Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Σενάρια Βασιλείας

Αύγουστος είπαμε ίσον καίσαρας και λοιπά ωραία και αντιμνημονιακά. Αλλά φέτος ο βασιλιάς του καλοκαιριού αγανάκτησε στις ευρωπαϊκές παραλίες από τα burkini ( ολόσωμο μαγιό με μπούρκα για κυρίες του Ισλάμ ). Κι ενώ η Ευρώπη που άρχισε να ματώνει από την βλακωδώς εισαγόμενη τρομοκρατία των σουνιτών τρέχει να προλάβει το φαινόμενο με οδηγίες και νόμους, οι εν Ευρώπη εκπρόσωποι του ισλαμικού σκοταδισμού αντέδρασαν λέει με μαθήματα ελεύθερης έκφρασης!  Για ένα φαινόμενο που προσβάλει χαρακτηριστικά την ελεύθερη έκφραση και δη σε μια μόνο από τις διαστάσεις που κατά συρροή προσβάλλει και καταναγκάζει το γυναικείο φύλο του μουσουλμανικού κόσμου. Σε λίγο καιρό θα απαιτούν το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης του λιθοβολισμού δημόσια κάποιας φουκαριάρας που θα έχει λοξοκοιτάξει…

Αυτά είναι τα πρώτα κωμικοτραγικά δείγματα της πολιτικά ορθής και αθώας για κάποιους ισλαμοποίησης της Ευρώπης σε επίπεδο κουλτούρας ( η θρησκεία είναι άλλη υπόθεση και είναι σεβαστή ως ατομική υπόθεση του καθενός ). Γιατί η κάθε πρόοδος πρέπει να υπακούει στην κοινή λογική.
Βέβαια άλλοι πιο προοδευτικοί από εμάς μπορεί να εκλάβουν το burkini ως το reset ενός κορεσμένου αισθησιασμού που θυμίζει τον κωμικό Benny Hill σε μια παραλία γυμνιστών να στήνει αγανακτισμένος μια πόρτα στη άμμο ώστε να κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα καμπύλες και κύματα…

Παράλληλα με αυτά τα φαινόμενα στη δική μας ευρωπαϊκή γωνιά συνεχίζουμε το δρόμο της τηλεοπτικής πειθούς των τεσσάρων συν ένα τηλεοπτικών καναλιών πως τα μνημόνια τελειώνουν και η ανάπτυξη έρχεται, ενώ η φοροκρατία κυριαρχεί και η ρευστότητα παραπαίει. Όμως πέρα από τα οικονομικά για ηλίθιους που διδάσκει η ελληνική τηλεόραση σε όλα τα χρόνια τα κρίσης, αλήθεια είναι πως η μαύρη οικονομία είναι αυτή που κρατάει ακόμη ζωντανή την πραγματική οικονομία της χώρας comrade.
Και κανείς δεν μπορεί να εξορκίζει αυτό το φαινόμενο της μαζικής και σε μικρή κλίμακα φορολογικής ασυνειδησίας το οποίο δημιουργεί ο ξενισμός του κράτους απέναντι στον πολίτη και το ηθικό δικαίωμα της φυσικής αντίδρασης στη βάση του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης απέναντι στην οικονομική λεηλασία του λαού από την εξουσία και τις αγορές.

Έτσι είναι ολίγον σοσιαλιστικό αυτή η κυβέρνηση να νουθετεί το λαό από τηλεόρασης για την πολιτική ορθότητα των πρακτικών της διεθνούς τοκογλυφίας και την ανάγκη παλλαϊκής εφαρμογής της τραπεζοσωτήριας δημοσιονομικής τάξης. Γιατί ξέρουμε πως η συνέπεια και η ηθική τάξη θα μπορούσε να έρθει μόνον με την εφαρμογή πραγματικής φορολογικής δικαιοσύνης με έναν, ενιαίο και σταθερό φορολογικό συντελεστή με οροφή το 10% για κάθε είδος φόρου σε αγαθό/προϊόν, υπηρεσία και εισόδημα, εάν και εφόσον η έννοια του φόρου εξακολουθεί να είναι πλήρως ανταποδοτική για το κοινωνικό σύνολο υπό τη μορφή της δημόσιας δαπάνης.

Είναι το βασικό σημείο-κλειδί απ’ το οποίο μπορεί να ξεκινήσει η ανάπτυξη. Όσο αυτό δεν είναι επιτρεπτό ας μη μιλάμε καθόλου για ανάπτυξη, για δικαιοσύνη και για απασχόληση σε ένα βομβαρδισμένο τοπίο εθνικής παραγωγής και εργασιακών σχέσεων που έχει πλέον ολισθήσει στο επικίνδυνο στάδιο της σύγχυσης. Ας μιλάμε καλύτερα για το πόσο πατριωτικό και παράξενο είναι να παραμένει κανείς στη χώρα και να είναι εργαζόμενος ή απασχολούμενος κατά τα νέα έθη των αγορών, εμμένοντας να μην εγκαταλείψει το κομμάτι του βράχου και το μίλι της θάλασσας που κατέχει από αιώνων. Να μην το εγκαταλείψει έρμαιο στην επέλαση της βασιλεμένης ανατολής...

Αλλά πέρα από αυτά τα ...μνημόσυνα, υπάρχουν και τα ωραία της κρίσης comrade. Να είσαι λέει ο ταλαίπωρος Έλλην απασχολούμενος με τον πρωινό καφέ ανά χείρας σε πλαστικό και να πέφτει η ματιά σου λοξά στη φυλλάδα που λέει πρωτοσέλιδα πως ο νέος έρωτας της Αθηνάς είναι ο πρίγκηπας Χάρι!
Και πριν αρχίσεις τα κοσμητικά καταλαβαίνεις ότι αφορά την Αθηνά Ωνάση. Εκείνη την Αθηνά που διατηρεί ακόμη τη συμπάθεια του ελληνισμού για την οικογένεια του άρχοντα  που τόλμησε να σηκώσει τον ελληνισμό μέχρις εκεί που απείλησε ευθέως την παγκόσμια καθεστηκυία τάξη της πραγματικής παγκόσμιας οικονομίας. Ήτοι την καρδιά της πραγματικής εξουσίας στον πλανήτη comrade

Και δεν είναι το θέμα η προσωπική ζωή της συμπαθέστερης ελληνίδας της διασποράς που παρεπιπτόντως έχει το ένα εκ των δύο καλύτερων ελληνικών γυναικείων ονομάτων. Είναι οι συνειρμοί που παράγονται και είναι τέτοιοι που σου στέλνουν τα ημερήσια σχέδια δουλειάς να γίνονται γκράφιτι σε τοίχο ελληνικό ήτοι μ’ ασβέστη και βασιλικό...
Καθότι ο συμπαθέστατος Χάρι είναι ο έτερος γιος της Λαίδης Ντι που με το άδοξο τέλος της ενσάρκωσε κατά πολλούς την πραγματική αντιεξουσιαστική πάλη… Μιλάμε για εκείνη την αντιεξουσιαστική πάλη που είναι πέραν των αισθητήρων του συστημικά απαραίτητου τσιφλικιού των Εξαρχείων και των επαναστατών της αραχτής και του easy money, που εξαντλούν το λαϊκό επαναστατικό αίσθημα με πέντε μολότωφ και δυο γκαζάκια σε τζαμαρίες, ενίοτε και με πληρωμένους αλλοδαπούς σε μεροκάματο επαναστατικό. Ας μη μιλήσουμε γι αυτή την κατάντια που η δημοκρατία μας τη συντηρεί με λίγο γύψο ως απαραίτητη...

Ο Χάρι λοιπόν, ο αδελφός του Ουίλιαμ που διεθνή συνομωσιολογικά σενάρια τον ήθελαν και ηγετική μορφή μιας πολιτικά ενωμένης Ευρώπης. Τώρα βέβαια η Βρετανία εγκαταλείπει την Ένωση και φεύγει μάλλον προσωρινά καθότι το πλοίο βουλιάζει σε παρακμή, για να επανέλθει σε ένα ευρωπαϊκό πλοίο που θα είναι στα μέτρα της.
Μιας Ευρώπης δηλαδή πολιτικά ενωμένης που θα ικανοποιεί τα πολιτικά και χρηματοπιστωτικά μεγέθη των απαιτήσεων της Βρετανίας κυρίως και όχι της Γερμανίας όπως συμβαίνει σήμερα. Μιας Ευρώπης που με βρετανικές περγαμηνές θα μπορεί να είναι ανταγωνιστική της αμερικανικής κυριαρχίας, μέχρις όταν οι δυο πλευρές του δυτικού κόσμου ενωθούν καταρχήν οικονομικά με ένα νέο νόμισμα που πιθανόν να λέγεται ameuro... Κι αυτά δεν είναι προφητείες  comrade. Είναι συμπεράσματα λογικών σεναρίων.

Και για τις μεγάλες πολιτικές αποφάσεις μιας αυριανής ενωμένης Ευρώπης χρειάζονται και πρέπει να υλοποιηθούν συνήθως τραγικά σενάρια για να πειστεί εύκολα η κοινή γνώμη για μια ταχεία και επιβεβλημένη Ένωση. Τα ίδια τραγικά σενάρια χρειάζεται και κάθε μικρότερο σημερινό κράτος - μέλος που ήδη τα βλέπει μεταξύ της άκαμπτης λιτότητας και της επιθετικής ισλαμοποίησης του burkini, που γίνονται ενορχηστρωμένα ώστε να επιτείνουν την ακροδεξιά προοπτική  όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, γιατί οι καιροί πλέον τρέχουν σε χρόνους εκτροχιασμού για να προλάβουν την ιστορία που μας  προσπερνάει...

