόνη που μπορούσε να είναι πιο όμορφη κι από την Αφροδίτη, τη θεά της ομορφιάς. Μύθοι comrade. Αλλά μόνο όταν ο έλληνας μάθει τους μύθους της γενιάς του, θα μπορέσει να απαλλαγεί από την παραμυθία και το παραμύθιασμα αυτής της άθλιας εποχής…

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Δημοκρατία Αναπόφευκτη

Μια από τις απαντήσεις στο επίκαιρο ερώτημα του τι είναι δημοκρατία, θα ήταν πως δημοκρατία σήμερα είναι η δυνατότητα του να εκλέγουμε ελεύθερα τους δικούς μας ...δυνάστες! Κατά άλλους ναι μεν η χώρα μας γέννησε τη δημοκρατία, η οποία όμως πλέον μεγάλωσε και ...πήγε να σπουδάσει στο εξωτερικό! Το τι είναι πραγματικά δημοκρατία είναι μια τόσο μεγάλη κουβέντα με χαοτικές διαστάσεις λόγω της εγγενούς ελευθεριότητας του όρου, που η ανάλυσή της θα κούραζε τους ειδικούς και η κατανόησή της σε βαθμό απαίτησης θα τρόμαζε τους λαούς... Έτσι την αντιλαμβανόμαστε σαν το εκάστοτε σημερινό συστημικό ελάχιστο (ενός κομματικού προτύπου) εντός του οποίου καλούνται να κινηθούν οι λαοί και οι επιδιώξεις τους, έστω και εάν ο συνωστισμός συνθλίβει... 

Στον διάττοντα λοιπόν της δημοκρατικής μας εποχής εορτάστηκαν τα 42 χρόνια δημοκρατίας στο προεδρικό μέγαρο. Στο μέσο της εικόνας ο καλύτερος ίσως Πρόεδρος της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, δεξιά του ο Αλέξης και αριστερά ο Κυριάκος  να ψάχνονται με λίγο τρακ στο φακό, ο πρόεδρος της Βουλής και οι υπόλοιποι αρχηγοί κομμάτων πλην εκείνου της Χ Αυγής. Που μπορεί να είναι οτιδήποτε για οποιονδήποτε, αλλά η απουσία του από το κάδρο δίνει με στυγνή μαθηματική ακρίβεια μια εικόνα επιλεκτικής και …ολιγότερης δημοκρατίας comrade.

Γιατί ναι μεν τα πραξικοπήματα αποτελούν εθνική προδοσία με την έννοια του σφετερισμού της εξουσίας, αλλά και τα πολλά πρόσωπα της δημοκρατίας στους καιρούς μας παρουσιάζουν αδιέξοδα. Κι αυτά τα αδιέξοδα εμπεριέχουν επίσης ένα βαθμό ''σφετερισμού της εξουσίας'' και άρα και μια δόση ''εθνικής προδοσίας'' και τα παραδείγματα της ελληνικής κρίσης είναι πρόσφατα και αρκετά. Και έχουν αδιέξοδα γιατί δεν είναι καθαυτό δημοκρατίες, αλλά αστικές ολιγαρχίες με αρκετή δόση τραπεζοκρατίας, φοροκρατίας, εταιριοκρατίας και medioκρατίας τέτοιας και τόσης όσης ορίζει η παγκόσμια νεοφιλελεύθερη κυριαρχία των αγορών. Για τους λαούς ποιος σκοτίστηκε τώρα…

Πόσο δε μάλλον για τους ανά μονάδα ή σύνολα πολίτες που σε κάθε αδιέξοδο της κρατικής δυσκαμψίας ή αναλγησίας βλέπουν όλο το δημοκρατικό αδιέξοδο μπροστά τους και μνημονεύουν μια μαύρη ή μια κόκκινη χούντα από αγανάκτηση. Μπας και κινήσει με τη βία ο τροχός της ιστορίας ο κολλημένος στη λάσπη που λέγαμε από ανάληψης της εξουσίας comrade… Ο τροχός της ανάπτυξης και της ανάταξης για τον ελληνισμό επιτέλους, που ακόμη σιγάει ανήμπορος απέναντι στην αφόρητη μελαγχολία των αγαλμάτων του…
Που πήγε η πραγματική δημοκρατία comrade? Αναχώρησε ως άλλη βασίλισσα Πενθεσίλεια για να εξιλεωθεί στην Τρωάδα? Έτσι ώστε οι νέοι μας, οι άλκιμοι Αχιλλείς του αύριο να την ερωτευτούν όταν την θανατώσουν? Ήδη περνάμε το Σίγειο comrade. Αλλά δεν το βλέπουμε και δεν σιγούμε από σεβασμό. Λες και μοιραίος προορισμός είναι πάντα η μακαριότητα της Λευκής νήσου των Ηλυσίων. Είναι κι αυτοί οι μύθοι...

