Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Πιγκουίνοι

Μαγεία είναι, να είσαι παρά θιν' αλός υπό το serenity ενός φλογισμένου ελληνικού ηλιοβασιλέματος απλωμένου πέρα και πάνω από ερείπια ιστορίας και μύθου, στο αρχιπέλαγος των πέντε θαλασσών και των τριών ηπείρων μας. Αλλά αυτές είναι θερμές, ημιτροπικές και apolitical καταστάσεις.
   
Θέμα είναι, να είσαι στην Ανταρκτική των –60 C με έναν τηλεφακό και υπό το νότιο σέλας να καταγράφεις το μυστήριο της βαρετής παρέλασης των πιγκουίνων. Θα είναι μάλλον πιο χαλαρό, από το να μελετάς την εγχώρια και την παγκόσμια πολιτική, όπου πλέον και το πιο παράδοξο τείνει να γίνεται ολοένα πιο οικείο στην κοινή γνώμη και πιο αποδεκτό. Αλλά λένε πως αν το αφύσικο και το παράλογο γίνει οικείο και αποδεκτό, τότε πέφτεις μια κατηγορία παρακάτω από τα ζώα και τα λαχανικά αυτού του πλανήτη. Πιο κάτω δεν έχει καθότι σέρνεσαι και λερώνεται η γραβάτα...

Εναλλακτική για άλλον πλανήτη που θα διαθέτει καφέ και λοιπά ελαφρώς απαγορευμένα δεν υπάρχει επί του παρόντος - παρά τα όσα αρχίζουν χαλαρά να μας λένε για κάτι εξωπλανήτες -, άρα μένει να παρακολουθείς απλά την παγερή πομπή των εξουσιαστών πιγκουίνων της πολιτικής και του δογματισμού, με κείνη τη μονοτονία του άσπρου – μαύρου να βαδίζουν βουβοί και αδιάλλακτοι προς τη νέκυια του πλανήτη και της ανθρωπότητας. Σε αντίθεση με την παγκόσμια διανόηση που στον δικό της κόσμο φωνάζει μη ακουόμενη κάτι σαν : Set the controls for the heart of the Sun

Πιγκουίνοι απλά. Δεν είναι τυχαίο που η Φύση έταξε αυτά τα παράξενα είδη στην Ανταρκτική. Γιατί ανάμεσα στον αιώνιο πόλεμο επιβίωσης φυτοφάγων και αρπακτικών στον υπόλοιπο πλανήτη, είναι τα μόνα ουδέτερα και αδιάφορα. Που λες και ζουν μόνο για να βαδίζουν βουβά προς το πουθενά.
Με κείνη την ανήλιαγη και μελαγχολική ασπρόμαυρη μονοτονία. Με κείνη την εκνευριστική βαρεμάρα της αδιαφορίας. Αλλά κυρίως με την ασπρόμαυρη στιλπνότητα της σοβαρότητας του άλαλου ή και του θορυβάλαλου κενού. Που δεν επικοινωνεί, όντας έξω και μακριά από τις ζώσες κοινωνίες. Στον παγερό πόλο της εξουσίας και δη στον αρνητικό. Τον έμπλεο της αρνητικής ενέργειας του νεομεσαιωνικού πολιτισμού μας που μάχεται να εξισορροπεί με το θετικό πόλο του βορρά, που μάλλον θα εδράζει την ιστορία των λαών και τη Νέμεση των καιρών…  

Εκείνη την αδέκαστη και φρικαλέα που αναμένει βλέποντας τον δυτικό κόσμο να αναδιπλώνεται στον εθνικισμό και τον ανατολικό να επιμένει στη θεοκρατία, έτσι ώστε να τον οδηγήσει στο σύνολό του στην κάθαρση του τρίτου παγκοσμίου πολέμου ή σε μια εναλλακτική λύση 3… Όχι αναίτια, αλλά με την ευθύνη των εφαρμοσμένων πολιτικών του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού που διαβρώθηκαν από τις νεοεποχίτικες επιδιώξεις της ασύδοτης παγκοσμιοποίησης των αγορών και όχι μιας συντεταγμένης παγκοσμιοποίησης των εθνών και των πολιτισμών τους. 

Έτσι αφού οι δημοκρατικές κυβερνήσεις της Δύσης εκφράστηκαν από αδιάφορους πιγκουίνους των αγορών που ανέχθηκαν την εξουσία των media με τις κατασκευασμένες ειδήσεις, την τραπεζοκρατία να κυριαρχεί επί των δημοκρατιών, τη φοροεπιδρομή στους λαούς χάριν μιας παγκόσμιας elit και την ανοχή στο αφύσικο και το παράλογο, χωρίς να καταφέρουν να δώσουν στους λαούς όλης της Δύσης ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις και κοινές προσδοκίες, κατάφεραν να είναι τύποις δημοκρατίες που κάποια στιγμή διέγειραν τα αισθητήρια των πολιτών τους τόσο, ώστε ο θυμός να γίνεται ποτάμι οργής με ανεξέλεγκτη κατεύθυνση. Αλλά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι εξακολουθούν να παραμένουν αδιάφοροι. Σαν πιγκουίνοι που βαδίζουν στο πουθενά…

Είναι τόσο παράξενο και παράλογο παγκόσμιο φαινόμενο που μοιάζει σαν μια φυσική ανάσχεση, σαν μια ανεστραμμένη ιστορική παλινωδία του Στησίχορου. Ίσως για να βαδίσει η ανθρωπότητα προς το Κοινό και τη Βουλή του πρώτου πανανθρώπινου πολιτισμού και ενωμένη να αντιμετωπίσει τα σύγχρονα και σύνθετα προβλήματά της, ώστε επιτέλους να στρέψει το βλέμμα και τις δυνάμεις της έξω και πέρα απ΄ τον πλανήτη, ίσως να πρέπει πρώτα να εξαγνιστεί με το νέο βάπτισμα της εποχής του Υδροχόου στην οποία μπήκαμε ήδη. Το βάπτισμα της φωτιάς. Πάντως ο παγκόσμιος ημερήσιος και περιοδικός, γραπτός και ψηφιακός Τύπος βρίθει από ένα παράξενο μήνυμα : Something Big is Coming in 2017…

