Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Δημοκρατία Αναπόφευκτη

Μια από τις απαντήσεις στο επίκαιρο ερώτημα του τι είναι δημοκρατία, θα ήταν πως δημοκρατία σήμερα είναι η δυνατότητα του να εκλέγουμε ελεύθερα τους δικούς μας ...δυνάστες! Κατά άλλους ναι μεν η χώρα μας γέννησε τη δημοκρατία, η οποία όμως πλέον μεγάλωσε και ...πήγε να σπουδάσει στο εξωτερικό! Το τι είναι πραγματικά δημοκρατία είναι μια τόσο μεγάλη κουβέντα με χαοτικές διαστάσεις λόγω της εγγενούς ελευθεριότητας του όρου, που η ανάλυσή της θα κούραζε τους ειδικούς και η κατανόησή της σε βαθμό απαίτησης θα τρόμαζε τους λαούς... Έτσι την αντιλαμβανόμαστε σαν το εκάστοτε σημερινό συστημικό ελάχιστο (ενός κομματικού προτύπου) εντός του οποίου καλούνται να κινηθούν οι λαοί και οι επιδιώξεις τους, έστω και εάν ο συνωστισμός συνθλίβει... 

Στον διάττοντα λοιπόν της δημοκρατικής μας εποχής εορτάστηκαν τα 42 χρόνια δημοκρατίας στο προεδρικό μέγαρο. Στο μέσο της εικόνας ο καλύτερος ίσως Πρόεδρος της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, δεξιά του ο Αλέξης και αριστερά ο Κυριάκος  να ψάχνονται με λίγο τρακ στο φακό, ο πρόεδρος της Βουλής και οι υπόλοιποι αρχηγοί κομμάτων πλην εκείνου της Χ Αυγής. Που μπορεί να είναι οτιδήποτε για οποιονδήποτε, αλλά η απουσία του από το κάδρο δίνει με στυγνή μαθηματική ακρίβεια μια εικόνα επιλεκτικής και …ολιγότερης δημοκρατίας comrade.

Γιατί ναι μεν τα πραξικοπήματα αποτελούν εθνική προδοσία με την έννοια του σφετερισμού της εξουσίας, αλλά και τα πολλά πρόσωπα της δημοκρατίας στους καιρούς μας παρουσιάζουν αδιέξοδα. Κι αυτά τα αδιέξοδα εμπεριέχουν επίσης ένα βαθμό ''σφετερισμού της εξουσίας'' και άρα και μια δόση ''εθνικής προδοσίας'' και τα παραδείγματα της ελληνικής κρίσης είναι πρόσφατα και αρκετά. Και έχουν αδιέξοδα γιατί δεν είναι καθαυτό δημοκρατίες, αλλά αστικές ολιγαρχίες με αρκετή δόση τραπεζοκρατίας, φοροκρατίας, εταιριοκρατίας και medioκρατίας τέτοιας και τόσης όσης ορίζει η παγκόσμια νεοφιλελεύθερη κυριαρχία των αγορών. Για τους λαούς ποιος σκοτίστηκε τώρα…

Πόσο δε μάλλον για τους ανά μονάδα ή σύνολα πολίτες που σε κάθε αδιέξοδο της κρατικής δυσκαμψίας ή αναλγησίας βλέπουν όλο το δημοκρατικό αδιέξοδο μπροστά τους και μνημονεύουν μια μαύρη ή μια κόκκινη χούντα από αγανάκτηση. Μπας και κινήσει με τη βία ο τροχός της ιστορίας ο κολλημένος στη λάσπη που λέγαμε από ανάληψης της εξουσίας comrade… Ο τροχός της ανάπτυξης και της ανάταξης για τον ελληνισμό επιτέλους, που ακόμη σιγάει ανήμπορος απέναντι στην αφόρητη μελαγχολία των αγαλμάτων του…
Που πήγε η πραγματική δημοκρατία comrade? Αναχώρησε ως άλλη βασίλισσα Πενθεσίλεια για να εξιλεωθεί στην Τρωάδα? Έτσι ώστε οι νέοι μας, οι άλκιμοι Αχιλλείς του αύριο να την ερωτευτούν όταν την θανατώσουν? Ήδη περνάμε το Σίγειο comrade. Αλλά δεν το βλέπουμε και δεν σιγούμε από σεβασμό. Λες και μοιραίος προορισμός είναι πάντα η μακαριότητα της Λευκής νήσου των Ηλυσίων. Είναι κι αυτοί οι μύθοι...

Και παρότι όλη η δημοκρατική και νεοφιλελεύθερη Ευρώπη - συμπεριλαμβανομένης της ευρωαριστερής και ''πραγματιστικά νεοφιλελεύθερης'' χώρας μας – βλέπει τις τάσεις των αγανακτισμένων πολιτών της να οδεύουν προς τα άκρα, αρκείται σε εξορκισμούς και χαλαρές αναφορές σαν να μη συμβαίνει τίποτα ουσιώδες, δραστικό και επικίνδυνο.
Κι εκεί που δε συνέβαινε τίποτα, η μισή Ευρώπη είναι ήδη ακροδεξιά - γιατί το κομμουνιστικό παράδειγμα της τέως Σοβιετικής Ένωσης είναι απευκταίο για την ευρωπαϊκή κουλτούρα - και παράλληλα ως κεραυνός εν αιθρία συμβαίνει κι ένα μίνι πραξικόπημα στην Τουρκία λες και δεν ήταν αναμενόμενο ή λες και τελειώνει εδώ η υπόθεση Τουρκία...

Κι η Ευρώπη σπεύδει να μιλήσει για δημοκρατία και οργανώνει φιέστες στο όνομά της. Φιέστες comrade λες κι η δημοκρατία είναι καμιά σταρ αφηρημένη και όχι πράξη. Πράξη και όχι στατική κατάσταση. Πράξη δυναμική, συμμετοχική, αμφίδρομη και αεικίνητη προς το βέλτιστο της ελευθερίας και της ευδαιμονίας του λαού που την ιερουργεί...
Ναι comrade. Που την ιερουργεί!

Ιεροπραξία που την ιερουργεί ο λαός στο σύνολό του, χωρίς αποκλίσεις και αποκλεισμούς, σαν σύνολο πολιτών και όχι μιας πλέμπας σύγχρονων σκλάβων υπό τον ζυγό της εξουσίας των ολίγων και των αγορών...
Για ποια δημοκρατία να μιλάμε τώρα? 
Ποια είναι εκείνη η - επίκαιρα - επιδιωκόμενη ποιοτική και περισσότερη δημοκρατία που επιδιώκει η κυβέρνηση με την αναθεώρηση του Συντάγματος εξαιρουμένων λέει φυσικά των δημοψηφισμάτων για τα δημοσιονομικά, αφήνοντας μόνο τη λέξη ''φυσικά'' να ακυρώσει καθετί άλλο; Πως απαντάει στο γεγονός πως η μισή Ελλάδα είναι σε ''εμπόλεμη κατάσταση'' για την επιβίωσή της καθημερινά? Σε εμπόλεμη κατάσταση comrade...
Τι να λένε τώρα τα μίνι πραξικοπήματα και τα ευχολόγια περί δημοκρατίας όταν ο μισός ελληνικός λαός είναι σε πόλεμο, καθότι το Κράτος και ο λαός δεν τελειώνουν εκεί που τελειώνει η αριστερίστικη εμμονή του κρατισμού comrade... Έχουν αντίληψη της πραγματικότητας στην επικράτεια οι πολιτικοί ταγοί της δημοκρατίας ή ένεκα καλοκαιριού και διακοπών ρεμβάζουν νυσταλέα στο θώκο της εξουσίας που γίνεται όλο και πιο νεοεποχίτικη, όλο και πιο ευρωσοσιαλιστική και συνάμα όλο και πιο νεοφιλελεύθερη?

Πόσο δημοκρατική και ανεξάρτητη μπορεί να είναι μια χώρα χωρίς δική της οικονομική πολιτική? Αυταπατώμαστε comrade. Γιατί καλή είναι η απλή αναλογική, καλή η εκλογή του προέδρου από το λαό έστω και όταν χρειάζεται, καλά τα δημοψηφίσματα περί πολιτικής, καλή η περισσότερη διάκριση εξουσιών και θεσμών, αλλά όλα αυτά δεν απαντάνε με τίποτα στο πρόβλημα της χώρας που λέγεται αφόρητη οικονομική εξάρτηση με υφεσιακή μάλιστα προοπτική ενός βίαια φτωχοποιημένου λαού ως μοναδικό και ιδιαίτερα υβριστικό παράδειγμα στον κόσμο και την ιστορία... Κι ακολουθούν οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης που ήδη αισθάνονται τη θρασύτατη θωπεία του νεοφιλελευθερισμού. 

Για όσους έχουν επαφή με την πραγματικότητα, το μίνι πραξικόπημα της Τουρκίας δεν ξάφνιασε, ούτε φόβισε στο ελάχιστο. Αυτό που φοβίζει είναι το αύριο μιας ναρκωμένης σε ''δημοκρατική'' αφασία Ευρώπης και βεβαίως και της χώρας μας. Που παραμένει δημοκρατική μέχρις εκεί που της ορίζουν ή της επιτρέπουν οι αγορές αγνοώντας κι αυτή εγκληματικά την ευρεία λαϊκή βούληση για ελευθερία και ευδαιμονία που νομοτελειακά κάποια στιγμή θα εκραγεί ελληνότροπα που πα να πει και ασύμμετρα... 

Γιατί είπαμε τα μαθηματικά δε λαθεύουν ποτέ comrade. Γιατί υπολογίζουν με βάση τα δεδομένα. Αυτά που λένε πως με 0 - 450 ευρώ αποδοχές ή σύνταξη ο μισός λαός είναι στο μετέωρο βήμα του επαναστατημένου κατά παντός... Αυτά που λένε πως η καθολική απώλεια της εμπιστοσύνης σε ένα περιβάλλον φοροδικαστικού κυνηγητού κατά παντός δεν πρόκειται να επιτρέψει στην οικονομία και τη δημοκρατία να ανατάξουν. Για ποια αριστερά και για ποια δημοκρατία να λέμε τώρα... Όσο θα συνεχίζονται οι χαριεντισμοί της δήθεν πραγματιστικής προσαρμογής της συνολικής πολιτικής μπουρζουαζίας και τα πολιτικά και εθνικά μικροδράματα, η εθνική μα λυτρωτική Τραγωδία θα πλησιάζει ως απαίτηση Δημοκρατίας όλο και πιο Αναπόφευκτη... 