Και παρότι όλη η δημοκρατική και νεοφιλελεύθερη Ευρώπη - συμπεριλαμβανομένης της ευρωαριστερής και ''πραγματιστικά νεοφιλελεύθερης'' χώρας μας – βλέπει τις τάσεις των αγανακτισμένων πολιτών της να οδεύουν προς τα άκρα, αρκείται σε εξορκισμούς και χαλαρές αναφορές σαν να μη συμβαίνει τίποτα ουσιώδες, δραστικό και επικίνδυνο.
Κι εκεί που δε συνέβαινε τίποτα, η μισή Ευρώπη είναι ήδη ακροδεξιά - γιατί το κομμουνιστικό παράδειγμα της τέως Σοβιετικής Ένωσης είναι απευκταίο για την ευρωπαϊκή κουλτούρα - και παράλληλα ως κεραυνός εν αιθρία συμβαίνει κι ένα μίνι πραξικόπημα στην Τουρκία λες και δεν ήταν αναμενόμενο ή λες και τελειώνει εδώ η υπόθεση Τουρκία...

Κι η Ευρώπη σπεύδει να μιλήσει για δημοκρατία και οργανώνει φιέστες στο όνομά της. Φιέστες comrade λες κι η δημοκρατία είναι καμιά σταρ αφηρημένη και όχι πράξη. Πράξη και όχι στατική κατάσταση. Πράξη δυναμική, συμμετοχική, αμφίδρομη και αεικίνητη προς το βέλτιστο της ελευθερίας και της ευδαιμονίας του λαού που την ιερουργεί...
Ναι comrade. Που την ιερουργεί!

Ιεροπραξία που την ιερουργεί ο λαός στο σύνολό του, χωρίς αποκλίσεις και αποκλεισμούς, σαν σύνολο πολιτών και όχι μιας πλέμπας σύγχρονων σκλάβων υπό τον ζυγό της εξουσίας των ολίγων και των αγορών...
Για ποια δημοκρατία να μιλάμε τώρα? 
Ποια είναι εκείνη η - επίκαιρα - επιδιωκόμενη ποιοτική και περισσότερη δημοκρατία που επιδιώκει η κυβέρνηση με την αναθεώρηση του Συντάγματος εξαιρουμένων λέει φυσικά των δημοψηφισμάτων για τα δημοσιονομικά, αφήνοντας μόνο τη λέξη ''φυσικά'' να ακυρώσει καθετί άλλο; Πως απαντάει στο γεγονός πως η μισή Ελλάδα είναι σε ''εμπόλεμη κατάσταση'' για την επιβίωσή της καθημερινά? Σε εμπόλεμη κατάσταση comrade...
Τι να λένε τώρα τα μίνι πραξικοπήματα και τα ευχολόγια περί δημοκρατίας όταν ο μισός ελληνικός λαός είναι σε πόλεμο, καθότι το Κράτος και ο λαός δεν τελειώνουν εκεί που τελειώνει η αριστερίστικη εμμονή του κρατισμού comrade... Έχουν αντίληψη της πραγματικότητας στην επικράτεια οι πολιτικοί ταγοί της δημοκρατίας ή ένεκα καλοκαιριού και διακοπών ρεμβάζουν νυσταλέα στο θώκο της εξουσίας που γίνεται όλο και πιο νεοεποχίτικη, όλο και πιο ευρωσοσιαλιστική και συνάμα όλο και πιο νεοφιλελεύθερη?