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Πυραμίδες

Να πιστεύεις αυτούς που αναζητάνε την αλήθεια. Ποτέ αυτούς που τη βρήκαν. Γιατί ο σκοταδισμός και η λήθη εξακολουθούν να τροφοδοτούν τη σημερινή ιστορική μας ασάφεια για μόλις 3-4 χιλιάδες χρόνια πριν, πόσο μάλλον για ένα βάθος 10 και 100 χιλιάδων χρόνων. Όμως τα τεκμήρια και κυρίως τα μνημειώδη κτίσματα ανά τον κόσμο είναι τόσα και ανυπέρβλητα ώστε να αποσιωπηθούν. Και είτε εξηγούνται με γλαφυρό τρόπο, είτε αναγορεύονται σε ανεξήγητα και μυστήρια. Παρότι συνάδουν τόσο με μύθους αρχαίων πολιτισμών και παρότι μεταφέρουν με τη γλωσσική παράδοση κώδικες κρυμμένους στις ονομασίες και την τοπική γεωγραφία που σημαίνουν στοιχεία της ταυτότητάς τους. Αυτό συμβαίνει και με τις πυραμίδες που συνειρμικά μας μεταφέρουν στην Αίγυπτο, στη μεγάλη πυραμίδα του Χέοπα ( όπως είναι γνωστή) στις ανατολικές όχθες μιας παλιάς κοίτης του Νείλου και πίσω από την Σφίγγα, μαζί με τις δυο μικρότερες των απογόνων του σε διάταξη παρόμοια και οι τρεις με την αστρική διάταξη της ζώνης του Ωρίωνα

Όμως οι πυραμίδες αποτελούν ελληνική λέξη αφού πυρ + αμίς = πυρ+ακίς = φωτιά + κορυφή. Και η ίδια η Αίγυπτος έχει ελληνικό όνομα αφού Αιγ + υπτος = κύμα (εξ ου και Αιγαίο) + ύπτια = χώρα κάτω της θάλασσας  (της τότε ανατολικής Μεσογείου όπως ήταν πριν τη βύθιση του Αιγαίου και τον καταποντισμό της χερσαίας Αιγηίδος που έγινε γύρω στο 10.000 πΧ). Ακόμη και ο πρώτος βασιλιάς (Φαραώ) της Αιγύπτου λεγόταν Μιν και στη συνέχεια Μήνης όπως και αυτός του αιγαιακού πολιτισμού της Κρήτης Μίνως. Ο οποίος συνοδεύεται από τις αναφορές μηχανικής για τον Δαίδαλο, τον Τάλω και τον λαβύρινθο. Επιπλέον ο Αίγυπτος αδελφός του Δαναού ήταν μυθικό ελληνικό πρόσωπο που βασίλεψε στην υπόψη χώρα, όταν ο επίσης μυθικός Διόνυσος εκστράτευσε στις Ινδίες εκδιώκοντας και καταδιώκοντας τους ''μελανέρυθρους'' Υκσώς από την Αν Μεσόγειο που είχαν επιδράμει πολύ πριν τον Αλέξανδρο. Ο οποίος Αλέξανδρος αντιμετώπισε Αιγύπτιους και  Πέρσες ως πολιτισμικός απελευθερωτής, με εξαίρεση τα ''μιαρά έθνη'' που καταδίωξε μέχρι τα τείχη της Κασπίας και την Άορνο πέτρα των Ιμαλαΐων.

Οι πυραμίδες ως κατασκευές έχουν υπέργεια αλλά και υπόγεια δόμηση με ογκόλιθους γρανίτη βάρους 2,5τόνων έκαστος έως και 12τόνων ορισμένοι. Έχουν λειανθεί με υδατοστεγή και αεροστεγή ακρίβεια, ώστε να παραμένουν και σήμερα εντός τους κάποιοι απρόσιτοι χώροι όπως ο περίφημος άγνωστος θάλαμος της βασίλισσας και η κατασκευή δείχνει γνώσεις τριγωνομετρίας, αλλά και απόλυτη χρήση των άρρητων αριθμών π και φ και της χρυσής τομής. Έχουν αστρικούς προσανατολισμούς και ηλιακούς φωταγωγούς, αλλά και διαδρόμους που παραπέμπουν σε αστρικούς συμβολισμούς και ακολουθίες μυστηρίων.