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

Θεωρία εξέλιξης

Μαγκιά comrade είναι να μην προσαρμόζεσαι στην τάξη των άλλων. Όπερ και σημαίνει αμφιβάλλεις κι ερευνάς κι ανοίγεις δρόμους για πορείες μοναδιαίες και μοναδικές, παρότι όπως είπαμε η φύση αρνείται την ύπαρξη της ίδιας της μονάδας εντός της, συναποτελώντας μηδ-ένα απειροστό, απροσδιόριστο και περίεργο σύν-ολο…

Μια τέτοια τζούφια μονάδα είναι και ο πίθηκος comrade! Ναι αυτός ο ασχημούλης που βάλθηκαν να μας πείσουν οι επιστήμες και τα αγράμματα πως είναι ο πρόγονός μας, απέναντι από αυτούς που επιμένουν στον Αδάμ και την Εύα την άτακτη. Κι επειδή ως γνωστόν έχουμε γεννηθεί ωραίοι ως έλληνες - ήτοι σκεπτόμενοι που και που - και δεν αισθανόμαστε καθόλου πιθηκοειδή, ας πάρουμε το μίτο με τη σειρά μπας και βγάλουμε άκρη στο λαβύρινθο. Γιατί τα τούνελ τα μίσθωσε η πολιτική για να βλέπει συνέχεια φως στην άκρη τους...

Σύμφωνα λοιπόν με τη θεωρία της πανσπερμίας, μετεωρίτες φορείς μικροβίων κλπ άτακτων ζιζανίων έσπειραν και σπέρνουν τη ζωή την οργανική ( η ανόργανη είναι άλλη ιστορία) σε κάθε πλανήτη στο διάστημα, όπως στον ταλαίπωρο τον δικό μας που δέχθηκε να μας φιλοξενήσει γεννώντας και δια-μορφώνοντας πάντοτε υπό συνθήκες περιβάλλοντος όλα τα ζώα και τα φυτά του, με ζώο εξέχον ως εξελιγμένο τον άνθρωπο κατά τα γνωστά είδη. Κι εφόσον μιλάμε για πανσπερμία και για εξέλιξη υπό συνθήκες, σημαίνει πως δημιουργήθηκαν πολλαπλές πρώτες μορφές ζωής και όχι μία και μοναδική σαν κατσαρίδα κάπου σε μια λιμνούλα που είχε περισσότερο ασβέστη, φώσφορο και αμμωνία. Τόσο πολλαπλές, όσο πολλαπλά ήταν και τα εκάστοτε περιβάλλοντα που συνάντησαν οι μικρόβιοι πρόγονοι σε ωκεανούς, τροπικά δάση και χιονισμένες βουνοκορφές χωρίς άγχος, ήτοι χωρίς καφέ, τσιγάρο και πολιτική…

Κι αυτές οι πρώτες μορφές ζωής εξελίχθηκαν σε κάποια δις χρονάκια και συνεχίζουν και σήμερα να εξελίσσονται ανάλογα με το περιβάλλον τους, διαφορετικά θα είχαμε τη δυνατότητα να παράγουμε ότι θέλουμε και όπου θέλουμε κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να συμβεί χωρίς τις απαραίτητες συνθήκες. Σα να λέμε comrade δεν μπορείς να καλλιεργήσεις μαστίχα Χίου στην Καλαμάτα και ελιές Καλαμών στη Σιβηρία. Πόσο δε μάλλον ανθρωποειδή με μυαλό, αναλογίες και νικελώματα. Ιδίως για τον άνθρωπο που εμφανίστηκε αργά στη Γη σε σχέση με τα άλλα είδη ζωής, η ιστορία είναι πιο περίπλοκη. Και μπορεί κάποιοι τριχοφυείς Νεάντερνταλ να ερωτοτροπούσαν με τη διπλανή φυλή γοριλοειδών, αλλά σε πιο εύκρατες συνθήκες τα ανθρωποειδή σαφώς και θα ήταν πολύ πιο ανθρώπινα. Αυτό σημαίνει πως οι εποχές, το κλίμα και γενικότερα το περιβάλλον διαμόρφωσαν το πιο εξελιγμένο ανθρωποειδές και όχι η μετανάστευση των χιμπαντζήδων από την Αφρική στο Βορρά όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι σημερινές επιστήμες και τα αγράμματα μιας συγκεκριμένης αφροκεντρικής θεωρίας που στερείται επιχειρημάτων. Σιγά μην άφηναν τις μπανάνες να έρθουν για βελανίδια…

Διαφορετικά, θα μπορούσε ο καθένας μας αν ζούσε καναδυό δις λέμε χρονάκια σε μια σκηνή στη μέση της Σαχάρας με συμβία άσχημη και γκρινιάρα να αναπαράγει πιθηκοειδή, πολιτικούς διεθνούς εμβέλειας και μοβόρους εξουσιαστές. Αλλά κάπου εδώ στα μεσόγεια τα μέρη τα πράγματα κάποτε ήταν πιο απλά, πιο ωραία και συνάμα πιο περίπλοκα. Γιατί κάποιοι μύθοι μουρμούρηδες λένε για Γίγαντες και Τιτάνες, με σχετικά απολιθωμένα ευρήματα οστών και κάποιοι άλλοι για σπαρτούς και λαούς πολύ πιο πριν από όταν καλλιεργήθηκαν δημητριακά στην Ούρ και τη Χαναάν της Μεσοποταμίας… Άσε που δε γνωρίζουμε πότε καλλιεργήθηκε το ρύζι στην Κίνα, πότε έγιναν μόδα τα κινέζικα και βράσε όρυζα γενικά με την κατεστημένη και αναμασημένη άποψη της ανθρώπινης προέλευσης. 

Κι επειδή τα ελληνικά - όπως έχουμε πει εξαρχής στο παρόν υπόστεγο - είναι μια άγνωστη ως προς την προέλευση και καθόλου τυχαία - ως μη παράγωγη άλλων – γλώσσα, αλλά μια γλώσσα που κι αυτή δομήθηκε από την πολυπλοκότητα του μεσόγειου περιβάλλοντος εννοιολογικά ήτοι μαθηματικά, θα μπορούσε κανείς να παραθέσει πλείστα λογικά σενάρια για τις έννοιες των σπαρτών και των λαών … Τέτοια λογικά σενάρια που μπροστά τους η αφροκεντρική θεωρία της καταγωγής του ανθρώπου από τον πίθηκο θα ήταν αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή μια τραγική ειρωνεία εξόχως προσβλητική, μια κλασική ύβρις της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασης ως έννοια και όχι μάλλον τυχαία… 

Κι αυτό επειδή η φυσική διαβάθμιση των ειδών ισχύει και για τον άνθρωπο που παρότι διατηρεί a priori την αξία του, παλεύει ταυτόχρονα κατά μόνας ή κατά επιμέρους σύνολα να εξελιχθεί σε αυτό που λέμε μετάνθρωπο, ακολουθώντας τον φυσικό νόμο της εξέλιξης που προσπαθεί αενάως να θέτει σε τάξη το συμπαντικό Χάος του μεγάλου Εαυτού…
Κι όσο θα προσπαθεί πιστεύοντας ότι η τρις προγιαγιά του ήταν πιθηκίνα, απλά θα παραμένει στον πίθο της ιστορίας αφήνοντας τον λας, το βράχο του εαυτού του να παραμένει πάγιος και πάγος  πυριτίου και άνθρακα που δεν ανθρώθηκε, δεν έκαψε, δεν έλιωσε και δεν ξεπάγωσε τον αιθέρα (αίθω = ανάβω) που κουβαλάει μαζί του σε αυτή την ενεργειακή έκπτωση της υλικής του υπόστασης ως …ζώον ευγενές, καθό και ζωντανό και υπάρχον συνειδητά…

Και πέρα από όλα αυτά, ήρθε το …Brexit comrade όπως προαναγγείλαμε στο προηγούμενο, περιγράφοντας τα δεδομένα της επαναδιαίρεσης του δήθεν πολιτισμένου κόσμου μας. Κατόπιν αυτών το Grexit καθίσταται πλέον μια πολύ βαριά και εντελώς διαφορετική υπόθεση… Την ίδια ώρα που ο περίφημος φυσικός ο Hawking ανακαλύπτει τον τροχό δηλώνοντας πως οι μαύρες τρύπες του διαστήματος πιθανόν να αποτελούν πύλες διόδους για άλλα σύμπαντα κι άγνωστους κόσμους, γεμάτους μικρόβια, πιθηκοειδή και ταλαίπωρους ανθρώπους… Διότι δεν είναι ηλίθια η φύση να αναπαράγει σε άλλους κόσμους νοήμονα πράσινα τερατάκια και καλικάντζαρους comrade. Γιατί διατηρεί κάποιους κανόνες ρυθμού και αρμονίας λέει, ήτοι παράγει όμορφα πράματα και παραλίες και όχι ασχήμια. Παράγει και ανα-παράγει είδωλα comrade κατά εικόνα και ομοίωση ενός φρακταλοειδούς προτύπου που διαμορφώνεται ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντός του, το είδος και την κατηγορία του. Γιατί σε μηδ-ένα σύνολο εαυτού είναι άλλο το χέρι, άλλο το πόδι και άλλο ο εγκέφαλος. Τώρα αν αντί εγκεφάλου αναπτύσσεται άλλο τι, ε υπάρχουν και οι ατυχείς ανωμαλίες που εκπίπτουν του συνόλου αργά ή γρήγορα…      

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Τέλος εποχής

Είναι κι η ζέστη, αλλά κάθε φορά που ακούω για ανάπτυξη και εξέλιξη χωρίς απτά δεδομένα, θυμάμαι on coffee time πως σε μια από τις πρώιμες πινακίδες γραφής του ελλαδικού χώρου πριν από 8.000 καλοκαίρια έγραφε μεταξύ άλλων εκείνος ο ταλαίπωρος ο αρχαίος : '' Στη χώρα μου κατασκήνωσε ο Σεθ'' ή ο θεός γάϊδαρος ή κάποιο τέλος πάντων οκνό τετράποδο. Κι η αλήθεια είναι πως 8.000 καλοκαίρια μετά, με μια μικρή σχετικά παρένθεση, ζούμε ακόμη στην εποχή που την Εντελέχεια την πρώτη την έχουν για πραμάτεια και την εμπορεύονται αγύρτες σ’ Ανατολή και Δύση.
Διό ναι από Ψυχής άρχεται το θέμα comrade. Που χρήζει ψυχαγωγίας. Που έχει την ανάγκη να νιώθει καλά. Γιατί μπορεί να έχουμε γεννηθεί ωραίοι που λέει και το άσμα το λαϊκό, αλλά αν δεν είμαστε εμείς καλά - κανείς δεν θα ‘ναι πουθενά και λοιπά χορευτικά… Αλλά πως? Με εφτά γενεές κρίσης και βλακείας οδεύουμε για την Τρίτη Απουσία. Του έλληνα με έψιλον μικρό. 