Και ακροδεξιά προοπτική comrade δεν είναι ο νέος εθνικοσοσιαλισμός των χωρών της Ευρώπης. Ακροδεξιά προοπτική δεν είναι η Χρυσή Αυγή για την Ελλάδα. Αλλά η ομαλή επάνοδος της βασιλείας του διαδόχου Παύλου με βρετανική αρωγή, υπό το δέος ίσως της εκλογικής κυριαρχίας της Χρυσής Αυγής ή της παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας ή και ανεπάρκειας ακόμη. Της μοναρχίας που σχεδιάζεται σε κάθε εθνικό, αλλά ίσως και ευρωπαϊκό επίπεδο. Κι από φέτος ακούσαμε στα ψιλά των ισλαμοφοροτεχνικών ειδήσεών μας πως ιδρύθηκε φιλοβασιλικό κόμμα. Όπως όλα τα σημαντικά θέματα που εισάγονται στο προσκήνιο με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνουν αποδεκτά ως ανώδυνα από την εκάστοτε κυρίαρχη κουλτούρα. Μια κυρίαρχη κουλτούρα που επί των ημερών μας στην Ελλάδα δεν είναι ούτε αριστερή, ούτε φιλελεύθερη comrade, αλλά σοσιαλίζουσα σε σύγχυση…
Σύγχυση τέτοια που θρέφει τη φιλοβασιλική κίνηση ως αναγκαία αύριο και σωτήρια από όσα έχουμε να δούμε μπροστά και τριγύρω στη γειτονιά μας…

Έτσι, γιατί η ιστορία κάνει κύκλους για να ανελίσσεται η ανθρωπότητα σε σπείρες και επίπεδα ανώτερα ή κατώτερα ανάλογα με το πόσο ισχυροί είναι οι πολιτισμικοί παράγοντες της εποχής της. Και σήμερα δεν είναι οι καλύτεροι για την Ευρώπη, ούτε οι αντάξιοι ενός ελληνισμού και της παρακαταθήκης του... Μην ξαναπούμε για το πολιτισμικό μας έλλειμμα που νύχτωσε στη έρημο μιας ανατολής με δυτική φορεσιά, ξεχνώντας τον ανέσπερο ήλιο της ιερής γης θεών και ηρώων λες και περιμένει το τέλος αυτής της άθλιας εποχής.

Μέσα από αυτό το τέλος εποχής που ήδη συμβαίνει και αναφέραμε σε προηγούμενο, αντάξιες της εποχής μας θα είναι μόνον οι συμπληγάδες της, που σημαίνει πως θα είναι οι σκληρότερες  και οι συντομότερες.
Και μια απ’ αυτές - η λιγότερο επώδυνη – ίσως να είναι η επάνοδος της μοναρχίας με κάθε μορφή σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, ώστε να δρομολογηθεί μια παγκόσμια τάξη απόλυτα ελεγχόμενη που να είναι αποτελεσματική για τη σωτηρία της παγκόσμιας οικονομικής φούσκας comrade… Εκείνης της υπεραξίας των 70τρις που πρέπει να κλείσουν χωρίς να σκάσουν στα χέρια των κατόχων τους που κινούν την παγκόσμια οικονομία, αλλά στα κεφάλια των αναλώσιμων λαών όπως πάντα. Γιατί ότι και να λέμε οι δημοκρατίες μας σήμερα δεν είναι δημοκρατίες comrade. Και χρειάζεται να εξιλεωθούν στη λαϊκή άποψη και την ιστορία, ώστε να επανακάμψουν κάποτε ως καλύτερες δημοκρατίες  ενός νέου πανανθρώπινου πολιτισμού μιας νέας εποχής που θα ξημερώσει σε ερείπια κι αποκαϊδια. Με τον μετάνθρωπο ντυμένο γυμνή σάρκα απ΄το παρελθόν, να λαχταράει τη δροσοσταλίδα μιας νέας αυγής, μιας νέας Ημέρας βαδίζοντας επιτέλους προς το κάλεσμα του Αυτονόητου …       

Ακούγεται ως αστείο σήμερα, αλλά μπορεί σύντομα να ακούμε για Βασίλειο της Ελλάδος και λοιπά βασίλεια της Ευρώπης, έτσι ώστε να πρυτανεύσει μεταξύ αυτών ως άλλος Caesar ο εκλεκτός της γαλαζοαίματης Βρετανίας, σε πλήρη αντίθεση και ανταγωνισμό με τη σειρά των Παλαιολόγων και των Τσάρων του Ορθόδοξου τόξου που αμφότεροι και οι δυο αναζητούν ρίζες, σχέσεις και δεσμούς με την αυτοκρατορική γραμμή αίματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ώστε ως Νέα Ρώμη να δικαιολογήσουν στη λαϊκή άποψη το μοναρχικό τους δικαίωμα και όχι μόνον…
Του Μεγαλέξανδρου που όλως τυχαία ακούγεται πολύ τα τελευταία χρόνια με χολιγουντιανή εμβέλεια και διεθνές ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον που αναζητά εναγωνίως τον Τάφο του μεταξύ τόσων ταφικών Σημάτων. Ενώ στην πραγματικότητα ξέρουν απ’ τον καιρό του ρωμαίου Καρακάλα πως η σορός του Δίκερου στρατηλάτη ( http://kamararc.blogspot.gr/2014/10/blog-post_17.html ) διατηρημένη σε καθαρό μέλι βρίσκεται προφανώς κάπου στη Ρώμη και θα παρουσιαστεί όταν θα είναι ο καιρός να ιδρυθεί μια νέα Ρώμη, μια Πρώτη…
Τότε όμως θα είναι κι ο καιρός να μαθευτεί πως Πρώτη ήταν, είναι και θα είναι η Αθήνα που ακόμη διατηρεί το δωρικό όνομα της Αθάνας ή Αθάνατης γιατί κι αυτή στην ουσία είναι μια Σπάρτη σπαρτή… Κι εδώ οι λεπτομέρειες περιττεύουν γιατί κουράζονται από μόνες τους... Είναι κι ο καφές.

Αλλά κοίτα να δεις σενάρια που μπορεί να δει κανείς από τα κοσμικά ή αλλέως γκομενικά μιας φυλλάδας πρωινιάτικα comrade. Γι αυτό ο ωραίος ο αρχαίος δε δούλευε ποτέ και δεν έβρισκε χρόνο ούτε για ξύρισμα. Ήταν μόνιμα σε σκέψεις περιπατητικές και σενάρια για να προλαβαίνει τα δεινά της πολιτικής μεροληψίας και ανεπάρκειας. Τότε βέβαια κυρίαρχος θεός δεν ήταν το χρήμα, αλλά η χρεία για τον άνθρωπο και τη φύση. Άσε που τράβαγαν φρίκη οι άνθρωποι χωρίς Facebook, Prince και Fredo, εμμένοντας στο κατά φύσει ζειν, παρά τα όσα εμετικά γράφονται από άσχετους…

Αθηνά όμως είχαν και ήτανε λένε θεά από κάθε άποψη… Κατά έναν περίεργο τρόπο όμως δεν είχαν βασιλιά θεό, ούτε καν τον ίδιο το Δία. Γιατί και πάνω από τον Ύπατο Ζήνα κυριαρχούσε λένε ο Έρωτας και η Ανάγκη σαν Δίνη αεικίνητη …
Χάος comrade και η Δημοκρατία χαοτική…
Σαν την ελευθερία, που ο ωραίος ο αρχαίος την έκανε κόρη της φυλής και την ονόμασε Ελένη. Κι ήταν η καλλίστη, η μόνη που μπορούσε να είναι πιο όμορφη κι από την Αφροδίτη, τη θεά της ομορφιάς. Μύθοι comrade. Αλλά μόνο όταν ο έλληνας μάθει τους μύθους της γενιάς του, θα μπορέσει να απαλλαγεί από την παραμυθία και το παραμύθιασμα αυτής της άθλιας εποχής…

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Δημοκρατία Αναπόφευκτη

Μια από τις απαντήσεις στο επίκαιρο ερώτημα του τι είναι δημοκρατία, θα ήταν πως δημοκρατία σήμερα είναι η δυνατότητα του να εκλέγουμε ελεύθερα τους δικούς μας ...δυνάστες! Κατά άλλους ναι μεν η χώρα μας γέννησε τη δημοκρατία, η οποία όμως πλέον μεγάλωσε και ...πήγε να σπουδάσει στο εξωτερικό! Το τι είναι πραγματικά δημοκρατία είναι μια τόσο μεγάλη κουβέντα με χαοτικές διαστάσεις λόγω της εγγενούς ελευθεριότητας του όρου, που η ανάλυσή της θα κούραζε τους ειδικούς και η κατανόησή της σε βαθμό απαίτησης θα τρόμαζε τους λαούς... Έτσι την αντιλαμβανόμαστε σαν το εκάστοτε σημερινό συστημικό ελάχιστο (ενός κομματικού προτύπου) εντός του οποίου καλούνται να κινηθούν οι λαοί και οι επιδιώξεις τους, έστω και εάν ο συνωστισμός συνθλίβει... 

Στον διάττοντα λοιπόν της δημοκρατικής μας εποχής εορτάστηκαν τα 42 χρόνια δημοκρατίας στο προεδρικό μέγαρο. Στο μέσο της εικόνας ο καλύτερος ίσως Πρόεδρος της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, δεξιά του ο Αλέξης και αριστερά ο Κυριάκος  να ψάχνονται με λίγο τρακ στο φακό, ο πρόεδρος της Βουλής και οι υπόλοιποι αρχηγοί κομμάτων πλην εκείνου της Χ Αυγής. Που μπορεί να είναι οτιδήποτε για οποιονδήποτε, αλλά η απουσία του από το κάδρο δίνει με στυγνή μαθηματική ακρίβεια μια εικόνα επιλεκτικής και …ολιγότερης δημοκρατίας comrade.