Συμπέρασμα των παραπάνω είναι πως δεν έγιναν συμπτωματικά και χωρίς την υποστήριξη της μηχανικής με γνώσεις και εργαλεία, δεν αποτελούν κενοτάφια έστω και αν αργότερα χρησιμοποιήθηκαν ως τέτοια από τους Φαραώ και έχουν άμεση σχέση με κάποιον άγνωστο (ελληνικό) πολιτισμό που άφησε πίσω του και την πρώτη στον κόσμο πόλη με το όνομα Ηλιούπολη της Αιγύπτου, αφού είναι ξεκάθαρο πως μιλάμε για εποχές εκτεταμένης ηλιολατρείας σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη… Για δε τη φωτιά στην κορυφή θα ήταν ευκολότερο να πει κανείς αν είχε διασωθεί έστω και μια κορυφή ώστε να γνωρίζουμε αν ήταν απλά από γρανίτη με κάποια θέση φυκτωρίας (φωτιάς) ή είχε κάποια ράβδο σαν την σημερινή του αλεξικέραυνου και δη από άλλο υλικό όπως πχ ο χαλκός, ο χρυσός ή ο χαλαζίας ώστε να είναι υψηλά αγώγιμο υλικό για την ηλιακή ακτινοβολία.
Υλικό που όχι μόνο θα αντανακλούσε το φως για λόγους επικοινωνίας, λατρευτικούς ή δηλωτικούς μιας ηλιολατρευτικής περιοχής, αλλά και πιθανόν θα συγκέντρωνε ή θα αναμετέδιδε - κάπως -  ενέργεια ηλιακή και παράγωγά της.
Δεδομένου ότι το πυραμιδοειδές σχήμα και η ισχυρή τριγωνομετρία ενισχύουν σημαντικά την αγωγιμότητα και την αναμετάδοση, όπως τα κοίλα κάτοπτρα του Αρχιμήδη πολύ αργότερα που έκαιγαν τα εχθρικά πλοία στις Συρακούσες.
Ένας τέτοιος γνωστός αντικατοπτρισμός με την πυραμίδα του Χέοπα λέγεται πως ήταν με τους δυο χρυσούς αετούς σε κίονες του Άβατου στο Λύκαιο της Αρκαδίας, μυθικό τόπο γέννησης του Δία.
Η Ηλιούπολη της Αιγύπτου διεκδικεί την πρώτη μορφή ηλιολατρείας και δη του Σείριου στο χρόνο, διαθέτοντας τον πρώτο ναό του θεού Φοίνικα. Ο Φοίνικας (πορφυρός) ήταν ο φτερωτός χρυσοπόρφυρος θεός που επέστρεφε κάθε σχεδόν 1500 ή κατά άλλους κάθε  25960 χρόνια στο ναό του στην Ηλιούπολη, για να καεί και να αναγεννηθεί απ’ τις στάχτες του ορίζοντας την απαρχή μιας νέας (σειριακής) εποχής…  Σαν μετεξέλιξη του Φοίνικα ο θεός Όσιρις (ο Σείριος) ομολογεί σε επιγραφή του ότι κατάγεται από τον αστερισμό στον οποίο επανέρχεται ανά περιόδους. Στη συνέχεια το σύνολο των ηλιοκεντρικών θεών (και όχι μόνον) συγχωνεύτηκαν στον Αμ-Ων-Ρα και εδώ κάθε επεξήγηση ωχριά στις σημασίες… 
Η χρονολόγηση των πυραμίδων ποικίλλει και ένα πολύ πιθανό σενάριο είναι η ενδεικτική για αυτές Σφίγγα, η οποία φέρει κεφάλι γυναίκας και σώμα λέοντα. Προφανώς για να καταδείξει πως έγιναν στη μετάβαση από την εποχή της Παρθένου ζωδιακά στην εποχή του Λέοντα… Ήτοι πάνω από 70 χιλιάδες παντελώς άγνωστα χρόνια…

Πυραμίδες λοιπόν. Που δεν είναι μόνο στην Αίγυπτο, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο γεγονός δηλωτικό ενός πανάρχαιου παγκόσμιου πολιτισμού έστω και με την επιρροή πρώιμων ερευνητικών και εμπορικών αποστολών που στον ελληνικό μύθο σώζονται ως αργοναυτικές εκστρατείες (πολλές και όχι μια). Στον ελλαδικό χώρο είναι 26 πυραμίδες με γνωστότερη του Ελληνικού της Αργολίδας που ανάγεται στην 3η πΧ χιλιετία με ξεκάθαρα μυκηναϊκά στοιχεία και φυσικά την λαξευμένη πυραμίδα στην κορυφή του Ταυγέτου, την μεγαλύτερη σε μέγεθος στον κόσμο που έδωσε το όνομα στη Λακωνία (Λας + Κώνος = Πέτρα + Κώνος), αλλά και στη Λακεδαίμονα ( Λας + δαίμων = Βράχος + θεότητα = λαξευμένη θεότητα στην κορυφή) του Ταλετού, με την ηλιολατρική παράδοση του Ήλιου Απόλλωνα να συντηρείται μέχρι τις μέρες μας, χωρίς κανείς να τολμά εδώ μια χρονολογική προσέγγισή της … Γιατί δεν εορτάζεται το θερινό ηλιοστάσιο της 21ης Ιουνίου του δικού μας ήλιου, αλλά το θερινό της ανατολής του μεγάλου ήλιου του αστερισμού του Σείριου ή Κύνα ή Υπερίωνα την 20η Ιουλίου…
Η πυραμίδα του Ταϋγέτου απούσης βέβαια και εδώ της ελληνικής πολιτείας μελετήθηκε υποτυπωδώς από την πολεμική μας αεροπορία και βρέθηκε να έχει μόλις 1,5 μοίρες απόκλιση στις πλευρές της από τη φυσική φθορά και τον χρόνο. Οι υπόλοιπες είναι άσημες και εγκαταλειμμένες όπως και του Ελληνικού που δεν έχει καν δρόμο πρόσβασης και πάρκινγκ, ούτε καν για μια υποτυπώδη τουριστική αξιοποίηση από τη χώρα μας την κατά τα άλλα ελληνική…

Γνωστές πυραμίδες είναι και του Μεξικού, οι πυραμίδες των Μάγιας στις οποίες είναι ξεκάθαρη η ηλιολατρική χρήση. Παράλληλα πυραμίδες υπάρχουν και στην Κίνα, αλλά και στον Ειρηνικό Ωκεανό όπου ανοικτά της Ιαπωνίας στην Οκινάουα βρίσκεται βυθισμένο ένα κτιριακό σύμπλεγμα με πυραμίδες αντίστοιχες των Μάγιας.
Τελικά, τα όσα εξακολουθούμε να μην γνωρίζουμε για τις πυραμίδες θα μπορούσαν να συνοψίζονται σε μια ελληνική επιγραφή που σώζεται σε κάποια αρχαία εγκαταλελειμμένα ερείπια κάπου στην νήσο του Πέλοπα και γράφει : ΑΠΕΛΚΑΛΛΙΕΡΑΧΑΙΡΕ – Απ –Ελ – Κάλλιε – Ρα – Χαίρε…

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Κύπρον ου μ’ εθέσπισεν


Τεύκτρος - Ες γην εναλίαν Κύπρον, ου μ’ εθέσπισεν οικείν Απόλλων, όνομα νησιωτικόν Σαλαμίνα θέμενον της εκεί χάριν πάτρας
Ελένη - Ουκ ήλθον ες Γην Τρωάδα, αλλ’ είδωλον ην
Τεύκτρος - Τι φης? Νεφέλης αρ’ άλλως είχομεν πόνους πέρι? [ Ευρυπίδης – Ελένη ]