Κι όμως στην εποχή του mobile net και των drones comrade, o έρωτας, ο πόλεμος κι η μουσική εξακολουθούν να είναι τα τρία χαοτικά πράγματα που κρύβουν θεό στ’ ανθρώπινα. Και μοιάζουν μεταξύ τους, γιατί τ’ αρχίζεις όταν θέλεις μα τα τελειώνεις μόνον εάν και όταν μπορείς… Και δεν έχει σημασία αν τα τελειώσεις ή σε τελειώσουν οριζόντια. Σημασία έχει πως αν δεν τα βιώσεις δεν είσαι άνθρωπος, αλλά κτήνος δίποδο ή ερπετό που σέρνεται χαμαί από τότε που έπεσε ο Δαίδαλος αυλά…
Πιο κάτω από αυτά τα τρία θεϊκά πράματα και θάματα, πιο κάτω από την απροσδιοριστία του συναισθήματος και της συνείδησης, στα όρια του ενστίκτου και της λογικής  στήθηκαν οι κοινωνίες και οι κουλτούρες τους, που συν διαμορφώνονται μαζί με την ιστορία είτε προς τα εμπρός, είτε χορεύοντας κύκλωθεν του χρόνου που άλλοτε συμβαδίζει κι άλλοτε υστερεί της ιστορικής ροής κάνοντας λιμνούλες και βάλτους... Νομίζω ή κάπου βαλτώσαμε comrade?

Όπως σήμερα που η ιστορία μας προσπερνάει, όντας πιο δύσκολα αντιληπτή την ώρα που συμβαίνει σε έναν κόσμο ταχύτερα μεταβαλλόμενο από ποτέ άλλοτε. Και η φυσική αντίδραση σε αυτή την επιτάχυνση είναι ο κίνδυνος της ανάδρασης ενός νέου μεσαίωνα που ήδη είναι ορατός με ή χωρίς γυαλί ηλίου
Είναι ορατός στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες και παντού εκεί που σύσσωμη η Ευρώπη ξεσηκώνεται ενάντια στη λιτότητα, ενάντια στα μεταλλαγμένα τρόφιμα, ενάντια στην εισερχόμενη ισλαμική υποκουλτούρα και εντέλει ενάντια στη σοβαρή υποβάθμιση της ζωής του ευρωπαίου πολίτη. Και το όνειδος της υπόθεσης είναι πως η Γαλλία και το Βέλγιο είναι στους δρόμους με σύνθημα ''εμείς δεν είμαστε Έλληνες''... 
Εννοώντας ναι, εμάς τους γραικύλους και τους δήθεν, που νομίζοντας ανά συντεχνία και άτομο εντελώς φιλοτομαριστικά πως θα γλιτώσουμε τα χειρότερα, αφήσαμε τα εκάστοτε θύματα της αργής και παρατεταμένης κρίσης να κατεβαίνουν μόνοι και αδύναμοι ανά καιρούς στους δρόμους της ανάλγητης αστικής ολιγαρχίας. Στους δρόμους του πουθενά, που μας οδήγησαν στη μοιραία αποδοχή της άθλιας ευτυχίας του τίποτα… Κι ακόμη χειρότερα μας οδήγησαν αγκαλιά με την άλλη καταμπλάκ κουλτούρα της ερήμου που θα διασπείρουμε λέει στη χώρα λες κι είναι γόνος ευγονικής και πολιτισμικής αναγέννησης…! 

Και κατά τα γνωστά, από το τραπεζοσωτήριον έτος 2010 που άρχισε και επίσημα ο πόλεμος της χρηματοπιστωτικής επανάστασης των αγορών για όσους τον κατάλαβαν, αφήσαμε τη χώρα να αλωθεί από τα ερπετά του τόκου και της βόμβας και να γίνει το αρχικό πείραμα της αναγκαστικής αναδίπλωσης των αγορών του καπιταλισμού που έφτασαν στα όριά τους, όπως έτσι όρισε η  Νέα Τάξη πραγμάτων ξευτελίζοντας κάθε έννοια δημοκρατίας και ελευθερίας, όπως αυτή είχε ωριμάσει στο βαθμό του εφαρμοσμένου κοινωνικού φιλελευθερισμού των δυτικών κοινωνιών, μέσα από αγώνες αιώνων για τη χειραφέτηση του ανθρώπου...
Τώρα που απροκάλυπτα βάλλονται οι λαοί της κλασσικής Ευρώπης κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την ύπαρξη οργανωμένου σχεδίου. Η αφανής μα πραγματική Εξουσία της Δύσης ζητάει τάχιστα την εξάπλωση ενός νέου Μεσαίωνα στα γεωπολιτικά πλαίσια της νέας αυτοκρατορίας των Αγορών. Έτσι ώστε να επικρατήσει εκ νέου και σήμερα ο Νόμος και η Τάξη του νέου Δόγματος που θα ξαποστείλει τις στρατιές των αναλώσιμων πληβείων του νέου ευρω-ανθρωπότυπου μιγά, να θυσιαστούν για την κατάκτηση των υπολοίπων χωρών και πόρων της Γης. Με αντίτιμο μια νέα κάλπικη ιδέα που θα καλύπτει το κενόδοξο ιδεατό της υλικής ιδιοκτησίας. Με αντίτιμο ένα ακόμη απόλυτο Ψέμα, από αυτά που εξακολουθούν να ναρκώνουν την ανθρώπινη αντίληψη κατά μάζες και σύνολα και να ψύχουν την ψυχή comrade...

Απέναντι σε αυτά τα δεδομένα είναι οι λαοί των δυτικών κοινωνιών. Οι οποίοι μπορεί να μην είναι άθλιοι και αδύναμοι όπως τότε σε κείνο τον ιστορικό μεσαίωνα, αλλά είναι πολιτικά και ιδεολογικά διαιρεμένοι και άρα ανίσχυροι και σήμερα. Το παράδειγμα της Ελλάδας απέδειξε πως ο ιδεολογικά και ταξικά διαιρεμένος λαός ως αποτέλεσμα μιας κίβδηλης παιδείας που τον ανέθρεψε συστηματικά και όχι τυχαία, δεν μπορεί να αντιδράσει ακόμη και όταν η κατάσταση είναι ολοφάνερη. Και δη ο ελληνικός λαός, στο dna του οποίου θεωρητικά είναι έμφυτη η ολόπλευρη επαναστατικότητα του Είναι…
Για το λόγο αυτό ακολουθεί η Ευρώπη. Η Ευρώπη που αλλοιώνεται εθνικά, κοινωνικά και πολιτισμικά με γρήγορους ρυθμούς, ώστε να ματώσει και να αποδυναμωθεί πρώτη απέναντι στο νέο εχθρό που θα λέγεται ορυκτοφόρος ορίζοντας της Ασίας και της Αφρικής με παροικίες ισχυρές εντός των τειχών της. Η πρόσφατη ταξιδιωτική οδηγία της Δύσης για την επικινδυνότητα που επικρατεί σε πόλεις και πρωτεύουσες της Ευρώπης είναι ενδεικτική. Ενός σχεδίου που με την επιβολή της ITTP, των κυρώσεων κατά της φύσει ευρωπαϊκής Ρωσίας, την εγκατάσταση της αντιπυραυλικής ασπίδας στην ευρωπαϊκή ανατολή και τη μαζική μετανάστευση Ασίας και Αφρικής στην Ευρώπη αποδεικνύει ξεκάθαρα την κατασκευή των νέων χαρακωμάτων.

Ο ισχυρότερος αντίπαλος αυτών των σχεδίων, μετά την υπέρβαση της ελληνικής παραδοξότητας που ιστορικά κάποτε νικούσε και αυτοκρατορίες, είναι φυσικά η Γαλλία, η στρατιωτικά και πολιτισμικά ανεξάρτητη Γαλλία, που αποτελεί τον έναν από τους δυο πυλώνες της Ευρώπης. Και ο ιστορικά δύσνους είναι η Γερμανία που νομίζει πως με την οικονομική της ευρωστία έναντι των εταίρων της πως έχει δύναμη. Όντας ακόμη υπό πλήρη στρατιωτική νατοϊκή κυριαρχία και εξάρτηση. Η αλήθεια είναι πως η δήθεν Ευρωπαϊκή Ένωση πριν καν αποτελέσει πραγματική Ένωση γκρεμίζεται αργά και σταθερά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη μεγάλη Βρετανία που σπεύδει να σταθεί έξω από το ευρωπαϊκό πεδίο του γενικευμένου οικονομικού και κοινωνικού πολέμου, με πρόφαση ένα δημοψήφισμα που έχει σχεδιαστεί χρόνια πριν. Η Βρετανία που παρά τα φαινόμενα εξακολουθεί κατά βάθος να  ελπίζει στην πτώση ακόμη και της αμερικανικής κυριαρχίας και στην παλινόρθωση της δικής της βικτωριανής αυτοκρατορίας, έστω κι αν έχει ήδη αλωθεί εκ των έσω κατά το ήμισυ της εθνικής της υπόστασης και της κουλτούρας της. 

Μέσα από τα παραπάνω ρεαλιστικά δεδομένα της επανα-διαίρεσης του πολιτισμένου κόσμου, το μόνο μαθηματικό σενάριο που προκύπτει είναι πως το ιδεατό και φυσιολογικό Αύριο ενός πρώτου πλανητικού πολιτισμού θα προκύψει μέσα από ωκεανούς αίματος και μόνον… Κι ο ιστορικός κύκλος αυτής της εποχής θα κλείσει είτε με τον ολοκληρωτικό παγκόσμιο πόλεμο της Τελικής αναμέτρησης, είτε με την πιο μεγάλη, την πιο άγρια, αλλά  και την πιο όμορφη Επανάσταση της Ανθρωπότητας που κι αυτή θα ποτίσει με αίμα τα τενάγη της ιστορίας… 

Κι απέναντι σ’ όλα αυτά, είναι σα ν’ ακούς να λέει ο ωραίος ο αρχαίος που μας ...φασκελώνει, comrade : Δα Μήτερ οι κληρονόμοι Σου ρωτούν για Σένα τα σκονισμένα πέλματα των χιλιετιών, αναζητώντας το νόμιμο δικαίωμά τους να ξορκίζουν το θάνατο με την ιεροτελεστία του Έρωτα και του Πολέμου, χορεύοντας στο άκουσμα της συμπαντικής Μουσικής σου…  

Κι αναρωτιέσαι Εάν εκεί που τα παράκαιρα λόγια των λειψών για το βασίλειο ενός χαμένου δήθεν κόσμου θα τα σκεπάζει όλο και πιο πολύ ο βηματισμός της Μόρας των δημιουργών του Αύριο, ο τυφλός, ο λυράρης ο ποιητής θα τραγουδάει όλο και πιο δυνατά για τους δρόμους του ήλιου, για τη ζωντάνια του ανόργανου και για τη θλίψη των πυγολαμπίδων στη μεγάλη Νύχτα που θα κυοφορεί τον έρωτα της νέας Αυγής, της νέας Ημέρας για την ανθρωπότητα, συναισθανόμενος πως θα πάψει πια να είναι όμηρος αυτής της χάλκινης Εποχής… 

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Άγια Μαύρα?