Γιατί ναι μεν τα πραξικοπήματα αποτελούν εθνική προδοσία με την έννοια του σφετερισμού της εξουσίας, αλλά και τα πολλά πρόσωπα της δημοκρατίας στους καιρούς μας παρουσιάζουν αδιέξοδα. Κι αυτά τα αδιέξοδα εμπεριέχουν επίσης ένα βαθμό ''σφετερισμού της εξουσίας'' και άρα και μια δόση ''εθνικής προδοσίας'' και τα παραδείγματα της ελληνικής κρίσης είναι πρόσφατα και αρκετά. Και έχουν αδιέξοδα γιατί δεν είναι καθαυτό δημοκρατίες, αλλά αστικές ολιγαρχίες με αρκετή δόση τραπεζοκρατίας, φοροκρατίας, εταιριοκρατίας και medioκρατίας τέτοιας και τόσης όσης ορίζει η παγκόσμια νεοφιλελεύθερη κυριαρχία των αγορών. Για τους λαούς ποιος σκοτίστηκε τώρα…

Πόσο δε μάλλον για τους ανά μονάδα ή σύνολα πολίτες που σε κάθε αδιέξοδο της κρατικής δυσκαμψίας ή αναλγησίας βλέπουν όλο το δημοκρατικό αδιέξοδο μπροστά τους και μνημονεύουν μια μαύρη ή μια κόκκινη χούντα από αγανάκτηση. Μπας και κινήσει με τη βία ο τροχός της ιστορίας ο κολλημένος στη λάσπη που λέγαμε από ανάληψης της εξουσίας comrade… Ο τροχός της ανάπτυξης και της ανάταξης για τον ελληνισμό επιτέλους, που ακόμη σιγάει ανήμπορος απέναντι στην αφόρητη μελαγχολία των αγαλμάτων του…
Που πήγε η πραγματική δημοκρατία comrade? Αναχώρησε ως άλλη βασίλισσα Πενθεσίλεια για να εξιλεωθεί στην Τρωάδα? Έτσι ώστε οι νέοι μας, οι άλκιμοι Αχιλλείς του αύριο να την ερωτευτούν όταν την θανατώσουν? Ήδη περνάμε το Σίγειο comrade. Αλλά δεν το βλέπουμε και δεν σιγούμε από σεβασμό. Λες και μοιραίος προορισμός είναι πάντα η μακαριότητα της Λευκής νήσου των Ηλυσίων. Είναι κι αυτοί οι μύθοι...

Και παρότι όλη η δημοκρατική και νεοφιλελεύθερη Ευρώπη - συμπεριλαμβανομένης της ευρωαριστερής και ''πραγματιστικά νεοφιλελεύθερης'' χώρας μας – βλέπει τις τάσεις των αγανακτισμένων πολιτών της να οδεύουν προς τα άκρα, αρκείται σε εξορκισμούς και χαλαρές αναφορές σαν να μη συμβαίνει τίποτα ουσιώδες, δραστικό και επικίνδυνο.
Κι εκεί που δε συνέβαινε τίποτα, η μισή Ευρώπη είναι ήδη ακροδεξιά - γιατί το κομμουνιστικό παράδειγμα της τέως Σοβιετικής Ένωσης είναι απευκταίο για την ευρωπαϊκή κουλτούρα - και παράλληλα ως κεραυνός εν αιθρία συμβαίνει κι ένα μίνι πραξικόπημα στην Τουρκία λες και δεν ήταν αναμενόμενο ή λες και τελειώνει εδώ η υπόθεση Τουρκία...

Κι η Ευρώπη σπεύδει να μιλήσει για δημοκρατία και οργανώνει φιέστες στο όνομά της. Φιέστες comrade λες κι η δημοκρατία είναι καμιά σταρ αφηρημένη και όχι πράξη. Πράξη και όχι στατική κατάσταση. Πράξη δυναμική, συμμετοχική, αμφίδρομη και αεικίνητη προς το βέλτιστο της ελευθερίας και της ευδαιμονίας του λαού που την ιερουργεί...
Ναι comrade. Που την ιερουργεί!

Ιεροπραξία που την ιερουργεί ο λαός στο σύνολό του, χωρίς αποκλίσεις και αποκλεισμούς, σαν σύνολο πολιτών και όχι μιας πλέμπας σύγχρονων σκλάβων υπό τον ζυγό της εξουσίας των ολίγων και των αγορών...
Για ποια δημοκρατία να μιλάμε τώρα? 
Ποια είναι εκείνη η - επίκαιρα - επιδιωκόμενη ποιοτική και περισσότερη δημοκρατία που επιδιώκει η κυβέρνηση με την αναθεώρηση του Συντάγματος εξαιρουμένων λέει φυσικά των δημοψηφισμάτων για τα δημοσιονομικά, αφήνοντας μόνο τη λέξη ''φυσικά'' να ακυρώσει καθετί άλλο; Πως απαντάει στο γεγονός πως η μισή Ελλάδα είναι σε ''εμπόλεμη κατάσταση'' για την επιβίωσή της καθημερινά? Σε εμπόλεμη κατάσταση comrade...
Τι να λένε τώρα τα μίνι πραξικοπήματα και τα ευχολόγια περί δημοκρατίας όταν ο μισός ελληνικός λαός είναι σε πόλεμο, καθότι το Κράτος και ο λαός δεν τελειώνουν εκεί που τελειώνει η αριστερίστικη εμμονή του κρατισμού comrade... Έχουν αντίληψη της πραγματικότητας στην επικράτεια οι πολιτικοί ταγοί της δημοκρατίας ή ένεκα καλοκαιριού και διακοπών ρεμβάζουν νυσταλέα στο θώκο της εξουσίας που γίνεται όλο και πιο νεοεποχίτικη, όλο και πιο ευρωσοσιαλιστική και συνάμα όλο και πιο νεοφιλελεύθερη?

Πόσο δημοκρατική και ανεξάρτητη μπορεί να είναι μια χώρα χωρίς δική της οικονομική πολιτική? Αυταπατώμαστε comrade. Γιατί καλή είναι η απλή αναλογική, καλή η εκλογή του προέδρου από το λαό έστω και όταν χρειάζεται, καλά τα δημοψηφίσματα περί πολιτικής, καλή η περισσότερη διάκριση εξουσιών και θεσμών, αλλά όλα αυτά δεν απαντάνε με τίποτα στο πρόβλημα της χώρας που λέγεται αφόρητη οικονομική εξάρτηση με υφεσιακή μάλιστα προοπτική ενός βίαια φτωχοποιημένου λαού ως μοναδικό και ιδιαίτερα υβριστικό παράδειγμα στον κόσμο και την ιστορία... Κι ακολουθούν οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης που ήδη αισθάνονται τη θρασύτατη θωπεία του νεοφιλελευθερισμού. 

Για όσους έχουν επαφή με την πραγματικότητα, το μίνι πραξικόπημα της Τουρκίας δεν ξάφνιασε, ούτε φόβισε στο ελάχιστο. Αυτό που φοβίζει είναι το αύριο μιας ναρκωμένης σε ''δημοκρατική'' αφασία Ευρώπης και βεβαίως και της χώρας μας. Που παραμένει δημοκρατική μέχρις εκεί που της ορίζουν ή της επιτρέπουν οι αγορές αγνοώντας κι αυτή εγκληματικά την ευρεία λαϊκή βούληση για ελευθερία και ευδαιμονία που νομοτελειακά κάποια στιγμή θα εκραγεί ελληνότροπα που πα να πει και ασύμμετρα... 

Γιατί είπαμε τα μαθηματικά δε λαθεύουν ποτέ comrade. Γιατί υπολογίζουν με βάση τα δεδομένα. Αυτά που λένε πως με 0 - 450 ευρώ αποδοχές ή σύνταξη ο μισός λαός είναι στο μετέωρο βήμα του επαναστατημένου κατά παντός... Αυτά που λένε πως η καθολική απώλεια της εμπιστοσύνης σε ένα περιβάλλον φοροδικαστικού κυνηγητού κατά παντός δεν πρόκειται να επιτρέψει στην οικονομία και τη δημοκρατία να ανατάξουν. Για ποια αριστερά και για ποια δημοκρατία να λέμε τώρα... Όσο θα συνεχίζονται οι χαριεντισμοί της δήθεν πραγματιστικής προσαρμογής της συνολικής πολιτικής μπουρζουαζίας και τα πολιτικά και εθνικά μικροδράματα, η εθνική μα λυτρωτική Τραγωδία θα πλησιάζει ως απαίτηση Δημοκρατίας όλο και πιο Αναπόφευκτη... 

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

Θεωρία εξέλιξης

Μαγκιά comrade είναι να μην προσαρμόζεσαι στην τάξη των άλλων. Όπερ και σημαίνει αμφιβάλλεις κι ερευνάς κι ανοίγεις δρόμους για πορείες μοναδιαίες και μοναδικές, παρότι όπως είπαμε η φύση αρνείται την ύπαρξη της ίδιας της μονάδας εντός της, συναποτελώντας μηδ-ένα απειροστό, απροσδιόριστο και περίεργο σύν-ολο…

Μια τέτοια τζούφια μονάδα είναι και ο πίθηκος comrade! Ναι αυτός ο ασχημούλης που βάλθηκαν να μας πείσουν οι επιστήμες και τα αγράμματα πως είναι ο πρόγονός μας, απέναντι από αυτούς που επιμένουν στον Αδάμ και την Εύα την άτακτη. Κι επειδή ως γνωστόν έχουμε γεννηθεί ωραίοι ως έλληνες - ήτοι σκεπτόμενοι που και που - και δεν αισθανόμαστε καθόλου πιθηκοειδή, ας πάρουμε το μίτο με τη σειρά μπας και βγάλουμε άκρη στο λαβύρινθο. Γιατί τα τούνελ τα μίσθωσε η πολιτική για να βλέπει συνέχεια φως στην άκρη τους...

Σύμφωνα λοιπόν με τη θεωρία της πανσπερμίας, μετεωρίτες φορείς μικροβίων κλπ άτακτων ζιζανίων έσπειραν και σπέρνουν τη ζωή την οργανική ( η ανόργανη είναι άλλη ιστορία) σε κάθε πλανήτη στο διάστημα, όπως στον ταλαίπωρο τον δικό μας που δέχθηκε να μας φιλοξενήσει γεννώντας και δια-μορφώνοντας πάντοτε υπό συνθήκες περιβάλλοντος όλα τα ζώα και τα φυτά του, με ζώο εξέχον ως εξελιγμένο τον άνθρωπο κατά τα γνωστά είδη. Κι εφόσον μιλάμε για πανσπερμία και για εξέλιξη υπό συνθήκες, σημαίνει πως δημιουργήθηκαν πολλαπλές πρώτες μορφές ζωής και όχι μία και μοναδική σαν κατσαρίδα κάπου σε μια λιμνούλα που είχε περισσότερο ασβέστη, φώσφορο και αμμωνία. Τόσο πολλαπλές, όσο πολλαπλά ήταν και τα εκάστοτε περιβάλλοντα που συνάντησαν οι μικρόβιοι πρόγονοι σε ωκεανούς, τροπικά δάση και χιονισμένες βουνοκορφές χωρίς άγχος, ήτοι χωρίς καφέ, τσιγάρο και πολιτική…