Ο διάλογος του Τεύκτρου αδελφού του Αίαντα του Τελαμώνιου από τη Σαλαμίνα, που μετά τα Τρωϊκά καθοδηγείται από τον Απόλλωνα να οικήσει την Σαλαμίνα της Κύπρου και διερχόμενος από Αίγυπτο συναντά την φιλοξενούμενη εκεί ωραία Ελένη που του ομολογεί πως κατά τη θέληση της θεάς Αφροδίτης δεν πήγε ποτέ στην Τροία, παρά ένα είδωλό της… Θα θυμίσουμε πως ο Τρωϊκός ήταν ο πρώτος ως μυθικός εμφύλιος πόλεμος της αυτοκαταστροφικής ως χαοτικής και μεγαλειώδους φύσης των Ελλήνων, που φυσικά δεν έγινε για το κλεμμένο αντίγραφο τελικά της ωραίας  Ελένης (Ελευθερίας), αλλά για το Παλλάδιο της θεάς Αθηνάς – σύμβολο και αντικείμενο παγκόσμιας εξουσίας…
Εμφύλιος πόλεμος που έγινε πολύ πριν τον 12ο πΧ αι. και αποτέλεσμα του οποίου ήταν η νέα αποικιακή διασπορά των ελληνικών φύλων και μεταξύ αυτών των Ρωμαίων υπό τον Αινεία της δωρικής αποικίας της Τροίας (Ίλιον).

Αχαιοί λοιπόν μετά τα Τρωικά στη Σαλαμίνα (Αμμόχωστο), αλλά Ετεοκύπριοι Δωριείς νωρίτερα μέσω της Κρήτης αποίκησαν την Πάφο ( κατά τον Παυσανία ο Αγαπήνωρ μετά τα τρωικά λόγω τρικυμίας παρασύρθηκε εκεί ) λατρεύοντας πρώτοι την αρκαδική θεότητα της Ουρανίας Αφροδίτης και στα ιστορικά χρόνια την Έγκωμη οι Δωριείς Αρκάδες - από τον τόπο καταγωγής μου την αρχαία Αιγύτιδα - που μετέφεραν εκεί το άγαλμα του Απόλλωνος του Κερεάτα (Κάρνου – κριού – Πάνα ). Όλοι οι παραπάνω συμπεριλαμβανομένων των προγόνων της Ρώμης ονόμαζαν την νήσο Κύπρο από το προσωνύμιο Κύπρις στη θεά της ομορφιάς και του έρωτα Αφροδίτη, που σημαίνει ερωτική ή αγαπημένη νήσος της θεάς που αναδύθηκε από τον αφρό της θάλασσας…

Το ότι η λέξη Κύπρος αναδύεται στην ομηρική (Ιλιάδα ), αλλά και στην προρωμαϊκή εποχή μας δείχνει πως χάνεται στα βάθη των μυθικών χιλιετιών όπου η ίδια η νήσος αναδύθηκε στην Αν. Μεσόγειο κατά τη διάρκεια των μεγάλων γεωλογικών μεταβολών της 10ης πΧ χιλιετίας κατά τον μυθικό κατακλυσμό του Ωγύγου, αφομοιώνοντας το γεγονός στην ανάδυση της θεάς Αφροδίτης. Έτσι προφανώς αναδύθηκε και η λέξη Κύπρος που με αναγραμματισμό Προς + Κύ = Προς + Κύνα = Προς Σείριο, τονίζει την Ανατολή και κρύβει διακριτικά το άρρητο όνομα του αστερισμού του Απόλλωνα, αλλά και της Ηούς – Αφροδίτης… που στη δωρική τους εκδοχή ταυτίζονται αντίστοιχα με τον Πάνα και την Άρτεμη όπως και τη Δήμητρα τη μητέρα Γη, συναντώντας ανατολικότερα την εκδοχή της Αστάρτης…

Έτσι Κύπρις γίνεται η ηλιότροπος θεά του γονιμοποιού Έρωτα των πάντων που κατά την αρχαία παράξενη εικασία ξεκινούσε όχι από τον δικό μας Ήλιο, αλλά από τον μακρινότερο και μεγαλύτερο Ήλιο του αστερισμού του Σείριου που τον αποκαλούσαν Υπερίωνα…
Κύπρις λοιπόν η Αφροδίτη, αλλά και Ξένη Αφροδίτη η ωραία Ελένη που ταυτίστηκε με την Αφροδίτη και θεοποιήθηκε στην Κύπρο, στη Μέμφιδα της Αιγύπτου, στα Κύθηρα και στη Σπάρτη, δείχνοντας τη διαδρομή μιας αρχέγονης δωρικής γενιάς αποίκων σε ένα νησί απαρχής ελληνικό, η πολυποίκιλη ομορφιά του οποίου προσέλκυσε πλήθη επιδρομέων και κατακτητών μέχρι τις μέρες μας.
Σε αυτήν ακριβώς την πτυχή της δωρικής γενιάς της Κύπρου οφείλεται η αναγνώριση και ο σεβασμός της από τους Ρωμαίους που θεωρούν φυλετική γενέτειρά τους τη θεά Αφροδίτη, μέσω των πρώτων δωρικών αποικισμών σε κάτω Ιταλία , Δάρδανα (Ίλιον) και Κύπρο και μετέπειτα της ιστορικής συνέχειας των Τρώων του Αινεία… Κάτι που προφανώς και οι σημερινοί Έλληνες και οι σημερινοί Ιταλοί αγνοούν, αφήνοντας χώρο σε τουρανομογγολικά έθη εκτουρκισμένων Μκρασιατών να διεκδικούν μερίδιο στην εντελώς ξένη προς αυτούς νήσο της Αλασίας Κυπρίδος θεάς…