Πόσο δημοκρατική και ανεξάρτητη μπορεί να είναι μια χώρα χωρίς δική της οικονομική πολιτική? Αυταπατώμαστε comrade. Γιατί καλή είναι η απλή αναλογική, καλή η εκλογή του προέδρου από το λαό έστω και όταν χρειάζεται, καλά τα δημοψηφίσματα περί πολιτικής, καλή η περισσότερη διάκριση εξουσιών και θεσμών, αλλά όλα αυτά δεν απαντάνε με τίποτα στο πρόβλημα της χώρας που λέγεται αφόρητη οικονομική εξάρτηση με υφεσιακή μάλιστα προοπτική ενός βίαια φτωχοποιημένου λαού ως μοναδικό και ιδιαίτερα υβριστικό παράδειγμα στον κόσμο και την ιστορία... Κι ακολουθούν οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης που ήδη αισθάνονται τη θρασύτατη θωπεία του νεοφιλελευθερισμού. 

Για όσους έχουν επαφή με την πραγματικότητα, το μίνι πραξικόπημα της Τουρκίας δεν ξάφνιασε, ούτε φόβισε στο ελάχιστο. Αυτό που φοβίζει είναι το αύριο μιας ναρκωμένης σε ''δημοκρατική'' αφασία Ευρώπης και βεβαίως και της χώρας μας. Που παραμένει δημοκρατική μέχρις εκεί που της ορίζουν ή της επιτρέπουν οι αγορές αγνοώντας κι αυτή εγκληματικά την ευρεία λαϊκή βούληση για ελευθερία και ευδαιμονία που νομοτελειακά κάποια στιγμή θα εκραγεί ελληνότροπα που πα να πει και ασύμμετρα... 

Γιατί είπαμε τα μαθηματικά δε λαθεύουν ποτέ comrade. Γιατί υπολογίζουν με βάση τα δεδομένα. Αυτά που λένε πως με 0 - 450 ευρώ αποδοχές ή σύνταξη ο μισός λαός είναι στο μετέωρο βήμα του επαναστατημένου κατά παντός... Αυτά που λένε πως η καθολική απώλεια της εμπιστοσύνης σε ένα περιβάλλον φοροδικαστικού κυνηγητού κατά παντός δεν πρόκειται να επιτρέψει στην οικονομία και τη δημοκρατία να ανατάξουν. Για ποια αριστερά και για ποια δημοκρατία να λέμε τώρα... Όσο θα συνεχίζονται οι χαριεντισμοί της δήθεν πραγματιστικής προσαρμογής της συνολικής πολιτικής μπουρζουαζίας και τα πολιτικά και εθνικά μικροδράματα, η εθνική μα λυτρωτική Τραγωδία θα πλησιάζει ως απαίτηση Δημοκρατίας όλο και πιο Αναπόφευκτη... 

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

Θεωρία εξέλιξης

Μαγκιά comrade είναι να μην προσαρμόζεσαι στην τάξη των άλλων. Όπερ και σημαίνει αμφιβάλλεις κι ερευνάς κι ανοίγεις δρόμους για πορείες μοναδιαίες και μοναδικές, παρότι όπως είπαμε η φύση αρνείται την ύπαρξη της ίδιας της μονάδας εντός της, συναποτελώντας μηδ-ένα απειροστό, απροσδιόριστο και περίεργο σύν-ολο…

Μια τέτοια τζούφια μονάδα είναι και ο πίθηκος comrade! Ναι αυτός ο ασχημούλης που βάλθηκαν να μας πείσουν οι επιστήμες και τα αγράμματα πως είναι ο πρόγονός μας, απέναντι από αυτούς που επιμένουν στον Αδάμ και την Εύα την άτακτη. Κι επειδή ως γνωστόν έχουμε γεννηθεί ωραίοι ως έλληνες - ήτοι σκεπτόμενοι που και που - και δεν αισθανόμαστε καθόλου πιθηκοειδή, ας πάρουμε το μίτο με τη σειρά μπας και βγάλουμε άκρη στο λαβύρινθο. Γιατί τα τούνελ τα μίσθωσε η πολιτική για να βλέπει συνέχεια φως στην άκρη τους...