Κι αυτές οι πρώτες μορφές ζωής εξελίχθηκαν σε κάποια δις χρονάκια και συνεχίζουν και σήμερα να εξελίσσονται ανάλογα με το περιβάλλον τους, διαφορετικά θα είχαμε τη δυνατότητα να παράγουμε ότι θέλουμε και όπου θέλουμε κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να συμβεί χωρίς τις απαραίτητες συνθήκες. Σα να λέμε comrade δεν μπορείς να καλλιεργήσεις μαστίχα Χίου στην Καλαμάτα και ελιές Καλαμών στη Σιβηρία. Πόσο δε μάλλον ανθρωποειδή με μυαλό, αναλογίες και νικελώματα. Ιδίως για τον άνθρωπο που εμφανίστηκε αργά στη Γη σε σχέση με τα άλλα είδη ζωής, η ιστορία είναι πιο περίπλοκη. Και μπορεί κάποιοι τριχοφυείς Νεάντερνταλ να ερωτοτροπούσαν με τη διπλανή φυλή γοριλοειδών, αλλά σε πιο εύκρατες συνθήκες τα ανθρωποειδή σαφώς και θα ήταν πολύ πιο ανθρώπινα. Αυτό σημαίνει πως οι εποχές, το κλίμα και γενικότερα το περιβάλλον διαμόρφωσαν το πιο εξελιγμένο ανθρωποειδές και όχι η μετανάστευση των χιμπαντζήδων από την Αφρική στο Βορρά όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι σημερινές επιστήμες και τα αγράμματα μιας συγκεκριμένης αφροκεντρικής θεωρίας που στερείται επιχειρημάτων. Σιγά μην άφηναν τις μπανάνες να έρθουν για βελανίδια…

Διαφορετικά, θα μπορούσε ο καθένας μας αν ζούσε καναδυό δις λέμε χρονάκια σε μια σκηνή στη μέση της Σαχάρας με συμβία άσχημη και γκρινιάρα να αναπαράγει πιθηκοειδή, πολιτικούς διεθνούς εμβέλειας και μοβόρους εξουσιαστές. Αλλά κάπου εδώ στα μεσόγεια τα μέρη τα πράγματα κάποτε ήταν πιο απλά, πιο ωραία και συνάμα πιο περίπλοκα. Γιατί κάποιοι μύθοι μουρμούρηδες λένε για Γίγαντες και Τιτάνες, με σχετικά απολιθωμένα ευρήματα οστών και κάποιοι άλλοι για σπαρτούς και λαούς πολύ πιο πριν από όταν καλλιεργήθηκαν δημητριακά στην Ούρ και τη Χαναάν της Μεσοποταμίας… Άσε που δε γνωρίζουμε πότε καλλιεργήθηκε το ρύζι στην Κίνα, πότε έγιναν μόδα τα κινέζικα και βράσε όρυζα γενικά με την κατεστημένη και αναμασημένη άποψη της ανθρώπινης προέλευσης. 

Κι επειδή τα ελληνικά - όπως έχουμε πει εξαρχής στο παρόν υπόστεγο - είναι μια άγνωστη ως προς την προέλευση και καθόλου τυχαία - ως μη παράγωγη άλλων – γλώσσα, αλλά μια γλώσσα που κι αυτή δομήθηκε από την πολυπλοκότητα του μεσόγειου περιβάλλοντος εννοιολογικά ήτοι μαθηματικά, θα μπορούσε κανείς να παραθέσει πλείστα λογικά σενάρια για τις έννοιες των σπαρτών και των λαών … Τέτοια λογικά σενάρια που μπροστά τους η αφροκεντρική θεωρία της καταγωγής του ανθρώπου από τον πίθηκο θα ήταν αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή μια τραγική ειρωνεία εξόχως προσβλητική, μια κλασική ύβρις της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασης ως έννοια και όχι μάλλον τυχαία… 

Κι αυτό επειδή η φυσική διαβάθμιση των ειδών ισχύει και για τον άνθρωπο που παρότι διατηρεί a priori την αξία του, παλεύει ταυτόχρονα κατά μόνας ή κατά επιμέρους σύνολα να εξελιχθεί σε αυτό που λέμε μετάνθρωπο, ακολουθώντας τον φυσικό νόμο της εξέλιξης που προσπαθεί αενάως να θέτει σε τάξη το συμπαντικό Χάος του μεγάλου Εαυτού…
Κι όσο θα προσπαθεί πιστεύοντας ότι η τρις προγιαγιά του ήταν πιθηκίνα, απλά θα παραμένει στον πίθο της ιστορίας αφήνοντας τον λας, το βράχο του εαυτού του να παραμένει πάγιος και πάγος  πυριτίου και άνθρακα που δεν ανθρώθηκε, δεν έκαψε, δεν έλιωσε και δεν ξεπάγωσε τον αιθέρα (αίθω = ανάβω) που κουβαλάει μαζί του σε αυτή την ενεργειακή έκπτωση της υλικής του υπόστασης ως …ζώον ευγενές, καθό και ζωντανό και υπάρχον συνειδητά…

Και πέρα από όλα αυτά, ήρθε το …Brexit comrade όπως προαναγγείλαμε στο προηγούμενο, περιγράφοντας τα δεδομένα της επαναδιαίρεσης του δήθεν πολιτισμένου κόσμου μας. Κατόπιν αυτών το Grexit καθίσταται πλέον μια πολύ βαριά και εντελώς διαφορετική υπόθεση… Την ίδια ώρα που ο περίφημος φυσικός ο Hawking ανακαλύπτει τον τροχό δηλώνοντας πως οι μαύρες τρύπες του διαστήματος πιθανόν να αποτελούν πύλες διόδους για άλλα σύμπαντα κι άγνωστους κόσμους, γεμάτους μικρόβια, πιθηκοειδή και ταλαίπωρους ανθρώπους… Διότι δεν είναι ηλίθια η φύση να αναπαράγει σε άλλους κόσμους νοήμονα πράσινα τερατάκια και καλικάντζαρους comrade. Γιατί διατηρεί κάποιους κανόνες ρυθμού και αρμονίας λέει, ήτοι παράγει όμορφα πράματα και παραλίες και όχι ασχήμια. Παράγει και ανα-παράγει είδωλα comrade κατά εικόνα και ομοίωση ενός φρακταλοειδούς προτύπου που διαμορφώνεται ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντός του, το είδος και την κατηγορία του. Γιατί σε μηδ-ένα σύνολο εαυτού είναι άλλο το χέρι, άλλο το πόδι και άλλο ο εγκέφαλος. Τώρα αν αντί εγκεφάλου αναπτύσσεται άλλο τι, ε υπάρχουν και οι ατυχείς ανωμαλίες που εκπίπτουν του συνόλου αργά ή γρήγορα…      

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Τέλος εποχής

Είναι κι η ζέστη, αλλά κάθε φορά που ακούω για ανάπτυξη και εξέλιξη χωρίς απτά δεδομένα, θυμάμαι on coffee time πως σε μια από τις πρώιμες πινακίδες γραφής του ελλαδικού χώρου πριν από 8.000 καλοκαίρια έγραφε μεταξύ άλλων εκείνος ο ταλαίπωρος ο αρχαίος : '' Στη χώρα μου κατασκήνωσε ο Σεθ'' ή ο θεός γάϊδαρος ή κάποιο τέλος πάντων οκνό τετράποδο. Κι η αλήθεια είναι πως 8.000 καλοκαίρια μετά, με μια μικρή σχετικά παρένθεση, ζούμε ακόμη στην εποχή που την Εντελέχεια την πρώτη την έχουν για πραμάτεια και την εμπορεύονται αγύρτες σ’ Ανατολή και Δύση.
Διό ναι από Ψυχής άρχεται το θέμα comrade. Που χρήζει ψυχαγωγίας. Που έχει την ανάγκη να νιώθει καλά. Γιατί μπορεί να έχουμε γεννηθεί ωραίοι που λέει και το άσμα το λαϊκό, αλλά αν δεν είμαστε εμείς καλά - κανείς δεν θα ‘ναι πουθενά και λοιπά χορευτικά… Αλλά πως? Με εφτά γενεές κρίσης και βλακείας οδεύουμε για την Τρίτη Απουσία. Του έλληνα με έψιλον μικρό. 

Κι όμως στην εποχή του mobile net και των drones comrade, o έρωτας, ο πόλεμος κι η μουσική εξακολουθούν να είναι τα τρία χαοτικά πράγματα που κρύβουν θεό στ’ ανθρώπινα. Και μοιάζουν μεταξύ τους, γιατί τ’ αρχίζεις όταν θέλεις μα τα τελειώνεις μόνον εάν και όταν μπορείς… Και δεν έχει σημασία αν τα τελειώσεις ή σε τελειώσουν οριζόντια. Σημασία έχει πως αν δεν τα βιώσεις δεν είσαι άνθρωπος, αλλά κτήνος δίποδο ή ερπετό που σέρνεται χαμαί από τότε που έπεσε ο Δαίδαλος αυλά…
Πιο κάτω από αυτά τα τρία θεϊκά πράματα και θάματα, πιο κάτω από την απροσδιοριστία του συναισθήματος και της συνείδησης, στα όρια του ενστίκτου και της λογικής  στήθηκαν οι κοινωνίες και οι κουλτούρες τους, που συν διαμορφώνονται μαζί με την ιστορία είτε προς τα εμπρός, είτε χορεύοντας κύκλωθεν του χρόνου που άλλοτε συμβαδίζει κι άλλοτε υστερεί της ιστορικής ροής κάνοντας λιμνούλες και βάλτους... Νομίζω ή κάπου βαλτώσαμε comrade?