Μια από τις σημαντικότερες γιορτές για την περιοχή μας, με την έννοια του καθολικού σεβασμού από όλους και της αποχής από κάθε εργασία και ενασχόληση, είναι η γιορτή της Άγια Μαύρης ή Άγια Μαύρας όπως πιστότερα αποδίδεται και σήμερα στη δωρική εκδοχή της ονομασίας της και προέλευσής της. 
Προσπερνώντας την γνωστή και τυπική εκδοχή της Ορθοδοξίας για τον βίο της αγίας στην Θηβαίδα της Αιγύπτου, γεγονός που από μόνο του δε συνάδει με την διαχρονική καθολικότητα της αποδοχής της εορτής στην Πελοπόννησο με τόση έμφαση και ιδιαιτερότητα, θα πρέπει να ανατρέξουμε στην πραγματική αιτία που τα προκαλεί έως και σήμερα, δεχόμενοι το γεγονός πως η ορθόδοξη παράδοση επικάλυψε παγανιστικές δοξασίες στον ελλαδικό χώρο που επέζησαν στους αιώνες με πλείστα παραδείγματα, έτσι ώστε να αποδώσουν τελικά το ιδιόμορφο της ελληνικής Ορθοδοξίας.

Ο λόγος λοιπόν που η γιορτή της Αγια Μαύρας είναι τόσο έντονα και καθολικά αποδεκτός στην – ακόμα δωρική – Πελοπόννησο είναι γιατί υποσυνείδητα αναφέρεται στη λατρεία της Δήμητρας Μελαίνης (μαυροφορεμένης).
Στην Δήμητρα (Δη – μήτηρ = Γη μητέρα) την αρχέγονη (έχουν βρεθεί παλαιολιθικά ειδώλια της εποχής των παγετώνων) πρωτοπελασγική θεότητα που μαζί με τον αρχέγονο θεό Έρωτα μορφοποιούσαν την Ανάγκη, ως ύπατη θεότητα κάθε άλλης που ακολούθησε μέχρι την μετάβαση της θρησκευτικής πεποίθησης από την χθόνια και την ηλιολατρική στην Δίαια εποχή του ιστορικού και πολιτισμένου μεσογειακού κόσμου.

Σηματοδοτώντας όπως έχουμε ξαναπεί την αλλαγή του κλίματος σε εύκρατο με εναλλαγή εποχών και την γέννεση ενός νέου έθνους του ελληνικού που προέκυψε από την ανάμιξη των πελασγικών φύλλων Δωριέων και Αχαιών (βιασμός Δήμητρας από τον Ίππιο-Άππι Ποσειδώνα και γένεση του Αρείωνα και της Κόρης της ανώνυμης λόγω του ανοσιουργήματος).

''Μηνίσασα ενεδύσατο μέλαινα εσθήτα'' έτσι όπως την αναζήτησε με εντολή του Δία και την είδε ο μέγας Παν επί ''λίθου αγέλαστου'' καθήμενη έως ότου οι Μοίρες σταλμένες από το Δία την έπεισαν να διακόπτει την μήνιν (μάνητα - οργή) και τη θλίψη ανά εποχές, όπως όριζε ο υπέρτατος φυσικός νόμος του Γίγνεσθαι.

Γύρω από αυτή την πραγματικότητα της φυσιολογικής εξέλιξης του δωρικού ελληνισμού σε επίπεδο κλίματος, σε επίπεδο φυλής, αλλά και σε πολιτισμικό κυρίως επίπεδο, υπάρχει ένας πλούτος μύθων και παραδόσεων που σηματοδοτούν μια νοηματοβαρή ολότητα τέτοια που παρότι δεν είναι ευρύτερα γνωστή στους Έλληνες μέσω της διαχρονικής εκπαίδευσης, παρά ταύτα ζει έντονα στο εθνικό υποσυνείδητο και μεταφέρεται στο διηνεκές με τόσο αξιοθαύμαστη αποδοχή της ιερότητας και της σεπτότητας της ημέρας. Μένοντας ακόμη και στον δωρικό χαρακτηρισμό της εορτής ως γιορτή της Άγια Μαύρας και όχι τόσο της Άγια Μαύρης…

Θηλυκή θεότητα που παρότι τυπικά απουσιάζει από την ορθόδοξη παράδοση, χωρίς ασφαλώς να συγκρίνεται με την θεομήτορα ή υπέρμαχο Στρατηγό Παναγία καθότι αποτελεί γονιμική και αναγεννησιακή θεότητα, διατηρεί για το ελληνικό υποσυνείδητο την βαρύτητα της ιερότητας που διαχρονικά της ανήκει. Καθότι πέραν της εθνικής σημασίας της πελασγικής κι ελληνικής διαδρομής στο χρόνο (Κρόνο) που ρέει (Ρέα), συνδυάζει το κάλλος του άνθους της ύπαρξης με την κοσμική υστέρα, την μήτρα του Γίγνεσθαι, κρατώντας συμβολικά στα χέρια της το περιστέρι του έρωτα και την δελφύ της μήτρας, στο σκότος του πυθμένα της οποίας εισέρχεται το σπέρμα ως φωτόνιο για τη γέννεση του καινούργιου κάθε ύπαρξης ανθρώπινης, ζωϊκής και φυτικής…

Η θλίψη της θεάς αφορά στον χειμώνα και την φθορά κι ακόμη στην οδύνη – ηδονή της γέννεσης που αναγγέλλει ταυτόχρονα την θλίψη ενός επικείμενου θανάτου ενός ακόμη έμβιου όντος, κατά την ελληνική εκείνη συνειδητότητα που γέννησε το οντολογικό ερώτημα και την αρχαία τραγωδία όχι ως πεσιμιστική διάθεση, αλλά ως διαρκή αγώνα απαγωγής σε άτοπο της χαράς της ζωής για να τονίσει πιο έντονα τα θεία και φυσικά χαρακτηριστικά της…

Είναι τόσα πολλά που μπορεί να περιγράψει κανείς, ώστε να τεκμηριώσει το αυτονόητο της ιδιαίτερης βαρύτητας της γιορτής της Άγια Μαύρας στη νότια Ελλάδα. Κι αυτό το αυτονόητο δείχνει τον ελληνικό ουρανό (ουρανός = όλυμπος), παρότι οι σημερινοί κάτοικοι αυτού του ιερού τόπου με την άθλια μοίρα εξακολουθούν να κοιτάνε το δάκτυλο που τον δείχνει και όχι τον ίδιο τον ουρανό…

''Φύσι παμμήτειρα, Γαία Δημήτηρ, Γαία θεά, μήτερ ανθρώπων έδρανον αθανάτου κόσμου φερέκαρπε…'' διαβάζουμε στα - άγνωστα στα ελληνικά σχολεία - Ορφικά Έπη. Άγνωστα παρότι η θεά Δήμητρα είναι συνυφασμένη τόσο με την ιστορική πορεία του ελληνισμού και κατ’ επέκταση του ανθρώπινου είδους με την έννοια του πολιτισμένου, ώστε να ζει ακόμη ως καθήμενη επί αγέλαστου λίθου της μνήμης μας σε κάποια βιοχημικά ελάχιστα του υποσυνείδητού μας. Και μεις ως φύσει και θέσει έλληνες και όχι ινδοευρωπαίοι και γραικοί κάποιων βάρβαρων διαθέσεων ακόμη την τιμούμε με την προσήκουσα ιερότητα.
Γιατί είναι η ίδια η μητέρα Γη.
Ζωντανή και πλέον εξαιτίας μας θλιμμένη…

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Ταυτότητες 00700

Με βάση τον αυτοπροσδιορισμό της εποχής μας που σημαίνει πως είσαι ότι δηλώσεις - πλην των Δήμαρχος, Ναπολέων Βοναπάρτης ή Πάπας της Ρώμης και σου παραγγείλουν εκείνο το λευκό ή ριγέ πουκαμισάκι – μπορείς να είσαι οποιοσδήποτε άρχοντας στην κοσμάρα σου, που πιστεύεις ακόμη στη δεξιά και αριστερή πολιτική συνομοταξία των φυτών ή και οπαδός της θύρας 01χ , του κόμματος και του αποκόμματος και του αγίου Χαράλαμπου του ελεήμονος.
Μπορεί ακόμη να είσαι μπράβος, μοντέλο, φίρμα ή τηλεπερσόνα, ειδικά εκεί στη νέα ΕΡΤ που με τόση ασπρόμαυρη μονοτονία νομίζεις πως ζούμε την εποχή της επανάστασης του χειμώνα και όχι στο 2016, παρότι η κυβέρνηση δηλώνει ευρωαριστερή και εκσυγχρονιστική με εμφανή εκπροσώπηση και νικελώματα.

Με τα σημερινά λοιπόν δεδομένα μπορείς εσύ ο Νόντας ο ανένταχτος να δηλώσεις εις μονάδα μειοψηφία και να κάνεις ότι γουστάρεις. Να κλείσεις έναν δρόμο στη γειτονιά σου διεκδικώντας το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, με ότι όχημα διαθέτεις, αν δεν βρίσκεις τρακτέρ που είναι πιο μουράτο και φοριέται στις εθνικές οδούς.
Να δηλώσεις αλληλέγγυος χωρίς ταυτότητα και να κάνεις ανενόχλητος τα παιχνίδια σου με τους πρόσφυγες στην Ειδομένη και τον Πειραιά. Να είσαι στέλεχος μιας ΜΚΟ που θα μελετά το ερωτικό στρες των αδέσποτων σκύλων και άλλων κυνοειδών και να χρηματοδοτείσαι απευθείας απ’ την ΕΕ και τα περίεργα Funds του Soros. Γενικά είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι θεωρείται προοδευτικό και νεοεποχίτικο. Αλλά δυστυχώς όχι επειδή είσαι ένα οργανωμένο και προοδευτικό κράτος όπως πχ η ελεύθερη Ολλανδία, αλλά είσαι ένα κράτος ωχαδερφισμού που νοιάζεται να εισπράττει φόρους και μόνον από την πλέμπα του λαού του μπας και πληρώσει τα χρέη του στις αγοραίες αγορές. Κι αυτή η πλέμπα στα τόσα χρόνια της κρίσης είναι πλέον μια απροσδιόριστη ανεστιότητα χωρίς ταυτότητα, ελπίδα, στόχο και προορισμό.