Σύμφωνα λοιπόν με τη θεωρία της πανσπερμίας, μετεωρίτες φορείς μικροβίων κλπ άτακτων ζιζανίων έσπειραν και σπέρνουν τη ζωή την οργανική ( η ανόργανη είναι άλλη ιστορία) σε κάθε πλανήτη στο διάστημα, όπως στον ταλαίπωρο τον δικό μας που δέχθηκε να μας φιλοξενήσει γεννώντας και δια-μορφώνοντας πάντοτε υπό συνθήκες περιβάλλοντος όλα τα ζώα και τα φυτά του, με ζώο εξέχον ως εξελιγμένο τον άνθρωπο κατά τα γνωστά είδη. Κι εφόσον μιλάμε για πανσπερμία και για εξέλιξη υπό συνθήκες, σημαίνει πως δημιουργήθηκαν πολλαπλές πρώτες μορφές ζωής και όχι μία και μοναδική σαν κατσαρίδα κάπου σε μια λιμνούλα που είχε περισσότερο ασβέστη, φώσφορο και αμμωνία. Τόσο πολλαπλές, όσο πολλαπλά ήταν και τα εκάστοτε περιβάλλοντα που συνάντησαν οι μικρόβιοι πρόγονοι σε ωκεανούς, τροπικά δάση και χιονισμένες βουνοκορφές χωρίς άγχος, ήτοι χωρίς καφέ, τσιγάρο και πολιτική…

Κι αυτές οι πρώτες μορφές ζωής εξελίχθηκαν σε κάποια δις χρονάκια και συνεχίζουν και σήμερα να εξελίσσονται ανάλογα με το περιβάλλον τους, διαφορετικά θα είχαμε τη δυνατότητα να παράγουμε ότι θέλουμε και όπου θέλουμε κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να συμβεί χωρίς τις απαραίτητες συνθήκες. Σα να λέμε comrade δεν μπορείς να καλλιεργήσεις μαστίχα Χίου στην Καλαμάτα και ελιές Καλαμών στη Σιβηρία. Πόσο δε μάλλον ανθρωποειδή με μυαλό, αναλογίες και νικελώματα. Ιδίως για τον άνθρωπο που εμφανίστηκε αργά στη Γη σε σχέση με τα άλλα είδη ζωής, η ιστορία είναι πιο περίπλοκη. Και μπορεί κάποιοι τριχοφυείς Νεάντερνταλ να ερωτοτροπούσαν με τη διπλανή φυλή γοριλοειδών, αλλά σε πιο εύκρατες συνθήκες τα ανθρωποειδή σαφώς και θα ήταν πολύ πιο ανθρώπινα. Αυτό σημαίνει πως οι εποχές, το κλίμα και γενικότερα το περιβάλλον διαμόρφωσαν το πιο εξελιγμένο ανθρωποειδές και όχι η μετανάστευση των χιμπαντζήδων από την Αφρική στο Βορρά όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι σημερινές επιστήμες και τα αγράμματα μιας συγκεκριμένης αφροκεντρικής θεωρίας που στερείται επιχειρημάτων. Σιγά μην άφηναν τις μπανάνες να έρθουν για βελανίδια…

Διαφορετικά, θα μπορούσε ο καθένας μας αν ζούσε καναδυό δις λέμε χρονάκια σε μια σκηνή στη μέση της Σαχάρας με συμβία άσχημη και γκρινιάρα να αναπαράγει πιθηκοειδή, πολιτικούς διεθνούς εμβέλειας και μοβόρους εξουσιαστές. Αλλά κάπου εδώ στα μεσόγεια τα μέρη τα πράγματα κάποτε ήταν πιο απλά, πιο ωραία και συνάμα πιο περίπλοκα. Γιατί κάποιοι μύθοι μουρμούρηδες λένε για Γίγαντες και Τιτάνες, με σχετικά απολιθωμένα ευρήματα οστών και κάποιοι άλλοι για σπαρτούς και λαούς πολύ πιο πριν από όταν καλλιεργήθηκαν δημητριακά στην Ούρ και τη Χαναάν της Μεσοποταμίας… Άσε που δε γνωρίζουμε πότε καλλιεργήθηκε το ρύζι στην Κίνα, πότε έγιναν μόδα τα κινέζικα και βράσε όρυζα γενικά με την κατεστημένη και αναμασημένη άποψη της ανθρώπινης προέλευσης. 