Όπως σήμερα που η ιστορία μας προσπερνάει, όντας πιο δύσκολα αντιληπτή την ώρα που συμβαίνει σε έναν κόσμο ταχύτερα μεταβαλλόμενο από ποτέ άλλοτε. Και η φυσική αντίδραση σε αυτή την επιτάχυνση είναι ο κίνδυνος της ανάδρασης ενός νέου μεσαίωνα που ήδη είναι ορατός με ή χωρίς γυαλί ηλίου
Είναι ορατός στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες και παντού εκεί που σύσσωμη η Ευρώπη ξεσηκώνεται ενάντια στη λιτότητα, ενάντια στα μεταλλαγμένα τρόφιμα, ενάντια στην εισερχόμενη ισλαμική υποκουλτούρα και εντέλει ενάντια στη σοβαρή υποβάθμιση της ζωής του ευρωπαίου πολίτη. Και το όνειδος της υπόθεσης είναι πως η Γαλλία και το Βέλγιο είναι στους δρόμους με σύνθημα ''εμείς δεν είμαστε Έλληνες''... 
Εννοώντας ναι, εμάς τους γραικύλους και τους δήθεν, που νομίζοντας ανά συντεχνία και άτομο εντελώς φιλοτομαριστικά πως θα γλιτώσουμε τα χειρότερα, αφήσαμε τα εκάστοτε θύματα της αργής και παρατεταμένης κρίσης να κατεβαίνουν μόνοι και αδύναμοι ανά καιρούς στους δρόμους της ανάλγητης αστικής ολιγαρχίας. Στους δρόμους του πουθενά, που μας οδήγησαν στη μοιραία αποδοχή της άθλιας ευτυχίας του τίποτα… Κι ακόμη χειρότερα μας οδήγησαν αγκαλιά με την άλλη καταμπλάκ κουλτούρα της ερήμου που θα διασπείρουμε λέει στη χώρα λες κι είναι γόνος ευγονικής και πολιτισμικής αναγέννησης…! 

Και κατά τα γνωστά, από το τραπεζοσωτήριον έτος 2010 που άρχισε και επίσημα ο πόλεμος της χρηματοπιστωτικής επανάστασης των αγορών για όσους τον κατάλαβαν, αφήσαμε τη χώρα να αλωθεί από τα ερπετά του τόκου και της βόμβας και να γίνει το αρχικό πείραμα της αναγκαστικής αναδίπλωσης των αγορών του καπιταλισμού που έφτασαν στα όριά τους, όπως έτσι όρισε η  Νέα Τάξη πραγμάτων ξευτελίζοντας κάθε έννοια δημοκρατίας και ελευθερίας, όπως αυτή είχε ωριμάσει στο βαθμό του εφαρμοσμένου κοινωνικού φιλελευθερισμού των δυτικών κοινωνιών, μέσα από αγώνες αιώνων για τη χειραφέτηση του ανθρώπου...
Τώρα που απροκάλυπτα βάλλονται οι λαοί της κλασσικής Ευρώπης κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την ύπαρξη οργανωμένου σχεδίου. Η αφανής μα πραγματική Εξουσία της Δύσης ζητάει τάχιστα την εξάπλωση ενός νέου Μεσαίωνα στα γεωπολιτικά πλαίσια της νέας αυτοκρατορίας των Αγορών. Έτσι ώστε να επικρατήσει εκ νέου και σήμερα ο Νόμος και η Τάξη του νέου Δόγματος που θα ξαποστείλει τις στρατιές των αναλώσιμων πληβείων του νέου ευρω-ανθρωπότυπου μιγά, να θυσιαστούν για την κατάκτηση των υπολοίπων χωρών και πόρων της Γης. Με αντίτιμο μια νέα κάλπικη ιδέα που θα καλύπτει το κενόδοξο ιδεατό της υλικής ιδιοκτησίας. Με αντίτιμο ένα ακόμη απόλυτο Ψέμα, από αυτά που εξακολουθούν να ναρκώνουν την ανθρώπινη αντίληψη κατά μάζες και σύνολα και να ψύχουν την ψυχή comrade...

Απέναντι σε αυτά τα δεδομένα είναι οι λαοί των δυτικών κοινωνιών. Οι οποίοι μπορεί να μην είναι άθλιοι και αδύναμοι όπως τότε σε κείνο τον ιστορικό μεσαίωνα, αλλά είναι πολιτικά και ιδεολογικά διαιρεμένοι και άρα ανίσχυροι και σήμερα. Το παράδειγμα της Ελλάδας απέδειξε πως ο ιδεολογικά και ταξικά διαιρεμένος λαός ως αποτέλεσμα μιας κίβδηλης παιδείας που τον ανέθρεψε συστηματικά και όχι τυχαία, δεν μπορεί να αντιδράσει ακόμη και όταν η κατάσταση είναι ολοφάνερη. Και δη ο ελληνικός λαός, στο dna του οποίου θεωρητικά είναι έμφυτη η ολόπλευρη επαναστατικότητα του Είναι…
Για το λόγο αυτό ακολουθεί η Ευρώπη. Η Ευρώπη που αλλοιώνεται εθνικά, κοινωνικά και πολιτισμικά με γρήγορους ρυθμούς, ώστε να ματώσει και να αποδυναμωθεί πρώτη απέναντι στο νέο εχθρό που θα λέγεται ορυκτοφόρος ορίζοντας της Ασίας και της Αφρικής με παροικίες ισχυρές εντός των τειχών της. Η πρόσφατη ταξιδιωτική οδηγία της Δύσης για την επικινδυνότητα που επικρατεί σε πόλεις και πρωτεύουσες της Ευρώπης είναι ενδεικτική. Ενός σχεδίου που με την επιβολή της ITTP, των κυρώσεων κατά της φύσει ευρωπαϊκής Ρωσίας, την εγκατάσταση της αντιπυραυλικής ασπίδας στην ευρωπαϊκή ανατολή και τη μαζική μετανάστευση Ασίας και Αφρικής στην Ευρώπη αποδεικνύει ξεκάθαρα την κατασκευή των νέων χαρακωμάτων.

Ο ισχυρότερος αντίπαλος αυτών των σχεδίων, μετά την υπέρβαση της ελληνικής παραδοξότητας που ιστορικά κάποτε νικούσε και αυτοκρατορίες, είναι φυσικά η Γαλλία, η στρατιωτικά και πολιτισμικά ανεξάρτητη Γαλλία, που αποτελεί τον έναν από τους δυο πυλώνες της Ευρώπης. Και ο ιστορικά δύσνους είναι η Γερμανία που νομίζει πως με την οικονομική της ευρωστία έναντι των εταίρων της πως έχει δύναμη. Όντας ακόμη υπό πλήρη στρατιωτική νατοϊκή κυριαρχία και εξάρτηση. Η αλήθεια είναι πως η δήθεν Ευρωπαϊκή Ένωση πριν καν αποτελέσει πραγματική Ένωση γκρεμίζεται αργά και σταθερά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη μεγάλη Βρετανία που σπεύδει να σταθεί έξω από το ευρωπαϊκό πεδίο του γενικευμένου οικονομικού και κοινωνικού πολέμου, με πρόφαση ένα δημοψήφισμα που έχει σχεδιαστεί χρόνια πριν. Η Βρετανία που παρά τα φαινόμενα εξακολουθεί κατά βάθος να  ελπίζει στην πτώση ακόμη και της αμερικανικής κυριαρχίας και στην παλινόρθωση της δικής της βικτωριανής αυτοκρατορίας, έστω κι αν έχει ήδη αλωθεί εκ των έσω κατά το ήμισυ της εθνικής της υπόστασης και της κουλτούρας της. 

Μέσα από τα παραπάνω ρεαλιστικά δεδομένα της επανα-διαίρεσης του πολιτισμένου κόσμου, το μόνο μαθηματικό σενάριο που προκύπτει είναι πως το ιδεατό και φυσιολογικό Αύριο ενός πρώτου πλανητικού πολιτισμού θα προκύψει μέσα από ωκεανούς αίματος και μόνον… Κι ο ιστορικός κύκλος αυτής της εποχής θα κλείσει είτε με τον ολοκληρωτικό παγκόσμιο πόλεμο της Τελικής αναμέτρησης, είτε με την πιο μεγάλη, την πιο άγρια, αλλά  και την πιο όμορφη Επανάσταση της Ανθρωπότητας που κι αυτή θα ποτίσει με αίμα τα τενάγη της ιστορίας… 

Κι απέναντι σ’ όλα αυτά, είναι σα ν’ ακούς να λέει ο ωραίος ο αρχαίος που μας ...φασκελώνει, comrade : Δα Μήτερ οι κληρονόμοι Σου ρωτούν για Σένα τα σκονισμένα πέλματα των χιλιετιών, αναζητώντας το νόμιμο δικαίωμά τους να ξορκίζουν το θάνατο με την ιεροτελεστία του Έρωτα και του Πολέμου, χορεύοντας στο άκουσμα της συμπαντικής Μουσικής σου…  

Κι αναρωτιέσαι Εάν εκεί που τα παράκαιρα λόγια των λειψών για το βασίλειο ενός χαμένου δήθεν κόσμου θα τα σκεπάζει όλο και πιο πολύ ο βηματισμός της Μόρας των δημιουργών του Αύριο, ο τυφλός, ο λυράρης ο ποιητής θα τραγουδάει όλο και πιο δυνατά για τους δρόμους του ήλιου, για τη ζωντάνια του ανόργανου και για τη θλίψη των πυγολαμπίδων στη μεγάλη Νύχτα που θα κυοφορεί τον έρωτα της νέας Αυγής, της νέας Ημέρας για την ανθρωπότητα, συναισθανόμενος πως θα πάψει πια να είναι όμηρος αυτής της χάλκινης Εποχής… 

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Άγια Μαύρα?

Μια από τις σημαντικότερες γιορτές για την περιοχή μας, με την έννοια του καθολικού σεβασμού από όλους και της αποχής από κάθε εργασία και ενασχόληση, είναι η γιορτή της Άγια Μαύρης ή Άγια Μαύρας όπως πιστότερα αποδίδεται και σήμερα στη δωρική εκδοχή της ονομασίας της και προέλευσής της. 
Προσπερνώντας την γνωστή και τυπική εκδοχή της Ορθοδοξίας για τον βίο της αγίας στην Θηβαίδα της Αιγύπτου, γεγονός που από μόνο του δε συνάδει με την διαχρονική καθολικότητα της αποδοχής της εορτής στην Πελοπόννησο με τόση έμφαση και ιδιαιτερότητα, θα πρέπει να ανατρέξουμε στην πραγματική αιτία που τα προκαλεί έως και σήμερα, δεχόμενοι το γεγονός πως η ορθόδοξη παράδοση επικάλυψε παγανιστικές δοξασίες στον ελλαδικό χώρο που επέζησαν στους αιώνες με πλείστα παραδείγματα, έτσι ώστε να αποδώσουν τελικά το ιδιόμορφο της ελληνικής Ορθοδοξίας.