Με όλα αυτά και παρά το άλλοθι του αυτοπροσδιορισμού, έχεις ήδη μια κρίση ταυτότητας ατομικής. Την εθνική δεν την βρήκαμε ακόμη αφού έχουμε το κουσούρι από την αρχαία εποχή αδιάλειπτα μέχρι σήμερα να σκοτώνουμε ή να φυλακίζουμε όσους ηγέτες ή επαναστάτες ήθελαν να φτιάξουν την Ελλάδα, οι ανόητοι που δεν κοίταζαν τη δουλίτσα τους και την πάρτη τους.
Αλλά τελικά comrade, τι είναι η ταυτότητα και γιατί τόσος θόρυβος τελευταία εν μέσω προσφυγικών ροών λέει ή αλλέως δυστυχώς ημερησίων δελτίων πνιγμένων στα αιγαία νερά? Μεγάλη υπόθεση, αλλά και απλή συνάμα.
- Έχεις ταυτότητα? Είναι κλασική ερώτηση. Ενδεδειγμένη απάντηση θα ήταν το : - Γιατί εσύ νομίζεις ότι έχεις? Καθότι το να αποκτήσεις ταυτότητα, να είσαι δηλαδή κάποιος και δη ο εαυτός σου, είναι υπόθεση για ψαγμένους. Το να είσαι όμως αναγνωρίσιμος με βάση τα διεθνή στάνταρ δεν είναι απλά ένα δελτίο ή ένας αριθμός κατάταξης, αλλά κάτι που σε αναβαθμίζει και είναι διεθνώς απαραίτητο, ώστε από υπήκοος μιας μικρής χώρας να είσαι και τυπικά πολίτης του αναπτυγμένου κόσμου…
Για τις μέχρι σήμερα εγχώριες ταυτότητες ποτέ δεν κατάλαβα γιατί λέγονταν αστυνομικ(ι)ές. Θα είχαν ίσως κάτι από Πουαρώ ή θα είμασταν όλοι εν δυνάμει ύποπ(φ)τοι. Κάτι σαν το προπατορικό αμάρτημα δηλαδή. Ευτυχώς λοιπόν που έρχονται οι νέες. Οι πολιτικές ταυτότητες που θα είναι και κάρτες πολίτη και αστυνόμιες και πασαπόρτια κι εκλογικά βιβλιάρια και ίσως και βιβλιάρια ασθενείας καθότι θα σημαίνουν αν χωλαίνεις και που ακριβώς σε βασικά πράγματα. Δε θα λένε αν έχεις κρεατάκια ή αμυγδαλίτιδα ή ελίτσα εκεί στον ομφαλό αριστερά. Για άλλα κουσούρια ίσως να λένε με ένδειξη ένα φάσκελο που θ’ αναβοσβήνει.

Που σημαίνει πατριώτη δεινόσαυρε, πως σε μια σειρά παρωχημένων διαδικασιών έρχεται ο εκσυγχρονισμός. Και μαζί του έρχεται -αν μη τι άλλο- η ασφάλεια. Γιατί σίγουρα δε θες να ανακαλύψεις ξαφνικά πως δίπλα σου ταξιδεύει και κάποιο από κείνα τα καμένα που θέλουν να πάνε πρόωρα στον Προφήτη τους. Διότι ρεαλιστικά και ουχί ρατσιστικά λες σιχτίρ επιτέλους με τον απολιτισμό τους καθώς το κοράνιο δεν προβλέπει ειδικό αλανοειδές ανατιναχτίριον που θα λαμπαδώνονται με την ησυχία τους.

Η ασφάλεια λοιπόν. Ως γέννημα της κατάρρευσης των δίδυμων πύργων και της αναδυόμενης παγκόσμιας τρομοκρατίας. Που παρά τα παρεπόμενα δείχνει πως έχει μια βάση λογική που λέγεται φονταμενταλιστικός παραλογισμός και υπανάπτυξη και πολιτισμική υστέρηση με αγραμματωσιά, φτώχια, μύγα κι ηλιοβασίλεμα. Ειδικά σε κάποιους μεσοτροπικούς κι ερήμους που τους βαράει ο ήλιος κατακούτελα.
Η ασφάλεια χρήσης και των ιδίων των νέων ταυτοτήτων είναι το μόνο ζήτημα που τίθεται ώστε να μην αντιγράφονται από τρομοσαϊνια. Αυτό θα είναι εφικτό με τη χρήση των κατάλληλων λογισμικών που θα το διασφαλίζουν, γιατί τα σαΐνια πληθαίνουν. Άρα το ζήτημα είναι καθαρά τεχνολογικό. Κανένα άλλο θέμα συνείδησης ή συνομωσιολογίας δεν υπάρχει, αφού το περίφημο χάραγμα του 666 (τι είπε ο όφις ο σοφός ) παρά τις επιθυμίες της νέας τάξης, είναι στην πραγματικότητα μια άλλη ιστορία που αφορά τον άνθρωπο, τον άνθρακα και τη ζωή μας μετά την ευρεία χρήση του γραφένιου και τη φυσική αναδομή του άνθρακα που θα επηρεάσει την οργανική χημεία που συμβαίνει γύρω μας.
Άρα άνθρακες ο θησαυρός. Και κάρβουνο και μαυρίλα η αντίδρασή μας.

Για κάποιους άλλους οι νέες ταυτότητες είναι ένα λάιτ βήμα προς την παγκοσμιοποίηση – παρότι σε πολλούς τομείς ήδη συμβαίνει - που κι αυτό δεν είναι εξ’ ορισμού κακό, αλλά ένα θετικό βήμα προς την κατεύθυνση του πρώτου πανανθρώπινου πλανητικού πολιτισμού. Θέση που όπως έχουμε εξηγήσει πολλάκις είναι φυσιολογική εξέλιξη και σφόδρα αντίθετη σε κάθε νεοταξικό σχέδιο μαντρώματος κι ελέγχου της ανθρωπότητας. Αυτό όμως δε σημαίνει πως από μαύρη αντίδραση θα παγώσουμε την εξέλιξη, την τεχνολογία και την επιστήμη, επειδή τα ερπετά καραδοκούν να την εκμεταλλευτούν.

Για κάποιους για παράδειγμα ,οι νέες ταυτότητες θα δίνουν πρόσβαση στο μάτι του μεγάλου αδελφού παραβιάζοντας την ατομική μας ελευθερία. Αν δουν καλύτερα θα διαπιστώσουν ότι αυτό θεωρητικά και μόνον θα συμβαίνει με τη συνεργασία μιας σειράς διεθνών υπηρεσιών και για λόγους που στοχοποιούν το άτομο, οπότε και καλώς θα γίνονται. Αλλιώς δεν υπάρχει λόγος κάποιος ματάκιας από ένα τερματικό να θέλει να δει που είμαστε, τι λέμε και τι κάνουμε. Ειδικά όταν χάριν κουλτούρας δεν κρυβόμαστε από κανέναν και τίποτα και για κανέναν λόγο που θεωρούμε φυσιολογικό.

Όσο για το αν οι νεοταξίτες θα θέλουν να δημιουργήσουν το δικό τους matrix και να μας ελέγχουν απόλυτα, αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Άσε που προσωρινά είναι απασχολημένοι με το να νομοθετήσουν σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο το ζευγάρωμα του ομοίου. Να νομιμοποιήσουν το αφύσικο υβρίζοντας ακραία τη ζωντανή φύση με την προσπάθεια μετατροπής του κόσμου σε κόσμο αγαμέτη ... που θα πολλαπλασιάζει το κίβδηλο. Οι πανύστατοι ηλίθιοι που νομίζουν ότι η φύση νικιέται. Απλά θα τους αποβάλλει όπως τόσα και τόσα αφύσικα…

Σε μας το πέρασαν πλαγίως. Με σύμφωνο συμβίωσης λέει. Λες κι αν εσύ θες να συμβιώσεις με μια Νέλλυ Σαγαπωτρελά δε θα συμφωνήσεις με την ίδια αλλά θα το προσυπογράψεις στο Δήμαρχο και την πολιτεία. Σιγά μη ρωτάς τις αρχές και ποιες μέρες και ώρες θα συνευρίσκεσαι comrade. Βέβαια αν φορολογηθεί και το sex, τότε δεν είναι απίθανο…Για τη βλακεία έχουμε ξαναπεί. Αλλά το να νομιμοποιήσεις τη φυσική απώθηση των ομωνύμων ως δήθεν έλξη είναι σαν την παλιά στρατηγική παρατήρηση :
- ''Στρατηγέ, το στράτευμα υποχωρεί καταδιωκόμενο
- Χμ…ει τοιούτον ωθείται εκ των όπισθεν… σιχτίρ στράτευμα…'' 

Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι πως ο επιδιωκόμενος πρώτος πλανητικός πολιτισμός θα προχωράει με βήματα εκσυγχρονισμού που η νέα τάξη θα θέλει να προσαρμόζει στα δικά της ανίερα σχέδια. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα τα καταφέρει. Γιατί ο μεγαλύτερος εχθρός της, η πληροφόρηση είναι πλέον αδέσμευτο κτήμα της ανθρωπότητας. Η σύγχρονη παιδεία μαζί με την κλασσική ιδέα της ελευθερίας εκφράζονται μέσα από το παγκόσμιο διαδίκτυο και εγγυώνται πως καμιά δύναμη δεν θα μπορέσει να δεσπόσει και πάλι σε ένα νέο μεσαίωνα … Απλά, στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της προόδου θα πρέπει να διαχωρίζουμε το ορθολογικό, το φυσιολογικό και άρα το ηθικό από οτιδήποτε θα αναπαράγει η πολιτική και πολιτισμική χαμέρπεια κάθε απόχρωσης...

Το παρακάτω λόγου χάρη έχει δυο μεταφράσεις. Από σένα εξαρτάται ποια διαλέγεις :
Open your eyes. Discover an unseen World.
A magical place of Unity and endless Happiness. Tomorrow World…

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Καιροί του Ιούδα

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι το προσφυγικό. Ή το μεταναστευτικό. Ή το προσφυγικομεταναστευτικό. Τελεία και παύλα. Μας το λέει η ΕΡΤ καθημερινά και ακατάπαυστα. Τόσο που κοντεύουμε να το πιστέψουμε κι εμείς οι βαρεμένοι. Και θα ‘ταν έτσι ίσως, εάν η προπαγάνδα δεν ήταν τόσο φανερή και βαρετή που κουράζει ακόμη και τους ηλικιωμένους συντρόφους στα καφενεία. Αλλά η αληθινή παράσταση για τους λαούς είναι πάντα πίσω από την αυλαία των θεάτρων comrade

Έτσι αναρωτιέμαι πόσο μάταιο είναι Mateo να ζητάς να επιστρέψουμε σε μια Ευρώπη ''φάρο του πολιτισμού'', όταν κι αυτός ακόμη είναι απροσδιόριστος μεταξύ λογικής και φιλοσοφίας ή μεταξύ πραγματισμού και μαλθακίας…
Πολιτισμός είναι να ξυπνάς στην Ελλάδα και ν' ακούς ειδήσεις στα αραβικά? Όπου να 'ναι θ' ακούμε και τον ιμάμη να ψέλνει το Κοράνι. Όταν τα μεγάλα ειδησεογραφικά κανάλια του δυτικού κόσμου βγαίνουν και στα αγγλικά καθότι παγκοσμίου ενδιαφέροντος. Εμάς το μονοταριστικό ενδιαφέρον με φερετζέ πλέον αλληθωρίζει κατά την Ανατολή, γιατί έτσι επιβάλλουν οι μασονικές Στοές και εντολή τους είναι να κάνουμε την εθνοκρατική Ευρώπη των αξιών και των πολιτισμών ισλαμοσουνιτικό αχταρμά με ξεθωριασμένη ταυτότητα. Ήδη και οίκοι μόδας στην Ευρώπη λανσάρουν μοντέρνες σαρίες και φερετζέδες κι ολόσωμα μαγιό για τις φουκαριάρες κυρίες εξ ισλαμικής ανατολής που δεν τις βλέπει ήλιος και μάτι. Οι άντρες εξαιρούνται. Θεωρούν πως είναι μεταμφιεσμένοι λύκοι σε μια ήπειρο προβάτων...ελέω πεποιθήσεων και ισλαμικού προφητοπολιτισμού.