Κι επειδή τα ελληνικά - όπως έχουμε πει εξαρχής στο παρόν υπόστεγο - είναι μια άγνωστη ως προς την προέλευση και καθόλου τυχαία - ως μη παράγωγη άλλων – γλώσσα, αλλά μια γλώσσα που κι αυτή δομήθηκε από την πολυπλοκότητα του μεσόγειου περιβάλλοντος εννοιολογικά ήτοι μαθηματικά, θα μπορούσε κανείς να παραθέσει πλείστα λογικά σενάρια για τις έννοιες των σπαρτών και των λαών … Τέτοια λογικά σενάρια που μπροστά τους η αφροκεντρική θεωρία της καταγωγής του ανθρώπου από τον πίθηκο θα ήταν αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή μια τραγική ειρωνεία εξόχως προσβλητική, μια κλασική ύβρις της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασης ως έννοια και όχι μάλλον τυχαία… 

Κι αυτό επειδή η φυσική διαβάθμιση των ειδών ισχύει και για τον άνθρωπο που παρότι διατηρεί a priori την αξία του, παλεύει ταυτόχρονα κατά μόνας ή κατά επιμέρους σύνολα να εξελιχθεί σε αυτό που λέμε μετάνθρωπο, ακολουθώντας τον φυσικό νόμο της εξέλιξης που προσπαθεί αενάως να θέτει σε τάξη το συμπαντικό Χάος του μεγάλου Εαυτού…
Κι όσο θα προσπαθεί πιστεύοντας ότι η τρις προγιαγιά του ήταν πιθηκίνα, απλά θα παραμένει στον πίθο της ιστορίας αφήνοντας τον λας, το βράχο του εαυτού του να παραμένει πάγιος και πάγος  πυριτίου και άνθρακα που δεν ανθρώθηκε, δεν έκαψε, δεν έλιωσε και δεν ξεπάγωσε τον αιθέρα (αίθω = ανάβω) που κουβαλάει μαζί του σε αυτή την ενεργειακή έκπτωση της υλικής του υπόστασης ως …ζώον ευγενές, καθό και ζωντανό και υπάρχον συνειδητά…

Και πέρα από όλα αυτά, ήρθε το …Brexit comrade όπως προαναγγείλαμε στο προηγούμενο, περιγράφοντας τα δεδομένα της επαναδιαίρεσης του δήθεν πολιτισμένου κόσμου μας. Κατόπιν αυτών το Grexit καθίσταται πλέον μια πολύ βαριά και εντελώς διαφορετική υπόθεση… Την ίδια ώρα που ο περίφημος φυσικός ο Hawking ανακαλύπτει τον τροχό δηλώνοντας πως οι μαύρες τρύπες του διαστήματος πιθανόν να αποτελούν πύλες διόδους για άλλα σύμπαντα κι άγνωστους κόσμους, γεμάτους μικρόβια, πιθηκοειδή και ταλαίπωρους ανθρώπους… Διότι δεν είναι ηλίθια η φύση να αναπαράγει σε άλλους κόσμους νοήμονα πράσινα τερατάκια και καλικάντζαρους comrade. Γιατί διατηρεί κάποιους κανόνες ρυθμού και αρμονίας λέει, ήτοι παράγει όμορφα πράματα και παραλίες και όχι ασχήμια. Παράγει και ανα-παράγει είδωλα comrade κατά εικόνα και ομοίωση ενός φρακταλοειδούς προτύπου που διαμορφώνεται ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντός του, το είδος και την κατηγορία του. Γιατί σε μηδ-ένα σύνολο εαυτού είναι άλλο το χέρι, άλλο το πόδι και άλλο ο εγκέφαλος. Τώρα αν αντί εγκεφάλου αναπτύσσεται άλλο τι, ε υπάρχουν και οι ατυχείς ανωμαλίες που εκπίπτουν του συνόλου αργά ή γρήγορα…      