Πριν ακόμη από τον Κινύρα που επικαλείται η γνωστή ιστορία ως ιδρυτή της Πάφου και ραψωδό που είχε την εύνοια του Απόλλωνα, αναφέρεται από τον Ησύχιο ως προγενέστερος ο Αερίας από τον οποίο προφανώς ο Κινύρας προσφωνούσε τον Απόλλωνα ως Κύνα και Λύκειο επαληθεύοντας τα παραπάνω. Και ο Κινύρας ήταν γιος του Κύκνου που ακολούθησε τον Φαέθωνα στο χαμό του (με το άρμα του Ήλιου έκαψε τη Λιβύη – Σαχάρα ) 6η-5η πΧ χιλιετία… Πολλά τα ''παράξενα'' για να περιοριστούν χρονικά στον 12ο πΧ αι. δεδομένου ότι και το Παλλάδιον που είπαμε νωρίτερα κατόπιν συμπλοκής της νεαρής τότε Αθηνάς με τη φίλη της Παλλάδα έπεσε με εκτυφλωτική λάμψη …και παλλόμενο… από τον Όλυμπο (Ουρανό) στο Ίλιον – Τροία και σε όσους στη συνέχεια μετά τα τρωικά το αποσπούσαν απρόσεκτα τους τύφλωνε …, μέχρι και την εξαφάνισή του έως σήμερα κατά την παραδοχή πλειάδας καταγεγραμμένων ελληνικών μύθων, άγνωστων στο ευρύ κοινό.
Το παλλάδιον (βρέτα) είναι ένα τεράστιο θέμα που χρήζει ξεχωριστής αναφοράς. Θα σημειώσουμε μόνο πως αυτό είναι το ελληνικό και πραγματικό ''Γκράαλ'' των ερευνητών που συνδυάζεται με το μυστήριο της άρτιας προομηρικής ελληνικής γλώσσας ως μαθηματικά δομημένης με αλφάβητο που αποτελεί προσευχή ηλιοκεντρικού βασιλιά στον ζωοδότη Ήλιο…[ Αλ Φα Βη τα Γα…- ήλιε φώτισε δώσε ζωή στη Γη…]
http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/blog-post_1324.html

Κύπρος λοιπόν το νησί του ήλιου, της ομορφιάς και του Έρωτα όχι φυσικά
με τη σημερινή απλουστευμένη έννοια,  αλλά με την αρχέγονη ελληνική της ζωοποιούς δύναμης που πάνω κι απ΄το Δία συμπλεκόταν σε δίνη με την Ανάγκη δα(η)μιουργώντας το Παν…

Κύπρος εν τέλει είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα ακόμη ελληνικό, πελασγικό νησί που αγωνίζεται για την υπόσταση, την απελευθέρωση, την επανένωση και την ανεξαρτησία του. Είναι ένας ιερός τόπος για την Ελλάδα, για την Ιταλία, για την Ευρώπη ως φάρος βαρυσήμαντης ιστορίας και πολιτισμού στις ανατολικές εσχατιές της. Χρέος όλων να παραμείνει φωτεινός, όπως ο αυγερινός της θεότητάς του ακόμη κι αν χρειαστεί να την αναδύσει και πάλι απ’ αφρισμένα κύματα της Μεσογείου...

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Γίγαντες

Ήταν κι ο χιονιάς, έβλεπα και στο Dmax μια αμερικανορωσική έρευνα για το Yeti της Σιβηρίας και ακύρωσα τα παγάκια. Το Yeti ναι, τον περίφημο γίγαντα χιονάνθρωπο με πάρα πολλά στοιχεία να τεκμηριώνουν την ύπαρξη και επιβίωσή του. Κάτι αντίστοιχο και για την Ινδοκίνα. Και θυμήθηκα πως πριν πολλά χρόνια αποτυπώνοντας το μόνιμο πρανές του Ε9 με τον Ηλία τότε, εκεί που κατά την ελληνική μυθολογία έγινε η Γιγαντομαχία και κοντά στο Δακτύλου Σήμα του Ορέστη, πιάσαμε με τα χέρια μας γιγάντιο ανθρώπινο σκελετό που στην επαφή με το φως γίνονταν σαν πιεσμένο λευκό χαρτί… Θυμάμαι χαρακτηριστικά σπόνδυλο με διάμετρο 10cm περίπου και μηριαίο οστό μεταξύ 120-140cm... Ήτοι ο τύπος ο ψηλός τα είχε άνετα τα 4 μέτρα και πάνω. Περίεργα και άσχετα χρόνια τότε, τα αφήσαμε στη θέση τους και δεν είπαμε κουβέντα. Αλλά όντας αυτόπτης μάρτυρας και δη με συνεργάτη, κανείς δεν μπορεί να με πείσει πως δεν υπήρχαν γίγαντες σε εποχές προϊστορικές. Που δικαιολογούν όχι μόνο το μύθο της Γιγαντομαχίας και της επικράτησης των Δίαιων (περί το 10.000 π.Χ.), αλλά και πλήθος κτισμάτων όχι μόνο στις Μυκήνες, αλλά σε όλη την επικράτεια που τα λέμε ακόμη κυκλώπεια, από τον Πολύφημο κύκλωπα της Οδύσσειας του Ομήρου, ο οποίος δεν έλεγε τίποτα τυχαίο και άσχετο έστω και αλληγορικά. Και δεν είναι ο μόνος, αφού η αρχαία ελληνική γραμματεία βρίθει από αναφορές σε γίγαντες.

Οστά γιγάντων έχουν βρεθεί ανά τον κόσμο και την Ελλάδα πάρα πολλά από τις αρχές ακόμη του 19ου αι. Αλλά περιέργως εξαφανίζονται ως στοιχεία και θέματα προβολής. Με έναν τόσο βλακώδη τρόπο αυτοπροστασίας της κατεστημένης γνώσης που τρέμει στο ενδεχόμενο δημιουργίας μιας νέας κοσμοαντίληψης, που θα ανάγκαζε την ιστορία του ανθρώπου να ξαναγραφεί εξαρχής απειλώντας εξουσίες ως μοντέλα και θέσφατα ως παραδοχές. Απεναντίας τα μαμούθ και τα λοιπά τέρατα, όπως και η χλωρίδα των εκατό μέτρων ύψους μέχρι και την παλαιολιθική εποχή, δεν απειλούν τίποτα ώστε κι αυτά να αποκρύπτονται. Αλλά όταν οι συνθήκες της φύσης ευνοούσαν το γιγαντισμό, είναι βλακώδες να εξαιρείς από εκεί τον άνθρωπο (ή το ανθρωποειδές ) όταν παραδέχεσαι πως εμφανίστηκε στη Γη έστω και πριν από 1,6 άγνωστα εκατομμύρια χρόνια. Εκτός αν αρκείσαι στον Άνταμ και την Εύα την άτακτη…