Σε όποιον θεωρεί εθνικιστικά τα παραπάνω να θυμίσω πως κι άλλες δεκαετίες είχε πολέμους στη γειτονιά μας και οικονομικές κρίσεις. Δεν υποδεχτήκαμε όμως ούτε καν με δηθενιά ανθρωπισμού τους λαούς της πολιτισμένης Ανατολικής Ευρώπης, ούτε καν την βομβαρδισμένη Σερβία. Κι ενώ αγνοήσαμε εγκληματικά όλους αυτούς τους αδελφούς λαούς ή τους εκμεταλλευτήκαμε στο έπακρο, ξαφνικά πονέσαμε και νομοθετώντας συνπροσκαλέσαμε την ισλαμική Ασία έως το Πακιστάν και την Αφρική έως την Ουγκάντα να διαβεί τις πύλες της Ευρώπης. Μέσω Ελλάδας. Και θα έρθει η ώρα που θα κατηγορηθούμε οικτρά γι αυτό και θα το πληρώσουμε ως χώρα παρότι αποτελεί προσχεδιασμένη ενοχή από τους νεοταξίτες που ήδη μας έχουν σε οικονομικό πόλεμο. 
Σε γνώση και των θρησκευτικών ηγετών της Δύσης που δήθεν συμπόνεσαν τους πρόσφυγες σε κάποιο ελληνικό νησί, ενώ μέρες πριν έσφιγγαν το χέρι των επιδρομέων στις χώρες τους. 
Κι ο λαός αυτής της χώρας που ήδη χάνει την ταυτότητά της, για να τύχει προσοχής από τις νεοταξικές κυβερνήσεις του πρέπει μάλλον να στήσει τσαντήρια στα χωράφια της Ειδομένης που ένεκα ονόματος τα έχει δει όλα... Κι ακόμη χειρότερα κι ανείπωτα να οδηγηθεί σε προσχεδιασμένη εμπλοκή με το εγκλωβισμένο ισλάμ για να δώσει την αφορμή ενός ευρύτερου μετώπου πολέμου της νέας τάξης...Τι δεν καταλαβαίνεις comrade?  
      
Η αλήθεια και η ουσία είναι πως οι Τιτάνες του μύθου αναγεννήθηκαν και αρματώνονται συνεχώς, ελέγχοντας απόλυτα και την παγκόσμια σοσιαλιστική εκδοχή ελέγχοντας τους ρομαντικούς και τους αφελείς, αλλά συνεχίζοντας τον μασονικό εκφυλισμό των Δίαιων ηλιακών προτύπων, ταγμένοι σε μια κρόνια ανθρωποβόρα τακτική. Ω ναι, οι μύθοι δεν είναι παραμύθια comrade.

Η ουσία επίσης είναι πως το δίλημμα πίσω από το επτάκτινο φωτοστέφανο της Εκάτης – Ελευθερίας στο νησί της νέας Γης της επαγγελίας, είναι εάν ο επόμενος πόλεμος θα είναι με την Ασία ή το Ισλάμ με ή χωρίς την άρκτο του Βορρά. Για να επικρατήσει η πανθρησκεία της δήθεν Πανγαίας ενός μιλιταριστικά και βίαια και ψευδοπολιτισμικά ενωμένου και απόλυτα ελεγχόμενου άκοσμου-κόσμου…

Που στα άγνωστα ελληνικά διάβολε εξακολουθεί να σημαίνει κόσμημα ήτοι αρμονικά και άρα όμορφα διατεταγμένο… Χωρίς ύποπτα σύμβολα κι εξάγωνα κελιά κυψέλης. Μόνο με έναν ηλιακό σταυρό που κατεβαίνει τις θάλασσες και ξανανηφορίζει απ’ το σταυρό του νότου εξακολουθώντας να παραμένει κάτι συμβολικά πιο βαρύ που τρελαίνει τους έλληνες όπου γης. Γιατί συμβολίζει τη φωτεινή επικοινωνία της γης με τον ολύμπιο ουρανό και το ατέλειωτο ταξίδι, το αιώνιο μπάρκο των πελασγών, σε δύο στίχους του μαρκόνη:
Μα είναι κάτι πιο βαρύ που με τρελαίνει :
- Γιέ μου που πας? – Μάνα θα πάω στα καράβια

Είμαστε κάπου εκεί. Σε εμπόλεμη κατάσταση αψιμαχιών πριν την τελική αναμέτρηση του ψεύτικου με το αληθινό. Κι ο μεγάλος ο πόλεμος της προετοιμασίας είναι ο κατά εαυτού. Σε μια παγιδευμένη δυναμική με συναισθήματα που κοχλάζουν έρχεται αναγκαστικά η άλλη όψη της αποφασιστικότητας και της ζωντάνιας. Όχι σε μυθικά στρατόπεδα μ’ οχλαβοή κι αντάρα. Τούτη η Μόρα η αρχαία, αυτή η νέα στρατιά είναι στρατοπεδεμένη και προσαρμοσμένη στο trendy περιβάλλον της κυριαρχίας του χρήματος και του sex, ανάμεσα σε μια ατέλειωτη αφασία ρωμαϊκού συμποσίου και λήθης πριν τη μεγάλη σφαγή του θερισμού των αμνών και των σιτηρών. 
 
Και δεν είναι μόνο οι μύθοι comrade. Ακόμη κι οι συμβολισμοί των ιερατείων κουβαλάνε τις αλήθειες τους στους δικούς τους εκλεκτούς.
Λόγω ημερών εβραιοκαθολικού Πάσχα κι ανορθόδοξα ορθόδοξης Λαμπρής ας θυμόμαστε πως ο καιρός της δισχιλιετούς δίκης του Ιούδα τελείωσε. Κι η ετυμηγορία ακούγεται παράξενη. Σαν να λέει :
Stand up Judas. Τι έχεις να πεις? Σήμερα που το πανανθρώπινο ακροατήριο της συνενοχής χειροκροτεί κουτοπόνηρα τη φιλαργυρία σου? Θαρρείς πως αυτοί  δε θα κρεμαστούν? Γελιέσαι, γιατί έχουν ήδη κρεμάσει την ελληνική ψυχή τους.
Stand up Judas. Δικαιώνεσαι. Ο θεός χρήμα εξακολουθεί να πουλάει το Χριστό. Τον ακατανόητο Γιό του θεού και του ανθρώπου συνάμα. Τον εαυτό του. Το στάχυ εκείνο του αγρού το πολύ της υποκρισίας που θα πέσει και θα σαπίσει μαζικά,  αντί να θεριστεί όρθιο κι ολόχρυσο για να ξαναγεννηθεί σα σπόρος στη γη και σαν φως στους ουρανούς .
Stand up Judas. Ο καιρός του θερισμού πλησιάζει. Και ξέρεις πως θα χρειαστεί να θερίσεις τον εαυτό σου…

Τέλος εποχής. Και στην επανάληψη του μύθου πρέπει να σηκωθεί και να διαβεί πετώντας αλιαετός σαν Γανυμήδης και Χριστός στον καιρό του μεγάλου θερισμού ... Στον χαοτικό Υδροχόο που απαιτεί τη δική του τάξη στο χάος του εαυτού του σπέρνοντας φωτιά στους ουρανούς των ωκεανών, γητεύοντας τη φωτιά των τιτάνων με φωτιά αντί νερού στο νέο βάπτισμα.  

Stand up Judas. Είμαστε ήδη σε εμπόλεμη κατάσταση. Και δεν έχει σημασία πια, ποιος στη διττή σου φύση είναι ο επαναστάτης, εσύ ή ο Χριστός που κρύβεις μέσα σου. Εμείς πρέπει να σε σκοτώσουμε γιατί δικαιώθηκες.
Stand up Judas. Δυο χιλιάδες χρόνια δίκης ανθρώπων και δικαιώθηκες.
Καιρός να θερίσεις τον εαυτό σου…

Κι ο νέος άνθρωπος, ο έλ-ληνας όπου γης θ’ αναζητήσει και πάλι το κέρας της αμάλθειας ν’ ανατραφεί και να δημιουργήσει το νέο κόσμο της δικής του οκτάβας διαιρώντας και ζευγνύοντας με μέτρο, με ρυθμό και μ’ αρμονία σε ν-1 κύκλους ομόκεντρους α-θανασίας.

Αυτά comrade. Τα λίγα και παράξενα γιατί είναι κουραστικό και βαρετό ακόμη και να σκέφτεται κανείς. Πόσο μάλλον να γράφει για ελληνικές κρίσεις κι ελληνικές καλένδες και προσφυγικομεταναστευτικές ροές απ’ την Ασία στην Ευρώπη, που μεταξύ των ταλαιπωρημένων έχουν και αρκετά συμπαθητικά και ταλαιπωρημένα ισλαμονιτζάκια που δεν ξέρουν τι είναι δημοκρατία, ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα γιατί δεν τα λέει το κοράνι τους και η μεγάλη τους Ούμα δεν τους επέτρεψε να το αμφισβητήσουν ακόμη. Όχι πριν έρθει ο έφιππος Άλι, ο Ισκαντέρ απ’ την Ανατολή ο απελευθερωτής κι αφυπνιστής τους λένε… Εκτός κι αν έρθει με Μερσέντες απ τη γερμανική Δύση ο άνθρωπος. Αλλάξανε κι οι εποχές οκ. 

Απλά λένε πως όταν αυτό που έχεις να πεις θαρρείς πως είναι μοναδικό, τότε δεν έχει σημασία αν σου αρέσει η όχι. Δεν έχει σημασία αν είσαι ευχαριστημένος ή όχι που το λες. Απλά σημαίνεις το μήνυμά σου. Και δεν έχει σημασία αν γίνεσαι ευχάριστος ή δυσάρεστος. Κι η σημασία τελικά είναι μια έννοια που αναφέρεται στα σημαινόμενα comrade, που πα να πει πως όποιος θέλει κι όποιος μπορεί τους δίνει βάση...