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Τέλος εποχής

Είναι κι η ζέστη, αλλά κάθε φορά που ακούω για ανάπτυξη και εξέλιξη χωρίς απτά δεδομένα, θυμάμαι on coffee time πως σε μια από τις πρώιμες πινακίδες γραφής του ελλαδικού χώρου πριν από 8.000 καλοκαίρια έγραφε μεταξύ άλλων εκείνος ο ταλαίπωρος ο αρχαίος : '' Στη χώρα μου κατασκήνωσε ο Σεθ'' ή ο θεός γάϊδαρος ή κάποιο τέλος πάντων οκνό τετράποδο. Κι η αλήθεια είναι πως 8.000 καλοκαίρια μετά, με μια μικρή σχετικά παρένθεση, ζούμε ακόμη στην εποχή που την Εντελέχεια την πρώτη την έχουν για πραμάτεια και την εμπορεύονται αγύρτες σ’ Ανατολή και Δύση.
Διό ναι από Ψυχής άρχεται το θέμα comrade. Που χρήζει ψυχαγωγίας. Που έχει την ανάγκη να νιώθει καλά. Γιατί μπορεί να έχουμε γεννηθεί ωραίοι που λέει και το άσμα το λαϊκό, αλλά αν δεν είμαστε εμείς καλά - κανείς δεν θα ‘ναι πουθενά και λοιπά χορευτικά… Αλλά πως? Με εφτά γενεές κρίσης και βλακείας οδεύουμε για την Τρίτη Απουσία. Του έλληνα με έψιλον μικρό. 

Κι όμως στην εποχή του mobile net και των drones comrade, o έρωτας, ο πόλεμος κι η μουσική εξακολουθούν να είναι τα τρία χαοτικά πράγματα που κρύβουν θεό στ’ ανθρώπινα. Και μοιάζουν μεταξύ τους, γιατί τ’ αρχίζεις όταν θέλεις μα τα τελειώνεις μόνον εάν και όταν μπορείς… Και δεν έχει σημασία αν τα τελειώσεις ή σε τελειώσουν οριζόντια. Σημασία έχει πως αν δεν τα βιώσεις δεν είσαι άνθρωπος, αλλά κτήνος δίποδο ή ερπετό που σέρνεται χαμαί από τότε που έπεσε ο Δαίδαλος αυλά…
Πιο κάτω από αυτά τα τρία θεϊκά πράματα και θάματα, πιο κάτω από την απροσδιοριστία του συναισθήματος και της συνείδησης, στα όρια του ενστίκτου και της λογικής  στήθηκαν οι κοινωνίες και οι κουλτούρες τους, που συν διαμορφώνονται μαζί με την ιστορία είτε προς τα εμπρός, είτε χορεύοντας κύκλωθεν του χρόνου που άλλοτε συμβαδίζει κι άλλοτε υστερεί της ιστορικής ροής κάνοντας λιμνούλες και βάλτους... Νομίζω ή κάπου βαλτώσαμε comrade?

Όπως σήμερα που η ιστορία μας προσπερνάει, όντας πιο δύσκολα αντιληπτή την ώρα που συμβαίνει σε έναν κόσμο ταχύτερα μεταβαλλόμενο από ποτέ άλλοτε. Και η φυσική αντίδραση σε αυτή την επιτάχυνση είναι ο κίνδυνος της ανάδρασης ενός νέου μεσαίωνα που ήδη είναι ορατός με ή χωρίς γυαλί ηλίου
Είναι ορατός στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες και παντού εκεί που σύσσωμη η Ευρώπη ξεσηκώνεται ενάντια στη λιτότητα, ενάντια στα μεταλλαγμένα τρόφιμα, ενάντια στην εισερχόμενη ισλαμική υποκουλτούρα και εντέλει ενάντια στη σοβαρή υποβάθμιση της ζωής του ευρωπαίου πολίτη. Και το όνειδος της υπόθεσης είναι πως η Γαλλία και το Βέλγιο είναι στους δρόμους με σύνθημα ''εμείς δεν είμαστε Έλληνες''... 
Εννοώντας ναι, εμάς τους γραικύλους και τους δήθεν, που νομίζοντας ανά συντεχνία και άτομο εντελώς φιλοτομαριστικά πως θα γλιτώσουμε τα χειρότερα, αφήσαμε τα εκάστοτε θύματα της αργής και παρατεταμένης κρίσης να κατεβαίνουν μόνοι και αδύναμοι ανά καιρούς στους δρόμους της ανάλγητης αστικής ολιγαρχίας. Στους δρόμους του πουθενά, που μας οδήγησαν στη μοιραία αποδοχή της άθλιας ευτυχίας του τίποτα… Κι ακόμη χειρότερα μας οδήγησαν αγκαλιά με την άλλη καταμπλάκ κουλτούρα της ερήμου που θα διασπείρουμε λέει στη χώρα λες κι είναι γόνος ευγονικής και πολιτισμικής αναγέννησης…! 