Με τον ίδιο τρόπο γνωρίζουμε πλέον επιστημονικά ότι η Σαχάρα ήταν τροπική και κάηκε ξαφνικά από άγνωστη αιτία την 6η-5η χιλιετία πΧ. Αλλά σαν έλληνες δεν ξέρουμε τι διάολο ήθελε ο Φαέθονας με το άρμα του Ήλιου να πετάξει χαμηλά στην και τότε μακρινή Αιθιοπία και να την κατακάψει. Νεαρός βέβαια μπορεί να πήγε τόσο νότια για φιγούρα στις μελαψές με το κορυφαίο όχημα. Εξακολουθούμε όμως την κατεργασμένη μας σε λευκούς κόκκους μελάσα να την λέμε σάκχαρη στα ελληνικά. Η ξεχασμένη μας γλώσσα εκδικείται τη λήθη μας…
Παρόμοια γνωρίζουμε ότι γύρω στο 10.000 πΧ οι γεωλογικές μεταβολές ήταν κοσμογονικές και σε επίπεδο πλανήτη. Βυθίστηκε η Ατλαντίδα, πλημμύρισε ο Εύξεινος κι η Μαύρη θάλασσα, ανέβηκε η Ερυθρά, βυθίστηκε και η Αιγηίδα χώρα του Αιγαίου κι απέκτησαν η Κρήτη κι η Μάνη παραλίες τουριστικές. Αγνοούμε όμως τον εθνογενή μας κατακλυσμό του Δευκαλίωνα ακόμη και ως χρονικό προσδιορισμό, όπως και τις τόσες αναφορές στην χαμένη Ατλαντίδα, στον Ηρακλή, στα χρυσά μήλα των εσπερίδων, στον Άτλαντα. Εξακολουθούμε όμως να λέμε τον δυτικό ωκεανό Ατλαντικό και το Γιβραλτάρ – ηράκλειες στήλες…

Και σίγουρα δεν κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας και είμαστε αντίθετοι στα σύγχρονα φανταστικά σενάρια που κατακλύζουν το net και τον τύπο απλά για να πουλάνε σε ηλίθιους. Αλλά δεν μπορεί να μη λέμε τίποτα για τα όσα δήθεν ανεξήγητα μυστήρια, που είναι τόσο προφανή. Μετά την πρεμούρα του 2012, το 2014 και 2015 τα διεθνή καταστροφολογικά σενάρια πλην του Grexit,  ήθελαν τον πλανήτη Nibiru (ασσυριακής παράδοσης ) και τους δήθεν δαίμονές του σε τροχιά σύγκρουσης με τη Γη. Και να οι λεπτομερείς περιγραφές και απεικονίσεις τεράτων, που μάλλον ήταν έτσι γιατί δεν ήξεραν τι είναι ο καφές. Ανάμεσα σε αυτή τη βλακεία και την πλήρη άρνησή της, η αλήθεια είναι πως το έτος 2017 επιστημονικά είναι αφιερωμένο στον εντοπισμό του σκοτεινού, αόρατου πλανήτη Χ που ενδεικτικά υπάρχει (αφήνει αποτύπωμα πορείας ), είναι δίδυμος του Ήλιου σε μάζα και εκτελεί ελλειπτική τροχιά στο ηλιακό μας σύστημα με περίοδο διέλευσης από τη ζώνη αστεροειδών έξω του Κρόνου κάθε 26.000 περίπου χρόνια.
Αλλά 25.960 έτη είναι και η άρρητη που σημαίνει ιερή και ανείπωτη περίοδος του μεγάλου Ενιαυτού που έλεγε ο ωραίος ο αρχαίος, κατά την οποία εικάζονται τεράστιες γεωλογικές (και πολιτισμικές) μεταβολές πιθανόν από τέτοιες διελεύσεις. Παράλληλα ο επόμενος διαστημικός στόχος των ΗΠΑ που εξαγγέλθηκε φέτος απ’ τον πρόεδρο Ομπάμα για το 2025 δεν είναι περιέργως ο Άρης, αλλά η προσεδάφιση και δημιουργία βάσης σε αστεροειδείς που προφανώς υπακούει σε ένα λογικό σενάριο για την ανθρωπότητα…Και παράλληλα ο διαστημικός στόχος της Κίνας …the dark side of the moon και η ψυχεδέλεια της Λίλιθ!

Να σημειώσουμε ακόμη ότι για το 2016 το μεγαλύτερο επιστημονικό επίτευγμα ήταν η παράταση της ζωής των κυττάρων κατά 25% περίπου και ο μετάνθρωπος συνεχίζει τον αγώνα της αντιγήρανσης για να προλαβαίνει ο μπαγάσας να ερωτεύεται δις ή και πολλάκις. Αυτό δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην επιστημονική προτεραιότητα για το 2017 που αναφέραμε παραπάνω σχετικά με τον εντοπισμό του πλανήτη Χ. Που αναφέρεται ως ένατος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος, ενώ η ελληνική μυθολογία αναφέρει περιέργως πως κάποτε ήταν 12 οι πλανήτες και οι προσέληνοι κάτοικοι της αρκαδίας (δίαιας ανθρωποκοιτίδας) δεν έβλεπαν στον ουρανό Σελήνη, γιατί απλά δεν υπήρχε ακόμη κι έτσι υστερούσαν στο θέμα το ρομαντικό, όντας αγροίκοι κατά πλειοψηφία μέχρι και σήμερα. Και κατά υποθετικά σενάρια η Σελήνη, η ζώνη αστεροειδών έξωθεν του Κρόνου, ο καταφανώς ερημωμένος Άρης και η ανάποδη φορά της Αφροδίτης, ακόμη και οι περιέργως σπαρτοί δωριείς (ορεσίβιοι), οφείλονται σε κάποιο κοσμογονικό γεγονός που συνέβη στο ηλιακό μας σύστημα που αφάνισε τρεις πλανήτες μετατρέποντάς τους σε αστεροειδείς και δορυφόρους και παραμένει θολά στην  ανθρώπινη μνήμη. Μένοντας ίσως ως ίχνος στα αρχαία μυστήρια και κάνοντας τους επίλεκτους μύστες να καταφάσκουν : ως εαρινό φως έπεσα  στο γαλαξία!?  Χωρίς κατά τις πληροφορίες να ήταν πιωμένοι ή να άκουγαν sacedelic