Ο λόγος λοιπόν που η γιορτή της Αγια Μαύρας είναι τόσο έντονα και καθολικά αποδεκτός στην – ακόμα δωρική – Πελοπόννησο είναι γιατί υποσυνείδητα αναφέρεται στη λατρεία της Δήμητρας Μελαίνης (μαυροφορεμένης).
Στην Δήμητρα (Δη – μήτηρ = Γη μητέρα) την αρχέγονη (έχουν βρεθεί παλαιολιθικά ειδώλια της εποχής των παγετώνων) πρωτοπελασγική θεότητα που μαζί με τον αρχέγονο θεό Έρωτα μορφοποιούσαν την Ανάγκη, ως ύπατη θεότητα κάθε άλλης που ακολούθησε μέχρι την μετάβαση της θρησκευτικής πεποίθησης από την χθόνια και την ηλιολατρική στην Δίαια εποχή του ιστορικού και πολιτισμένου μεσογειακού κόσμου.

Σηματοδοτώντας όπως έχουμε ξαναπεί την αλλαγή του κλίματος σε εύκρατο με εναλλαγή εποχών και την γέννεση ενός νέου έθνους του ελληνικού που προέκυψε από την ανάμιξη των πελασγικών φύλλων Δωριέων και Αχαιών (βιασμός Δήμητρας από τον Ίππιο-Άππι Ποσειδώνα και γένεση του Αρείωνα και της Κόρης της ανώνυμης λόγω του ανοσιουργήματος).

''Μηνίσασα ενεδύσατο μέλαινα εσθήτα'' έτσι όπως την αναζήτησε με εντολή του Δία και την είδε ο μέγας Παν επί ''λίθου αγέλαστου'' καθήμενη έως ότου οι Μοίρες σταλμένες από το Δία την έπεισαν να διακόπτει την μήνιν (μάνητα - οργή) και τη θλίψη ανά εποχές, όπως όριζε ο υπέρτατος φυσικός νόμος του Γίγνεσθαι.

Γύρω από αυτή την πραγματικότητα της φυσιολογικής εξέλιξης του δωρικού ελληνισμού σε επίπεδο κλίματος, σε επίπεδο φυλής, αλλά και σε πολιτισμικό κυρίως επίπεδο, υπάρχει ένας πλούτος μύθων και παραδόσεων που σηματοδοτούν μια νοηματοβαρή ολότητα τέτοια που παρότι δεν είναι ευρύτερα γνωστή στους Έλληνες μέσω της διαχρονικής εκπαίδευσης, παρά ταύτα ζει έντονα στο εθνικό υποσυνείδητο και μεταφέρεται στο διηνεκές με τόσο αξιοθαύμαστη αποδοχή της ιερότητας και της σεπτότητας της ημέρας. Μένοντας ακόμη και στον δωρικό χαρακτηρισμό της εορτής ως γιορτή της Άγια Μαύρας και όχι τόσο της Άγια Μαύρης…

Θηλυκή θεότητα που παρότι τυπικά απουσιάζει από την ορθόδοξη παράδοση, χωρίς ασφαλώς να συγκρίνεται με την θεομήτορα ή υπέρμαχο Στρατηγό Παναγία καθότι αποτελεί γονιμική και αναγεννησιακή θεότητα, διατηρεί για το ελληνικό υποσυνείδητο την βαρύτητα της ιερότητας που διαχρονικά της ανήκει. Καθότι πέραν της εθνικής σημασίας της πελασγικής κι ελληνικής διαδρομής στο χρόνο (Κρόνο) που ρέει (Ρέα), συνδυάζει το κάλλος του άνθους της ύπαρξης με την κοσμική υστέρα, την μήτρα του Γίγνεσθαι, κρατώντας συμβολικά στα χέρια της το περιστέρι του έρωτα και την δελφύ της μήτρας, στο σκότος του πυθμένα της οποίας εισέρχεται το σπέρμα ως φωτόνιο για τη γέννεση του καινούργιου κάθε ύπαρξης ανθρώπινης, ζωϊκής και φυτικής…

Η θλίψη της θεάς αφορά στον χειμώνα και την φθορά κι ακόμη στην οδύνη – ηδονή της γέννεσης που αναγγέλλει ταυτόχρονα την θλίψη ενός επικείμενου θανάτου ενός ακόμη έμβιου όντος, κατά την ελληνική εκείνη συνειδητότητα που γέννησε το οντολογικό ερώτημα και την αρχαία τραγωδία όχι ως πεσιμιστική διάθεση, αλλά ως διαρκή αγώνα απαγωγής σε άτοπο της χαράς της ζωής για να τονίσει πιο έντονα τα θεία και φυσικά χαρακτηριστικά της…

Είναι τόσα πολλά που μπορεί να περιγράψει κανείς, ώστε να τεκμηριώσει το αυτονόητο της ιδιαίτερης βαρύτητας της γιορτής της Άγια Μαύρας στη νότια Ελλάδα. Κι αυτό το αυτονόητο δείχνει τον ελληνικό ουρανό (ουρανός = όλυμπος), παρότι οι σημερινοί κάτοικοι αυτού του ιερού τόπου με την άθλια μοίρα εξακολουθούν να κοιτάνε το δάκτυλο που τον δείχνει και όχι τον ίδιο τον ουρανό…

''Φύσι παμμήτειρα, Γαία Δημήτηρ, Γαία θεά, μήτερ ανθρώπων έδρανον αθανάτου κόσμου φερέκαρπε…'' διαβάζουμε στα - άγνωστα στα ελληνικά σχολεία - Ορφικά Έπη. Άγνωστα παρότι η θεά Δήμητρα είναι συνυφασμένη τόσο με την ιστορική πορεία του ελληνισμού και κατ’ επέκταση του ανθρώπινου είδους με την έννοια του πολιτισμένου, ώστε να ζει ακόμη ως καθήμενη επί αγέλαστου λίθου της μνήμης μας σε κάποια βιοχημικά ελάχιστα του υποσυνείδητού μας. Και μεις ως φύσει και θέσει έλληνες και όχι ινδοευρωπαίοι και γραικοί κάποιων βάρβαρων διαθέσεων ακόμη την τιμούμε με την προσήκουσα ιερότητα.
Γιατί είναι η ίδια η μητέρα Γη.
Ζωντανή και πλέον εξαιτίας μας θλιμμένη…

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Ταυτότητες 00700

Με βάση τον αυτοπροσδιορισμό της εποχής μας που σημαίνει πως είσαι ότι δηλώσεις - πλην των Δήμαρχος, Ναπολέων Βοναπάρτης ή Πάπας της Ρώμης και σου παραγγείλουν εκείνο το λευκό ή ριγέ πουκαμισάκι – μπορείς να είσαι οποιοσδήποτε άρχοντας στην κοσμάρα σου, που πιστεύεις ακόμη στη δεξιά και αριστερή πολιτική συνομοταξία των φυτών ή και οπαδός της θύρας 01χ , του κόμματος και του αποκόμματος και του αγίου Χαράλαμπου του ελεήμονος.
Μπορεί ακόμη να είσαι μπράβος, μοντέλο, φίρμα ή τηλεπερσόνα, ειδικά εκεί στη νέα ΕΡΤ που με τόση ασπρόμαυρη μονοτονία νομίζεις πως ζούμε την εποχή της επανάστασης του χειμώνα και όχι στο 2016, παρότι η κυβέρνηση δηλώνει ευρωαριστερή και εκσυγχρονιστική με εμφανή εκπροσώπηση και νικελώματα.

Με τα σημερινά λοιπόν δεδομένα μπορείς εσύ ο Νόντας ο ανένταχτος να δηλώσεις εις μονάδα μειοψηφία και να κάνεις ότι γουστάρεις. Να κλείσεις έναν δρόμο στη γειτονιά σου διεκδικώντας το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, με ότι όχημα διαθέτεις, αν δεν βρίσκεις τρακτέρ που είναι πιο μουράτο και φοριέται στις εθνικές οδούς.
Να δηλώσεις αλληλέγγυος χωρίς ταυτότητα και να κάνεις ανενόχλητος τα παιχνίδια σου με τους πρόσφυγες στην Ειδομένη και τον Πειραιά. Να είσαι στέλεχος μιας ΜΚΟ που θα μελετά το ερωτικό στρες των αδέσποτων σκύλων και άλλων κυνοειδών και να χρηματοδοτείσαι απευθείας απ’ την ΕΕ και τα περίεργα Funds του Soros. Γενικά είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι θεωρείται προοδευτικό και νεοεποχίτικο. Αλλά δυστυχώς όχι επειδή είσαι ένα οργανωμένο και προοδευτικό κράτος όπως πχ η ελεύθερη Ολλανδία, αλλά είσαι ένα κράτος ωχαδερφισμού που νοιάζεται να εισπράττει φόρους και μόνον από την πλέμπα του λαού του μπας και πληρώσει τα χρέη του στις αγοραίες αγορές. Κι αυτή η πλέμπα στα τόσα χρόνια της κρίσης είναι πλέον μια απροσδιόριστη ανεστιότητα χωρίς ταυτότητα, ελπίδα, στόχο και προορισμό.

Με όλα αυτά και παρά το άλλοθι του αυτοπροσδιορισμού, έχεις ήδη μια κρίση ταυτότητας ατομικής. Την εθνική δεν την βρήκαμε ακόμη αφού έχουμε το κουσούρι από την αρχαία εποχή αδιάλειπτα μέχρι σήμερα να σκοτώνουμε ή να φυλακίζουμε όσους ηγέτες ή επαναστάτες ήθελαν να φτιάξουν την Ελλάδα, οι ανόητοι που δεν κοίταζαν τη δουλίτσα τους και την πάρτη τους.
Αλλά τελικά comrade, τι είναι η ταυτότητα και γιατί τόσος θόρυβος τελευταία εν μέσω προσφυγικών ροών λέει ή αλλέως δυστυχώς ημερησίων δελτίων πνιγμένων στα αιγαία νερά? Μεγάλη υπόθεση, αλλά και απλή συνάμα.
- Έχεις ταυτότητα? Είναι κλασική ερώτηση. Ενδεδειγμένη απάντηση θα ήταν το : - Γιατί εσύ νομίζεις ότι έχεις? Καθότι το να αποκτήσεις ταυτότητα, να είσαι δηλαδή κάποιος και δη ο εαυτός σου, είναι υπόθεση για ψαγμένους. Το να είσαι όμως αναγνωρίσιμος με βάση τα διεθνή στάνταρ δεν είναι απλά ένα δελτίο ή ένας αριθμός κατάταξης, αλλά κάτι που σε αναβαθμίζει και είναι διεθνώς απαραίτητο, ώστε από υπήκοος μιας μικρής χώρας να είσαι και τυπικά πολίτης του αναπτυγμένου κόσμου…
Για τις μέχρι σήμερα εγχώριες ταυτότητες ποτέ δεν κατάλαβα γιατί λέγονταν αστυνομικ(ι)ές. Θα είχαν ίσως κάτι από Πουαρώ ή θα είμασταν όλοι εν δυνάμει ύποπ(φ)τοι. Κάτι σαν το προπατορικό αμάρτημα δηλαδή. Ευτυχώς λοιπόν που έρχονται οι νέες. Οι πολιτικές ταυτότητες που θα είναι και κάρτες πολίτη και αστυνόμιες και πασαπόρτια κι εκλογικά βιβλιάρια και ίσως και βιβλιάρια ασθενείας καθότι θα σημαίνουν αν χωλαίνεις και που ακριβώς σε βασικά πράγματα. Δε θα λένε αν έχεις κρεατάκια ή αμυγδαλίτιδα ή ελίτσα εκεί στον ομφαλό αριστερά. Για άλλα κουσούρια ίσως να λένε με ένδειξη ένα φάσκελο που θ’ αναβοσβήνει.