Και κατά τα γνωστά, από το τραπεζοσωτήριον έτος 2010 που άρχισε και επίσημα ο πόλεμος της χρηματοπιστωτικής επανάστασης των αγορών για όσους τον κατάλαβαν, αφήσαμε τη χώρα να αλωθεί από τα ερπετά του τόκου και της βόμβας και να γίνει το αρχικό πείραμα της αναγκαστικής αναδίπλωσης των αγορών του καπιταλισμού που έφτασαν στα όριά τους, όπως έτσι όρισε η  Νέα Τάξη πραγμάτων ξευτελίζοντας κάθε έννοια δημοκρατίας και ελευθερίας, όπως αυτή είχε ωριμάσει στο βαθμό του εφαρμοσμένου κοινωνικού φιλελευθερισμού των δυτικών κοινωνιών, μέσα από αγώνες αιώνων για τη χειραφέτηση του ανθρώπου...
Τώρα που απροκάλυπτα βάλλονται οι λαοί της κλασσικής Ευρώπης κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την ύπαρξη οργανωμένου σχεδίου. Η αφανής μα πραγματική Εξουσία της Δύσης ζητάει τάχιστα την εξάπλωση ενός νέου Μεσαίωνα στα γεωπολιτικά πλαίσια της νέας αυτοκρατορίας των Αγορών. Έτσι ώστε να επικρατήσει εκ νέου και σήμερα ο Νόμος και η Τάξη του νέου Δόγματος που θα ξαποστείλει τις στρατιές των αναλώσιμων πληβείων του νέου ευρω-ανθρωπότυπου μιγά, να θυσιαστούν για την κατάκτηση των υπολοίπων χωρών και πόρων της Γης. Με αντίτιμο μια νέα κάλπικη ιδέα που θα καλύπτει το κενόδοξο ιδεατό της υλικής ιδιοκτησίας. Με αντίτιμο ένα ακόμη απόλυτο Ψέμα, από αυτά που εξακολουθούν να ναρκώνουν την ανθρώπινη αντίληψη κατά μάζες και σύνολα και να ψύχουν την ψυχή comrade...

Απέναντι σε αυτά τα δεδομένα είναι οι λαοί των δυτικών κοινωνιών. Οι οποίοι μπορεί να μην είναι άθλιοι και αδύναμοι όπως τότε σε κείνο τον ιστορικό μεσαίωνα, αλλά είναι πολιτικά και ιδεολογικά διαιρεμένοι και άρα ανίσχυροι και σήμερα. Το παράδειγμα της Ελλάδας απέδειξε πως ο ιδεολογικά και ταξικά διαιρεμένος λαός ως αποτέλεσμα μιας κίβδηλης παιδείας που τον ανέθρεψε συστηματικά και όχι τυχαία, δεν μπορεί να αντιδράσει ακόμη και όταν η κατάσταση είναι ολοφάνερη. Και δη ο ελληνικός λαός, στο dna του οποίου θεωρητικά είναι έμφυτη η ολόπλευρη επαναστατικότητα του Είναι…
Για το λόγο αυτό ακολουθεί η Ευρώπη. Η Ευρώπη που αλλοιώνεται εθνικά, κοινωνικά και πολιτισμικά με γρήγορους ρυθμούς, ώστε να ματώσει και να αποδυναμωθεί πρώτη απέναντι στο νέο εχθρό που θα λέγεται ορυκτοφόρος ορίζοντας της Ασίας και της Αφρικής με παροικίες ισχυρές εντός των τειχών της. Η πρόσφατη ταξιδιωτική οδηγία της Δύσης για την επικινδυνότητα που επικρατεί σε πόλεις και πρωτεύουσες της Ευρώπης είναι ενδεικτική. Ενός σχεδίου που με την επιβολή της ITTP, των κυρώσεων κατά της φύσει ευρωπαϊκής Ρωσίας, την εγκατάσταση της αντιπυραυλικής ασπίδας στην ευρωπαϊκή ανατολή και τη μαζική μετανάστευση Ασίας και Αφρικής στην Ευρώπη αποδεικνύει ξεκάθαρα την κατασκευή των νέων χαρακωμάτων.