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2016

Δημόσιο προ Κρίσης

Από σημειώσεις του 2010 

Βασική του αρχή είναι η οργάνωση στη βάση της μείωσης του κόστους της παραγωγής.
Το κόστος της παραγωγής  προσδιορίζεται από σταθερά και μεταβλητά επιμέρους κόστη εκ των οποίων η διαχείριση των μεταβλητών επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, έτσι ώστε να μην παρεμποδίζεται η απρόσκοπτη λειτουργία μιας παραγωγικής μονάδας και παράλληλα να μην διαταράσσονται οι εργασιακές συνθήκες.
Πολλοί όμως διατείνονται ότι και τα σταθερά κόστη μεταβάλλονται με :
α) μείωση του προσωπικού και αύξηση της παραγωγικότητας των εναπομεινάντων
β) μείωση των γενικών δαπανών που αφορούν στα μέσα και στις παροχές του προσωπικού έμμεσα ή άμεσα.
Έτσι φτάνουμε στον κανόνα του ότι παράγει προϊόν εγκρίνεται ως δαπάνη, θεωρώντας ότι τα γενικά έξοδα είναι λίγο - πολύ άσκοπα. Κι εδώ, απ’ αυτή την άστοχη κατάληξη, αρχίζει το γλέντι της στρατοπέδευσης των εργαζομένων υπό μια μισεργατική πολιτική που βλέπει αφελώς τον εργαζόμενο ως μονάδα – μηχανή παραγωγής σε πολύστροφη κίνηση.

Το να υπογράφουν άπαντες σε ημερήσια κατάσταση παρουσίας, έστω και αν το προσωπικό ανά τμήματα είναι δακτυλομετρήσιμο μέγεθος, έστω κι αν ''είσαι εκεί και φαίνεσαι'' να ερωτάσαι στις 07:30 αν όντως είσαι εκεί επειδή δεν υπέγραψες την παρουσία σου – γιατί μπορεί και να έχεις φύγει με τη μέθοδο των γκουρού - έστω και αν η υπηρεσία με οδηγία της ορίζει να συμπληρώνουν μόνοι τους το φύλλο παρουσίας τους οι κάτω του χ μ.κ, σε αναγνώριση προφανώς της ευδόκιμης πολυετούς υπηρεσίας τους.
Και αφού υπογράφεις συντάσσεται φύλλο παρουσίας τρεις και τέσσερις φορές προς αποφυγήν λάθους μέχρις να φτάσουμε στο timesheet που εμβριθώς μέσω του κατάλληλου προγράμματος αναλύεται επιστημονικά η παρουσία και απουσία απάντων μέχρις ενός βαθμού, ώστε να περικοπεί ότι μπορεί να περισώσει την επιχείρηση από έξοδα μισθοδοσίας, αυτά τα περίεργα έξοδα που φταίνε για όλα τα δεινά που βαρύνουν την εταιρεία. Το επόμενο βήμα των σοφιζομένων την παραπάνω επιστήμη θα είναι να καταργήσουν τους εργαζόμενους και η παραγωγή να είναι στον αυτόματο πιλότο των στελεχών  και να δημιουργείται στο μπρέικ μεταξύ δυο υπηρεσιακών γευμάτων με εμφιαλωμένο φτηνιάρικο κρασί … ένεκα οικονομίας και περιστολής δαπανών.

Δεν μας ενδιαφέρει επίσης αν έχουμε επαρκή στόλο υπηρεσιακών οχημάτων και οδηγών, αλλά μας κόπτει το να εξασφαλίζουν σημείωμα εξόδου απ’ τον προϊστάμενό τους άπαντες, έστω και αν η φύση της εργασίας τους, τους επιβάλλει να βγαίνουν στην πόλη σχεδόν καθημερινά, πλην αδιαφορώντας αν βγαίνουν με το ΙΧ τους.
Ο κανόνας είναι να μη γίνεσαι έξοδο για την επιχείρηση, έστω κι αν αυτό επιφέρει
μια μίζερη εικόνα που υποβαθμίζει τραγικά την εικόνα της προς τα έξω, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Ποιος νοιάζεται να μάθει ότι η τάδε Δ.Υ. είναι ανώνυμη εταιρεία και τι σημαίνει η φήμη της και το prestige της ως οικονομική παράμετρος?
Εξαιρούνται του παραπάνω κανόνα βεβαίως τα στελέχη από βαθμού τομεάρχη και πάνω και ειδικά τα νέα εκείνα, όπου δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα απλοϊκά γραφεία των προκατόχων τους ή τα σπίτια τους στον οικισμό παραγωγής αν δεν τα ανακαινίσουν πλήρως, συμβουλευόμενοι κι έναν ντεκορατέρ για τους πίνακες τέχνης που πρέπει να αναρτήσουν στους τοίχους ή για τα οπτικά εφέ του κτιρίου, αλλά κυρίως για την ποιότητα των πλακιδίων και των υδραυλικών στα μπάνια λες κι είναι σύγχρονα ρωμαϊκά λουτρά. Βεβαίως είναι ντεμοντέ να βάλει κανείς πίνακα με το σχέδιο της μονάδας που δουλεύει,  άσε που μπορεί και να μην υπάρχει σχέδιο της μονάδας σε πολλές περιπτώσεις λόγω της μη ... χρησιμοποίησής του. 
Καρτούλες όμως στελεχών υπάρχουν σε αφθονία για να δίνονται σε κάθε είδους επισκέπτες και μη, ένεκα του ότι το προαναφερόμενο prestige περνάει απ’ αυτό το βαθμό και πάνω. Από κει και κάτω βρίσκεται η ''Ουγκάντα'' και οι συμπαθείς μαύροι που παράγουν χωρίς την ανάσα του ρεπό, με στρες και βούρδουλα για ένταση της παραγωγής η οποία αντί για ευθεία και αποτελεσματική έχει γίνει (σκόπιμα?) όπως ...ο κυκλικός χορός των Σούφι μέχρι ζάλης και πτώσεως στο βωμό της γραφειοκρατίας και της αναποτελεσματικότητας, η οποία παρότι παγκοσμίως τείνει να μειωθεί, εδώ εάν δεν υπάρχει τότε την ανακαλύπτουμε και την παράγουμε για να δικαιολογούμε την ανιαρή θέση διοίκησής μας.

Η φύλαξη είναι σύγχρονη και ηλεκτρονική κυρίως στο να επιβλέπει τις πλαστικοποιημένες καρτέλες άδειας εισόδου των οχημάτων τρίτων που μπαινοβγαίνουν για δουλειές, τα σημειώματα εξόδου του προσωπικού και κυρίως την ώρα προσέλευσης στην εργασία των ιθαγενών της φάρμας. Κυρίως αυτό το τελευταίο, γιατί αν έρθεις στις 07:15  και όχι στις 07:00 τα υπόλοιπα των χαμένων εργατοωρών που συγκεντρώνονται είναι καταστροφικά, σε σχέση με εκείνα που συγκεντρώνουν όσοι έρχονται πριν τις 07:00 αλλά παρατηρούν την ορθότητα και τη γωνία των κτισμάτων επί ώρες.
Η παραγωγή - για όσους δεν ξέρουν - είναι συνάρτηση της ώρας παρουσίας σου και όχι της συνειδητής και αποδοτικής παρουσίας σου. Τώρα βέβαια η ηλεκτρονική φύλαξη δεν αποτρέπει κάποιους απ’ το να κλέβουν υλικά αξίας εκατοντάδων χιλιάδων, αλλά η βαρύτητα έγκειται στην παρακολούθηση της παρουσίας εργαζομένων κι επισκεπτών απ’ την κύρια πύλη εισόδου. Απ’ την περίφραξη συνήθως μπαίνουν ζώα – κάθε μορφής - που δεν καταγράφουν εργατοώρες ώστε να συνιστούν δαπάνη.   

Ένα άλλο φοβερό και τρομερό έξοδο είναι η γραφική ύλη.
Το μπικ και η γομολάστιχα πχ οφείλουν να καταγράφονται σε ονομαστική κατάσταση και ο κάθε γραφιάς που θα την πάρει προς κατανάλωση από την εγκαταλελειμμένη  αποθηκούλα των γραφιάδων να υπογράφει στην κατάσταση χρέωσης ώστε να απεικονίζεται το έξοδο. Τώρα αν χρειάζεται pilot 0,5m ή usb ας πάει ν’αγοράσει απ’ έξω να εξυπηρετήσει και κανέναν άλλο που θα το χρειαστεί.

Οι φωτοτυπίες επίσης πως μπορεί να είναι ανεξέλεγκτες?
Tο φωτοτυπικό μηχάνημα - από κατασκευής του - καταγράφει το πλήθος τους, αλλά αν δεν τηρείται γραπτή ονομαστική κατάσταση ενυπόγραφης χρέωσης καθενός που θα βγάλει μια φωτοτυπία, πως θα παρακολουθήσεις το φοβερό και τρομερό αυτό έξοδο?
Αρχικά σε χειρόγραφες λίστες και στη συνέχεια στο excel. Το excel ξέρετε είναι ένα πρόγραμμα εργαλείο διαχείρισης δεδομένων, το οποίο αν δεν ξέρεις την πραγματική χρησιμότητά του, αλλά θες να το φουλάρεις με στοιχεία ώστε να αξιοποιείς τον καινούργιο τετραπύρηνο Pentium που απέκτησες ως στέλεχος, το γεμίζεις με στοιχεία που απαιτείς απ’ τους γραφιάδες υφιστάμενους και το θέτεις σε λειτουργία ως πλυντήριο περιστροφής, ώστε να βλέπεις τα όποια στοιχεία εισήγαγες από κάθε άποψη και να αισθάνεσαι κομμάτι της σοφίας του Αϊνστάιν. Γεμίζεις και το χρόνο εργασίας σου μεταξύ των coffee brake και κάνεις την Κούλα του διπλανού γραφείου να δουλέψει παραγωγικά μέχρις ξεκατινιάσματος της όποιας βλακώδους πληροφορίας εισήγαγες και περιέστρεψες οριζοντίως, καθέτως και διαγωνίως, ιδίως αυτά των επιφανών προγραμμάτων που δεν κατανοείς και σου μοιάζουν κινέζικα.
Η ουσία βεβαίως διαφεύγει ή αποτελεί ψιλά γράμματα που είναι πέραν της διανοητικής μας ικανότητας, αλλά εδώ ζωγραφίζουμε ακόμη και το χρόνο που θα σπαταλήσει ο εργαζόμενος στο WC. Ένεκα υπολογισμού χαμένων εργατοωρών είπαμε. Αν τολμήσει τις να διαμαρτυρηθεί τον φωνάζεις ανά 10λεπτο στο γραφείο για να του υπενθυμίζεις ποιος κάνει κουμάντο και να συμπληρώνεις το αίσθημα της αυταρέσκειάς σου ως ηγέτης του ορόφου της διοίκησης που σου ανάθεσαν τηλεφωνικά οι ιθύνοντες του κομματικού μηχανισμού.