Που σημαίνει πατριώτη δεινόσαυρε, πως σε μια σειρά παρωχημένων διαδικασιών έρχεται ο εκσυγχρονισμός. Και μαζί του έρχεται -αν μη τι άλλο- η ασφάλεια. Γιατί σίγουρα δε θες να ανακαλύψεις ξαφνικά πως δίπλα σου ταξιδεύει και κάποιο από κείνα τα καμένα που θέλουν να πάνε πρόωρα στον Προφήτη τους. Διότι ρεαλιστικά και ουχί ρατσιστικά λες σιχτίρ επιτέλους με τον απολιτισμό τους καθώς το κοράνιο δεν προβλέπει ειδικό αλανοειδές ανατιναχτίριον που θα λαμπαδώνονται με την ησυχία τους.

Η ασφάλεια λοιπόν. Ως γέννημα της κατάρρευσης των δίδυμων πύργων και της αναδυόμενης παγκόσμιας τρομοκρατίας. Που παρά τα παρεπόμενα δείχνει πως έχει μια βάση λογική που λέγεται φονταμενταλιστικός παραλογισμός και υπανάπτυξη και πολιτισμική υστέρηση με αγραμματωσιά, φτώχια, μύγα κι ηλιοβασίλεμα. Ειδικά σε κάποιους μεσοτροπικούς κι ερήμους που τους βαράει ο ήλιος κατακούτελα.
Η ασφάλεια χρήσης και των ιδίων των νέων ταυτοτήτων είναι το μόνο ζήτημα που τίθεται ώστε να μην αντιγράφονται από τρομοσαϊνια. Αυτό θα είναι εφικτό με τη χρήση των κατάλληλων λογισμικών που θα το διασφαλίζουν, γιατί τα σαΐνια πληθαίνουν. Άρα το ζήτημα είναι καθαρά τεχνολογικό. Κανένα άλλο θέμα συνείδησης ή συνομωσιολογίας δεν υπάρχει, αφού το περίφημο χάραγμα του 666 (τι είπε ο όφις ο σοφός ) παρά τις επιθυμίες της νέας τάξης, είναι στην πραγματικότητα μια άλλη ιστορία που αφορά τον άνθρωπο, τον άνθρακα και τη ζωή μας μετά την ευρεία χρήση του γραφένιου και τη φυσική αναδομή του άνθρακα που θα επηρεάσει την οργανική χημεία που συμβαίνει γύρω μας.
Άρα άνθρακες ο θησαυρός. Και κάρβουνο και μαυρίλα η αντίδρασή μας.

Για κάποιους άλλους οι νέες ταυτότητες είναι ένα λάιτ βήμα προς την παγκοσμιοποίηση – παρότι σε πολλούς τομείς ήδη συμβαίνει - που κι αυτό δεν είναι εξ’ ορισμού κακό, αλλά ένα θετικό βήμα προς την κατεύθυνση του πρώτου πανανθρώπινου πλανητικού πολιτισμού. Θέση που όπως έχουμε εξηγήσει πολλάκις είναι φυσιολογική εξέλιξη και σφόδρα αντίθετη σε κάθε νεοταξικό σχέδιο μαντρώματος κι ελέγχου της ανθρωπότητας. Αυτό όμως δε σημαίνει πως από μαύρη αντίδραση θα παγώσουμε την εξέλιξη, την τεχνολογία και την επιστήμη, επειδή τα ερπετά καραδοκούν να την εκμεταλλευτούν.

Για κάποιους για παράδειγμα ,οι νέες ταυτότητες θα δίνουν πρόσβαση στο μάτι του μεγάλου αδελφού παραβιάζοντας την ατομική μας ελευθερία. Αν δουν καλύτερα θα διαπιστώσουν ότι αυτό θεωρητικά και μόνον θα συμβαίνει με τη συνεργασία μιας σειράς διεθνών υπηρεσιών και για λόγους που στοχοποιούν το άτομο, οπότε και καλώς θα γίνονται. Αλλιώς δεν υπάρχει λόγος κάποιος ματάκιας από ένα τερματικό να θέλει να δει που είμαστε, τι λέμε και τι κάνουμε. Ειδικά όταν χάριν κουλτούρας δεν κρυβόμαστε από κανέναν και τίποτα και για κανέναν λόγο που θεωρούμε φυσιολογικό.

Όσο για το αν οι νεοταξίτες θα θέλουν να δημιουργήσουν το δικό τους matrix και να μας ελέγχουν απόλυτα, αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Άσε που προσωρινά είναι απασχολημένοι με το να νομοθετήσουν σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο το ζευγάρωμα του ομοίου. Να νομιμοποιήσουν το αφύσικο υβρίζοντας ακραία τη ζωντανή φύση με την προσπάθεια μετατροπής του κόσμου σε κόσμο αγαμέτη ... που θα πολλαπλασιάζει το κίβδηλο. Οι πανύστατοι ηλίθιοι που νομίζουν ότι η φύση νικιέται. Απλά θα τους αποβάλλει όπως τόσα και τόσα αφύσικα…

Σε μας το πέρασαν πλαγίως. Με σύμφωνο συμβίωσης λέει. Λες κι αν εσύ θες να συμβιώσεις με μια Νέλλυ Σαγαπωτρελά δε θα συμφωνήσεις με την ίδια αλλά θα το προσυπογράψεις στο Δήμαρχο και την πολιτεία. Σιγά μη ρωτάς τις αρχές και ποιες μέρες και ώρες θα συνευρίσκεσαι comrade. Βέβαια αν φορολογηθεί και το sex, τότε δεν είναι απίθανο…Για τη βλακεία έχουμε ξαναπεί. Αλλά το να νομιμοποιήσεις τη φυσική απώθηση των ομωνύμων ως δήθεν έλξη είναι σαν την παλιά στρατηγική παρατήρηση :
- ''Στρατηγέ, το στράτευμα υποχωρεί καταδιωκόμενο
- Χμ…ει τοιούτον ωθείται εκ των όπισθεν… σιχτίρ στράτευμα…'' 

Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι πως ο επιδιωκόμενος πρώτος πλανητικός πολιτισμός θα προχωράει με βήματα εκσυγχρονισμού που η νέα τάξη θα θέλει να προσαρμόζει στα δικά της ανίερα σχέδια. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα τα καταφέρει. Γιατί ο μεγαλύτερος εχθρός της, η πληροφόρηση είναι πλέον αδέσμευτο κτήμα της ανθρωπότητας. Η σύγχρονη παιδεία μαζί με την κλασσική ιδέα της ελευθερίας εκφράζονται μέσα από το παγκόσμιο διαδίκτυο και εγγυώνται πως καμιά δύναμη δεν θα μπορέσει να δεσπόσει και πάλι σε ένα νέο μεσαίωνα … Απλά, στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της προόδου θα πρέπει να διαχωρίζουμε το ορθολογικό, το φυσιολογικό και άρα το ηθικό από οτιδήποτε θα αναπαράγει η πολιτική και πολιτισμική χαμέρπεια κάθε απόχρωσης...

Το παρακάτω λόγου χάρη έχει δυο μεταφράσεις. Από σένα εξαρτάται ποια διαλέγεις :
Open your eyes. Discover an unseen World.
A magical place of Unity and endless Happiness. Tomorrow World…

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Καιροί του Ιούδα

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι το προσφυγικό. Ή το μεταναστευτικό. Ή το προσφυγικομεταναστευτικό. Τελεία και παύλα. Μας το λέει η ΕΡΤ καθημερινά και ακατάπαυστα. Τόσο που κοντεύουμε να το πιστέψουμε κι εμείς οι βαρεμένοι. Και θα ‘ταν έτσι ίσως, εάν η προπαγάνδα δεν ήταν τόσο φανερή και βαρετή που κουράζει ακόμη και τους ηλικιωμένους συντρόφους στα καφενεία. Αλλά η αληθινή παράσταση για τους λαούς είναι πάντα πίσω από την αυλαία των θεάτρων comrade

Έτσι αναρωτιέμαι πόσο μάταιο είναι Mateo να ζητάς να επιστρέψουμε σε μια Ευρώπη ''φάρο του πολιτισμού'', όταν κι αυτός ακόμη είναι απροσδιόριστος μεταξύ λογικής και φιλοσοφίας ή μεταξύ πραγματισμού και μαλθακίας…
Πολιτισμός είναι να ξυπνάς στην Ελλάδα και ν' ακούς ειδήσεις στα αραβικά? Όπου να 'ναι θ' ακούμε και τον ιμάμη να ψέλνει το Κοράνι. Όταν τα μεγάλα ειδησεογραφικά κανάλια του δυτικού κόσμου βγαίνουν και στα αγγλικά καθότι παγκοσμίου ενδιαφέροντος. Εμάς το μονοταριστικό ενδιαφέρον με φερετζέ πλέον αλληθωρίζει κατά την Ανατολή, γιατί έτσι επιβάλλουν οι μασονικές Στοές και εντολή τους είναι να κάνουμε την εθνοκρατική Ευρώπη των αξιών και των πολιτισμών ισλαμοσουνιτικό αχταρμά με ξεθωριασμένη ταυτότητα. Ήδη και οίκοι μόδας στην Ευρώπη λανσάρουν μοντέρνες σαρίες και φερετζέδες κι ολόσωμα μαγιό για τις φουκαριάρες κυρίες εξ ισλαμικής ανατολής που δεν τις βλέπει ήλιος και μάτι. Οι άντρες εξαιρούνται. Θεωρούν πως είναι μεταμφιεσμένοι λύκοι σε μια ήπειρο προβάτων...ελέω πεποιθήσεων και ισλαμικού προφητοπολιτισμού.