Ο ισχυρότερος αντίπαλος αυτών των σχεδίων, μετά την υπέρβαση της ελληνικής παραδοξότητας που ιστορικά κάποτε νικούσε και αυτοκρατορίες, είναι φυσικά η Γαλλία, η στρατιωτικά και πολιτισμικά ανεξάρτητη Γαλλία, που αποτελεί τον έναν από τους δυο πυλώνες της Ευρώπης. Και ο ιστορικά δύσνους είναι η Γερμανία που νομίζει πως με την οικονομική της ευρωστία έναντι των εταίρων της πως έχει δύναμη. Όντας ακόμη υπό πλήρη στρατιωτική νατοϊκή κυριαρχία και εξάρτηση. Η αλήθεια είναι πως η δήθεν Ευρωπαϊκή Ένωση πριν καν αποτελέσει πραγματική Ένωση γκρεμίζεται αργά και σταθερά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη μεγάλη Βρετανία που σπεύδει να σταθεί έξω από το ευρωπαϊκό πεδίο του γενικευμένου οικονομικού και κοινωνικού πολέμου, με πρόφαση ένα δημοψήφισμα που έχει σχεδιαστεί χρόνια πριν. Η Βρετανία που παρά τα φαινόμενα εξακολουθεί κατά βάθος να  ελπίζει στην πτώση ακόμη και της αμερικανικής κυριαρχίας και στην παλινόρθωση της δικής της βικτωριανής αυτοκρατορίας, έστω κι αν έχει ήδη αλωθεί εκ των έσω κατά το ήμισυ της εθνικής της υπόστασης και της κουλτούρας της. 

Μέσα από τα παραπάνω ρεαλιστικά δεδομένα της επανα-διαίρεσης του πολιτισμένου κόσμου, το μόνο μαθηματικό σενάριο που προκύπτει είναι πως το ιδεατό και φυσιολογικό Αύριο ενός πρώτου πλανητικού πολιτισμού θα προκύψει μέσα από ωκεανούς αίματος και μόνον… Κι ο ιστορικός κύκλος αυτής της εποχής θα κλείσει είτε με τον ολοκληρωτικό παγκόσμιο πόλεμο της Τελικής αναμέτρησης, είτε με την πιο μεγάλη, την πιο άγρια, αλλά  και την πιο όμορφη Επανάσταση της Ανθρωπότητας που κι αυτή θα ποτίσει με αίμα τα τενάγη της ιστορίας… 

Κι απέναντι σ’ όλα αυτά, είναι σα ν’ ακούς να λέει ο ωραίος ο αρχαίος που μας ...φασκελώνει, comrade : Δα Μήτερ οι κληρονόμοι Σου ρωτούν για Σένα τα σκονισμένα πέλματα των χιλιετιών, αναζητώντας το νόμιμο δικαίωμά τους να ξορκίζουν το θάνατο με την ιεροτελεστία του Έρωτα και του Πολέμου, χορεύοντας στο άκουσμα της συμπαντικής Μουσικής σου…  

Κι αναρωτιέσαι Εάν εκεί που τα παράκαιρα λόγια των λειψών για το βασίλειο ενός χαμένου δήθεν κόσμου θα τα σκεπάζει όλο και πιο πολύ ο βηματισμός της Μόρας των δημιουργών του Αύριο, ο τυφλός, ο λυράρης ο ποιητής θα τραγουδάει όλο και πιο δυνατά για τους δρόμους του ήλιου, για τη ζωντάνια του ανόργανου και για τη θλίψη των πυγολαμπίδων στη μεγάλη Νύχτα που θα κυοφορεί τον έρωτα της νέας Αυγής, της νέας Ημέρας για την ανθρωπότητα, συναισθανόμενος πως θα πάψει πια να είναι όμηρος αυτής της χάλκινης Εποχής…