Αλλά πέραν αυτών, αλήθεια είναι πως η πλειοψηφία του κόσμου ίσως και να μη θέλει επειδή δεν αντέχει, αλλά ούτε και να πρέπει να γνωρίζει την πραγματικότητα, ώστε να συνεχίζει στωϊκά την καθημερινότητά της και φυσικά να ελέγχεται σε τάξη και ηρεμία. Να συνεχίζει πχ να γιορτάζει την πρωτοχρονιά με βεγγαλικά στους δρόμους της Σουηδίας, ομαδικά χειμερινά μπάνια στην Ολλανδία, με παρέλαση ότι κάτσει στη Βρετανία και με το φεστιβάλ του πετεινού στην Κίνα των δράκων. Στην Ελλάδα βέβαια με ξενύχτι και γλέντι λαϊκοριεντάλ μέχρι πρωϊας, ώστε να διατηρούμε τα πρωτεία στην ψυχαγωγία την εδώδιμη και κλασσική. Στο μόνο που έχουμε χάσει τα πρωτεία και σωστά είναι από τη Δανία και αφορά στην παραγωγή και στο εξαγωγικό εμπόριο σπέρματος κρυογονικής ως καινοτόμο επιχειρηματικότητα. Αυτά συμβαίνουν όταν η επιστήμη συναντά το μάρκετινγκ.

Αλλά υπάρχουν κι οι ηλίθιες στιγμές της επιστήμης. Για παράδειγμα κι ενώ δεν έχουμε ακόμη ξεκαθαρίσει τι γίνεται στη στρατόσφαιρα της Γης με την ευρεία εκπομπή συχνοτήτων από κινητά κι ακίνητα, μας ήρθαν τα drones. Τα οποία πέραν της δορυφορικής συνεργασίας που ήδη έχουν, σε λίγο θα καλύπτουν τεράστιες αποστάσεις μεταφέροντας σοκολατάκια, λουλούδια στην ωραία και όμορφους πυραύλους αέρος – εδάφους με ραδιενεργή γόμωση. Σύμφωνα με την ταχύτατη τεχνολογική τους εξέλιξη η υπόθεση εργασίας λέει πως η επόμενη γενιά drones θα έχει σχήμα πουλιού. Ιπτάμενου ok, εκτός αν είναι στην υπηρεσία έρευνας για απιστίες … Γεράκι, περιστέρι, κόρακας κλπ. ώστε να μην είναι εύκολα αντιληπτό απ΄ τον κάθε ανυποψίαστο.
Πέρα από το αστείο της υπόθεσης κάποιοι άρρωστοι στρατιωτικοί επιστήμονες σκέφτονται κάτι αντίστοιχο και για τη θάλασσα. Μεταλλικά ψάρια δηλαδή που θα περνάνε αστραπή μπροστά από απορημένους καρχαρίες. Απορημένους για το που φτάνει η στρατιωτικής χρήσης ανθρώπινη μ@λακία…
Κι αν πέραν των αναλώσιμων κομάντο κάνουν και πειράματα γενετικής για κανέναν μεγαλοδόντη με 20m μήκος και δόντι 20cm που εκτίθεται και σήμερα σε μουσεία και δε μείνει ούτε γαύρος στις θάλασσες, τότε ίσως να παραδεχτούμε πως κάποτε σε παλαιότερες εποχές ηλιολατρείας υπήρχαν και άνθρωποι γίγαντες που έκτιζαν τον κολοσσό της Ρόδου, πυραμίδες και κυκλώπεια κτίσματα σε όλη τη Γη, αντί να διαφωνούμε οι ηλίθιοι για το πώς έστηναν λέει τις σκαλωσιές…

Σίγουρα ο τύπος ο ψηλός, ο Γίγαντας, αναπαύεται εκεί που τον αφήσαμε τότε. Δεν έχουμε ασχοληθεί πάλι. Κυρίως γιατί η περιοχή του νοιάζεται μόνο να αποδείξει πως εκεί κοντά στο Λύκαιο, κάποιοι λυκάνθρωποι κάποτε έκαναν ανθρωποθυσίες. Άλλά άνθρακες και κάρβουνο ο θησαυρός. Λιγνίτης συγκεκριμένα. Στον οποίο έχουν βρεθεί τεράστιοι απολιθωμένοι φοίνικες, μαμούθ και πηγάδια χθόνιας λατρείας. 
Χωρίς καμιά σημασία. 
Γιατί μάλλον η σημερινή Άρκα δεν ανήκει πλέον στο Δία…

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Χιονίζει βόρεια

Χιονίζει βόρεια. Στον ημιτροπικό Νότο της Ευρώπης - ένεκα κλιματικών αλλαγών - όπως και στο Santiago de Cuba του εκλιπόντος Fidel δεν υπάρχουν τέτοιες ταλαιπωρίες. Λιτότητα, μύγα κι ηλιοβασίλεμα, όπερ και σημαίνει ότι οι νότιοι έχουν κι αυτοί τα δίκια τους μέχρι τον επόμενο παγετώνα. Στην ελλαδίτικη περίπτωσή μας αυτά τα δίκια εκτονώνονται με πέντε πορείες στο άγνωστο και δέκα μολότωφ σε παρκαρισμένα και κάδους απορριμμάτων, μάλλον από συνήθεια. Ρήματα χωρίς απορρίμματα και άπειρες απορίες είναι συνηθισμένα για την όμορφη τρελοχώρα μας. Είναι συστατικό στοιχείο της ομορφιάς της από την εποχή του ωραίου του αρχαίου, ο οποίος ήταν καλός στα γράμματα και δίδαξε όλο τον κόσμο, αλλά ήταν σκράπας στα θρησκευτικά του. Έτσι μας είπαν. Κι εμείς εξακολουθούμε να το πιστεύουμε και να ψάχνουμε στο διηνεκές τη χαμένη μας ταυτότητα... 