Σε όποιον θεωρεί εθνικιστικά τα παραπάνω να θυμίσω πως κι άλλες δεκαετίες είχε πολέμους στη γειτονιά μας και οικονομικές κρίσεις. Δεν υποδεχτήκαμε όμως ούτε καν με δηθενιά ανθρωπισμού τους λαούς της πολιτισμένης Ανατολικής Ευρώπης, ούτε καν την βομβαρδισμένη Σερβία. Κι ενώ αγνοήσαμε εγκληματικά όλους αυτούς τους αδελφούς λαούς ή τους εκμεταλλευτήκαμε στο έπακρο, ξαφνικά πονέσαμε και νομοθετώντας συνπροσκαλέσαμε την ισλαμική Ασία έως το Πακιστάν και την Αφρική έως την Ουγκάντα να διαβεί τις πύλες της Ευρώπης. Μέσω Ελλάδας. Και θα έρθει η ώρα που θα κατηγορηθούμε οικτρά γι αυτό και θα το πληρώσουμε ως χώρα παρότι αποτελεί προσχεδιασμένη ενοχή από τους νεοταξίτες που ήδη μας έχουν σε οικονομικό πόλεμο. 
Σε γνώση και των θρησκευτικών ηγετών της Δύσης που δήθεν συμπόνεσαν τους πρόσφυγες σε κάποιο ελληνικό νησί, ενώ μέρες πριν έσφιγγαν το χέρι των επιδρομέων στις χώρες τους. 
Κι ο λαός αυτής της χώρας που ήδη χάνει την ταυτότητά της, για να τύχει προσοχής από τις νεοταξικές κυβερνήσεις του πρέπει μάλλον να στήσει τσαντήρια στα χωράφια της Ειδομένης που ένεκα ονόματος τα έχει δει όλα... Κι ακόμη χειρότερα κι ανείπωτα να οδηγηθεί σε προσχεδιασμένη εμπλοκή με το εγκλωβισμένο ισλάμ για να δώσει την αφορμή ενός ευρύτερου μετώπου πολέμου της νέας τάξης...Τι δεν καταλαβαίνεις comrade?  
      
Η αλήθεια και η ουσία είναι πως οι Τιτάνες του μύθου αναγεννήθηκαν και αρματώνονται συνεχώς, ελέγχοντας απόλυτα και την παγκόσμια σοσιαλιστική εκδοχή ελέγχοντας τους ρομαντικούς και τους αφελείς, αλλά συνεχίζοντας τον μασονικό εκφυλισμό των Δίαιων ηλιακών προτύπων, ταγμένοι σε μια κρόνια ανθρωποβόρα τακτική. Ω ναι, οι μύθοι δεν είναι παραμύθια comrade.

Η ουσία επίσης είναι πως το δίλημμα πίσω από το επτάκτινο φωτοστέφανο της Εκάτης – Ελευθερίας στο νησί της νέας Γης της επαγγελίας, είναι εάν ο επόμενος πόλεμος θα είναι με την Ασία ή το Ισλάμ με ή χωρίς την άρκτο του Βορρά. Για να επικρατήσει η πανθρησκεία της δήθεν Πανγαίας ενός μιλιταριστικά και βίαια και ψευδοπολιτισμικά ενωμένου και απόλυτα ελεγχόμενου άκοσμου-κόσμου…

Που στα άγνωστα ελληνικά διάβολε εξακολουθεί να σημαίνει κόσμημα ήτοι αρμονικά και άρα όμορφα διατεταγμένο… Χωρίς ύποπτα σύμβολα κι εξάγωνα κελιά κυψέλης. Μόνο με έναν ηλιακό σταυρό που κατεβαίνει τις θάλασσες και ξανανηφορίζει απ’ το σταυρό του νότου εξακολουθώντας να παραμένει κάτι συμβολικά πιο βαρύ που τρελαίνει τους έλληνες όπου γης. Γιατί συμβολίζει τη φωτεινή επικοινωνία της γης με τον ολύμπιο ουρανό και το ατέλειωτο ταξίδι, το αιώνιο μπάρκο των πελασγών, σε δύο στίχους του μαρκόνη:
Μα είναι κάτι πιο βαρύ που με τρελαίνει :
- Γιέ μου που πας? – Μάνα θα πάω στα καράβια

Είμαστε κάπου εκεί. Σε εμπόλεμη κατάσταση αψιμαχιών πριν την τελική αναμέτρηση του ψεύτικου με το αληθινό. Κι ο μεγάλος ο πόλεμος της προετοιμασίας είναι ο κατά εαυτού. Σε μια παγιδευμένη δυναμική με συναισθήματα που κοχλάζουν έρχεται αναγκαστικά η άλλη όψη της αποφασιστικότητας και της ζωντάνιας. Όχι σε μυθικά στρατόπεδα μ’ οχλαβοή κι αντάρα. Τούτη η Μόρα η αρχαία, αυτή η νέα στρατιά είναι στρατοπεδεμένη και προσαρμοσμένη στο trendy περιβάλλον της κυριαρχίας του χρήματος και του sex, ανάμεσα σε μια ατέλειωτη αφασία ρωμαϊκού συμποσίου και λήθης πριν τη μεγάλη σφαγή του θερισμού των αμνών και των σιτηρών. 
 
Και δεν είναι μόνο οι μύθοι comrade. Ακόμη κι οι συμβολισμοί των ιερατείων κουβαλάνε τις αλήθειες τους στους δικούς τους εκλεκτούς.
Λόγω ημερών εβραιοκαθολικού Πάσχα κι ανορθόδοξα ορθόδοξης Λαμπρής ας θυμόμαστε πως ο καιρός της δισχιλιετούς δίκης του Ιούδα τελείωσε. Κι η ετυμηγορία ακούγεται παράξενη. Σαν να λέει :
Stand up Judas. Τι έχεις να πεις? Σήμερα που το πανανθρώπινο ακροατήριο της συνενοχής χειροκροτεί κουτοπόνηρα τη φιλαργυρία σου? Θαρρείς πως αυτοί  δε θα κρεμαστούν? Γελιέσαι, γιατί έχουν ήδη κρεμάσει την ελληνική ψυχή τους.
Stand up Judas. Δικαιώνεσαι. Ο θεός χρήμα εξακολουθεί να πουλάει το Χριστό. Τον ακατανόητο Γιό του θεού και του ανθρώπου συνάμα. Τον εαυτό του. Το στάχυ εκείνο του αγρού το πολύ της υποκρισίας που θα πέσει και θα σαπίσει μαζικά,  αντί να θεριστεί όρθιο κι ολόχρυσο για να ξαναγεννηθεί σα σπόρος στη γη και σαν φως στους ουρανούς .
Stand up Judas. Ο καιρός του θερισμού πλησιάζει. Και ξέρεις πως θα χρειαστεί να θερίσεις τον εαυτό σου…

Τέλος εποχής. Και στην επανάληψη του μύθου πρέπει να σηκωθεί και να διαβεί πετώντας αλιαετός σαν Γανυμήδης και Χριστός στον καιρό του μεγάλου θερισμού ... Στον χαοτικό Υδροχόο που απαιτεί τη δική του τάξη στο χάος του εαυτού του σπέρνοντας φωτιά στους ουρανούς των ωκεανών, γητεύοντας τη φωτιά των τιτάνων με φωτιά αντί νερού στο νέο βάπτισμα.  

Stand up Judas. Είμαστε ήδη σε εμπόλεμη κατάσταση. Και δεν έχει σημασία πια, ποιος στη διττή σου φύση είναι ο επαναστάτης, εσύ ή ο Χριστός που κρύβεις μέσα σου. Εμείς πρέπει να σε σκοτώσουμε γιατί δικαιώθηκες.
Stand up Judas. Δυο χιλιάδες χρόνια δίκης ανθρώπων και δικαιώθηκες.
Καιρός να θερίσεις τον εαυτό σου…

Κι ο νέος άνθρωπος, ο έλ-ληνας όπου γης θ’ αναζητήσει και πάλι το κέρας της αμάλθειας ν’ ανατραφεί και να δημιουργήσει το νέο κόσμο της δικής του οκτάβας διαιρώντας και ζευγνύοντας με μέτρο, με ρυθμό και μ’ αρμονία σε ν-1 κύκλους ομόκεντρους α-θανασίας.

Αυτά comrade. Τα λίγα και παράξενα γιατί είναι κουραστικό και βαρετό ακόμη και να σκέφτεται κανείς. Πόσο μάλλον να γράφει για ελληνικές κρίσεις κι ελληνικές καλένδες και προσφυγικομεταναστευτικές ροές απ’ την Ασία στην Ευρώπη, που μεταξύ των ταλαιπωρημένων έχουν και αρκετά συμπαθητικά και ταλαιπωρημένα ισλαμονιτζάκια που δεν ξέρουν τι είναι δημοκρατία, ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα γιατί δεν τα λέει το κοράνι τους και η μεγάλη τους Ούμα δεν τους επέτρεψε να το αμφισβητήσουν ακόμη. Όχι πριν έρθει ο έφιππος Άλι, ο Ισκαντέρ απ’ την Ανατολή ο απελευθερωτής κι αφυπνιστής τους λένε… Εκτός κι αν έρθει με Μερσέντες απ τη γερμανική Δύση ο άνθρωπος. Αλλάξανε κι οι εποχές οκ. 

Απλά λένε πως όταν αυτό που έχεις να πεις θαρρείς πως είναι μοναδικό, τότε δεν έχει σημασία αν σου αρέσει η όχι. Δεν έχει σημασία αν είσαι ευχαριστημένος ή όχι που το λες. Απλά σημαίνεις το μήνυμά σου. Και δεν έχει σημασία αν γίνεσαι ευχάριστος ή δυσάρεστος. Κι η σημασία τελικά είναι μια έννοια που αναφέρεται στα σημαινόμενα comrade, που πα να πει πως όποιος θέλει κι όποιος μπορεί τους δίνει βάση...