Βεβαίως από θέσεως  ευθύνης που βρίσκεσαι είναι φυσικό να κουράζεσαι τρομερά, ιδίως όταν με κάθε τρόπο αποποιείσαι κάθε ευθύνη, πλην της μισθολογικής εκείνης μερίδας του λέοντος που οδηγεί σε πενταψήφιο αριθμό. Κουράζεσαι από πρωίας αντί καλημέρας να μεταφέρεις άγχος και στρες στους παρακατιανούς μαύρους της παραγωγής υπενθυμίζοντάς τους το γράμμα του τύπου που σε κράτησε μάλλον άϋπνο και έτσι όταν τους γεμίσεις με στρες παραγωγής, χρησιμοποιείς το υπηρεσιακό τηλέφωνο ανελλιπώς για να συζητήσεις με στελέχια του επιπέδου σου, για να ανταλλάξετε επισκέψεις ώστε να συζητήσεις τις πιθανές δυνατότητες βελτίωσης του γραφείου σου και της σκληρής καθημερινότητάς σου ως προϊστάμενος, ενίοτε γευματίζοντας στην καντίνα της μονάδας παραγωγής, αφού η υπηρεσία σου καλύπτει κάθε γευσιγνωστική ανάγκη για σένα και τους επισκέπτες σου.
Λόγω των παραπάνω βεβαίως και της βαριάς και ανθυγιεινής καθιστικής εργασίας, ως μια από τις προτεραιότητές σου είναι να αντικαταστήσεις άμεσα τις χτεσινές περιστρεφόμενες καρέκλες γραφείου των στελεχών με καρέκλες διευθυντικού τύπου, καθότι ο πισινός αυτής της κατηγορίας δεν αντιστοιχεί τυχαία σε αυτόν του κοπρίτη, που λέει πάλι ο αθυρόστομος λαός. Για να περικόψεις δε αυτή την άκρως απαραίτητη δαπάνη και δη τα μεταφορικά της, στέλνεις το υπηρεσιακό φορτηγό να τις μεταφέρει ''ασκεπείς'' στην εθνική οδό, ώστε όλοι οι διερχόμενοι συμπολίτες να θαυμάζουν  το prestige του μαγαζιού σου εκδηλώνοντας τον θαυμασμό τους με ένα μεγάλο φάσκελο, χειρονομία που πρόκειται να γίνει εθνικό σήμα κατατεθέν στην επελαύνουσα κρίση και λιτότητα.    

Δύσκολη η δουλειά του προϊστάμενου σε Δ.Υ.
Έτσι πρέπει να αμείβεται και αντίστοιχα. Γι αυτό φροντίζει να περικόπτει Σ/Κ και υπερωρίες από το σύνολο των απαραίτητων και εγκεκριμένων για τους παρακατιανούς εργαζόμενους του τομέα ευθύνης του και να τα σωρεύει στον άκρως απαραίτητο ...εαυτό του, ώστε οι αποδοχές ενίοτε να γίνονται πενταψήφιες ως πρέπει. Δικαίως, διότι με την πιθανή απουσία του υπάρχει η αντίληψη πως το κτιριακό συγκρότημα της έδρας του γέρνει επικίνδυνα. Για όσους αφελείς νομίζουν πως δεν υπάρχουν πενταψήφιες μηνιαίες αποδοχές εν έτει 2010, υπάρχουν αρχεία.

Λόγω της παραπάνω διαρκούς ανάγκης επιτήρησης και ελέγχου οι ανήκοντες σε αυτές τις κατηγορίες μπορούν βεβαίως να προσέρχονται και να αποχωρούν με ελεύθερο ωράριο, έτσι ώστε να μην είναι περίεργο αν γύρω στις 11 το πρωί επιστρέφουν στην πόλη τους. Κυρίως επειδή αργότερα οι εκάστοτε καιρικές συνθήκες μπορεί να δυσχεραίνουν την οδήγηση του ΙΧ ή του υπηρεσιακού οχήματος και το ήδη κουρασμένο στέλεχος δεν πρέπει να κουράζεται περισσότερο…
Αντιληπτό. Όπως κι η ιστορία με τους Καίσαρες και τους Σουλτάνους.
Άλλωστε ο μεσαίωνας είναι ακόμη εδώ και ζει και βασιλεύει δίπλα στον looser το λαό που συνιστά άπραγος το ''περιθώριο''. Τα αποτελέσματα δε της διοικητικής σου δεινότητας είναι μετρήσιμα, όταν έχεις οδηγήσει σε πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, σε μεταθέσεις, σε νοσοκομεία και σε ψυχιατρεία όχι μέρος, αλλά το σύνολο των υφισταμένων σου. Τότε μπορείς να βαυκαλίζεις την προσωπική, επαγγελματική και ηθική σου ανεπάρκεια, ασορτί με το να περιφέρεσαι γραβατωμένος σε 4 seasons έκδοση μπας και γίνει αντιληπτό από τους αδαείς το κοινωνικό σου status που ατενίζει λαίμαργα και την πολιτική αρένα.    

Μα θ’ αναρωτηθεί κανείς η πολιτική και τα εργατικά συνδικάτα δεν παρεμβαίνουν σ’ αυτή την  πραγματικότητα? Είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία περί εκφυλισμού ενός μέρους του συνδικαλισμού που κατέστη έμμεσα ηγεμονικός και τρόπον τινά  διαπλεκόμενος, παρότι για τα μάτια των εργαζομένων στήνει και κανένα θεαματικό show αντιπαράθεσης ιδίως αν είναι συμπολιτευόμενος με την εκάστοτε συστημική κυβέρνηση. Κι ακόμη χειρότερα η πολιτική εκπροσώπηση γίνεται από εργαζόμενους - στελέχη πολιτικών γραφείων που αποσπασμένα για λίγα ή πάρα πολλά χρόνια  αναλαμβάνουν -από το σπίτι τους που υπηρετούν και πληρώνονται - να μεσολαβούν και να καλύπτουν την επικοινωνία των στελεχών με τα πολιτικά πρόσωπα και τις καταστάσεις. Εκείνων ξέρετε που δηλώνουν αβίαστα φίλοι όλων, παρότι ο απλός και αθυρόστομος λαός τους λέει ''ρουφιάνους'' για δεκαετίες.
Το δημόσιο από εφαρμογής του ΕΛΣ και μετά αποτελείται από οικονομικά ''καταστήματα''. Μαγαζιά που λέει ο λαός. Το μαγαζί είναι κοινό, είναι γωνιακό και λέγεται δημόσιος κορβανάς που αντέχει να συντηρεί δεόντως όσους δεν διαφωνούν με το σύστημα της μέχρι τούδε νομενκλατούρας του. Σ’ αυτά τα κλειστά συντεχνιακά συστήματα ισχύει η omerta του ότι ''κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει''. Κι αν κάνεις το λάθος και δεν αφομοιωθείς ως κόρακας, τότε σε κατασπαράζουν όλοι μαζί.

Και παρότι ο λαός και η πολιτική ανάγκη επιτάσσουν την αναπροσαρμογή και τον εξορθολογισμό του, να είστε σίγουροι πως εικόνες και πραγματικότητα όπως η παραπάνω, εξακολουθούν να υπάρχουν σε βάρος όλων και να οδηγούν σε επικίνδυνα κλιμακούμενη κοινωνική αντιπαράθεση τη χώρα και το λαό. Σ’ αυτό το δημόσιο μπορείς να γίνεις προϊστάμενος αν έχεις την εύνοια του κατάλληλου ανωτέρου. Ο ορισμός γίνεται με τηλεφωνική ενημέρωση και ακολουθεί και μια τυπική διαδικασία για να καλύπτει τα προσχήματα. Δεν έχει σημασία η εμπειρία ή η πρόσφατη απασχόληση σε μια διαρκώς εξελισσόμενη επιχείρηση, πολύ δε περισσότερο δεν πειράζει αν δεν γνωρίζεις διοίκηση, αγγλικά ή υπολογιστές. Αρκεί να ανήκεις στην κατηγορία ''yes sir'' ως προς την ιεραρχία. Όταν δεν έχεις επαγγελματική επάρκεια και πειθώ την αντικαθιστάς με γεωμετρικά αυξανόμενη γραφειοκρατική ''πρόοδο'' και με καταναγκασμό φωνασκίας και απειλής παραπομπής στους τύπους…
Και οι παρακατιανοί πείθονται δια της βίας, ώστε να απολαμβάνεις αυτάρεσκα το επαγγελματικό και προσωπικό σου έλλειμμα, εσένα του Καίσαρος όπου η ιεραρχία της επιχείρησης σε κατέταξε μεταξύ των εκλεκτών στελεχών, που πολλά εκ των οποίων ''διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίουν την κάμηλο'', καταβροχθίζοντας ως χρυσοκάνθαροι  αργά και σταθερά την δημόσια περιουσία που θεωρούν τσιφλίκι τους.
Έτσι ώστε η ατμόσφαιρα ενίοτε να αποπνέει το αίσθημα της αναισθησίας ενός ρωμαϊκού συμποσίου και κάθε προσπάθεια προόδου, εκσυγχρονισμού και μετεξέλιξης να παραπέμπεται στους αριθμητικά μαζοποιημένους εργάτες της παραγωγής και στις  καλένδες.

Έτσι σ’ αυτό το θανατηφόρο συνδυασμό του εφαρμοσμένου νεοφιλελευθερισμού με τη βλακώδη ανθρώπινη προώθηση της γραφειοκρατίας και τυπολατρίας, εργαζόμενοι-μητρώα αριθμοί να συνθλίβονται και να πεθαίνουν, ως αδιάφορες παράπλευρες απώλειες ενός νεομεσαιωνικού ακήρυχτου πολέμου κατά των παρακατιανών της καταναλωτικής και συνάμα παραγωγικής μάζας…

Στην εποχή των εκλεκτών, όπου η θεά τύχη ή η διαπλοκή σε κατέταξε στις επαγγελματικές, κοινωνικές ή οικονομικές τάξεις αυτών,  η πορεία  της αξιοκρατίας βρίσκεται σε αδιέξοδο έχοντας χάσει ήδη τον πόλεμο, πριν αρχίσει τη μάχη…
Εδώ στη δύσμοιρη χώρα του πολιτισμού, το πολιτισμικό κυρίως έλλειμμα και κατόπιν το πολιτικό και οικονομικό, δημιουργεί τέτοια αντιπαράθεση με το δίκαιο του αυτονόητου, ώστε η θερμοδυναμική κοινωνική ώσμωση να φέρνει όλο και πιο κοντά το σημείο της εκρηκτικής εκτόνωσης προς κάτι τι επαναστατικό…

Σημ: κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς ...συμπτωματική :P