Το χιόνι ήρθε comrade. Το ραντεβού με την ιστορία δεν ήρθε. Κι έτσι μεταξύ σφύρας και άκμονος η συγκυβέρνησή μας η ευρωαριστερή και φιλελεύθερη υπό τον συμβιβασμό του πραγματισμού και των επιμνημόσυνων μνημονίων, προσπαθεί να αφήσει ένα κάποιο θετικό αποτύπωμα. Ένα αποτύπωμα εκσυγχρονισμού του κράτους, επούλωσης λέει των πληγών των μνημονίων και απόδρασης προς ένα πιο ευρωπαϊκό αύριο, κάνοντας όμως και λάθη πέραν του ότι δεν έσκισε τα μνημόνια και δεν έφερε τη σεισάχθεια στο λαό. Λάθη κυρίως στο μεταναστευτικό και στη σχέση φορολογικού – ανάπτυξης, με τα τελευταία να κινούνται στα παράλογα πλαίσια που ορίζει η οικονομική επιτροπεία στη χώρα. Κι έτσι η ιστορία θα περιμένει τη ρεβάνς των ελλήνων όπου γης μάλλον απ’ την επόμενη γενιά. Τη γενιά που θα ξεσηκωθεί παρότι θα τείνει να χαθεί λόγω δημογραφικού, λόγω γλωσσικής, αλλά και πολιτισμικής αλλοίωσης. Γιατί εμείς δε μάθαμε ακόμη να κουβεντιάζουμε πολιτικά, ήτοι χωρίς κομματικές παρωπίδες και να εστιάζουμε στα σπουδαία αντικειμενικά και από κοινού. Κι οι κουβέντες μας οι πολιτικές κυρίως στη Βουλή, παραμένουν παράλληλοι μονόλογοι σε διαφορετικούς τροπικούς, με μποφόρια και καταιγίδες μιας ηλίθιας οργής ανεπιτήδευτων στα σπουδαία και τα ελληνικά, που οφείλουν να αφορούν όχι μόνον την κάθε επόμενη χρονιά, αλλά το μέλλον του τόπου. Για μια ακόμη φορά θα αρκεστούμε σε ευχές...

Αλλά από τις ρωγμές – έλεγε ο Κοέν – αφήνεται να περάσει το φως. Από το κενό φυσικά περισσότερο. Το μεγάλο κενό αντίληψης, που αφήνει η μετριότητα και ο υλισμός της χαμέρπειας, έτσι ώστε το διαφορετικό ''ανωνύμου του Έλληνος'' διαχρονικά να λάμπει έστω και με μια οκτάβα θλίψης της βασίλισσας πυγολαμπίδας στο βαθύ σκοτάδι του ακατανόητου, της άγνοιας και της αμνησίας των ελλήνων για κείνα τα φωτεινά μονοπάτια της ιστορίας μας. Το χιόνι ήρθε, αλλά ο χιονιάς δεν ήταν ιστορικός comrade. Ιστορική μένει μόνον η λήθη και η τρέλα του λαού μας... 

Χιονίζει βόρεια λοιπόν και θα μπορούσαμε να πούμε για τη σχέση του ψύχους με την ψυχή, δεδομένου ότι σήμερα ο πολιτισμός μας θα ήταν πολύ καλύτερος αν δεν βασιζόταν σε θεμελιώδη, πάγια και παγωμένα ψέματα. Χιονίζει βόρεια και είδηση δεν είναι τα στολισμένα δέντρα στις πόλεις της Ευρώπης, ούτε η αυξανόμενη τρομοκρατία. Είδηση είναι πως μέρες του χιονιά ανοίξαμε τους σταθμούς του μετρό για τους άστεγους της Αθήνας, όταν για εκατό χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες έχουμε έτοιμες δομές φιλοξενίας. Έτσι αντισυστημική είδηση αύριο θα είναι πως σε ευρωπαϊκή χώρα εκλάπη μελομακάρονο ενόπλως comrade, ακυρώνοντας την ιδέα της Ευρώπης και τη δηθενιά μας… 

Στα ημέτερα λευκά ως χιόνη και περιστερά, προϋπολογισμός 2017 για παράδειγμα στη Βουλή των Ελλήνων. Και ακούς οτιδήποτε, ώστε να προϋπολογίζεις με ακρίβεια 2017 δεδομένων πως η επόμενη χρονιά θα είναι λογικά σωτήρια ως χρονιά απεξάρτησης από τους δανειστές, αλλά και αστάθμητα επικίνδυνη λόγω βλακείας και διεθνούς ρευστότητας. Παραμένοντας όμως σπουδαία. Για τον κόσμο που αλλάζει γρήγορα, για την Ευρώπη που αλλάζει πιο αργά, για την Ελλάδα που αλλάζει σιγά – σιγά και σιωπηλά. Χωρίς θριαμβολογίες πλέον, χωρίς θόρυβο λόγω εξάντλησης, χωρίς σπαταλημένη φαιά ουσία αυτοκριτικής ή άμυνας στην ομαδική αντεπίθεση του παλιού και ένοχου κατεστημένου. Εκείνου του κατεστημένου της δήθεν πολιτικής ορθότητας που βαυκαλίζεται με δημοσκοπήσεις εικονικής εξουσίας από το mediaκό του οπλοστάσιο και δεν έχει ακόμη κατανοήσει ότι η ουσία που τροφοδοτεί την εξουσία του -δηλαδή η αστική μεσαία τάξη- το έχει θέσει στο στόχαστρο εγείροντας ανηλεώς το αίτημα της προσαρμογής στο αυτονόητο. Αυτό που ορίζει διεθνώς το σύγχρονο πολιτικό -ως άλλο οντολογικό- ερώτημα γι αυτήν εδώ τη ζωή και την ποιότητά της και όχι όπως παλιά για μια δήθεν ζωή στο επέκεινα. Εν αρχή λοιπόν όχι το φως και η ώρα η πρώτη που έλεγε ο Ελύτης, αλλά η νέα αντισυστημική πάλη που είναι ήδη στο προσκήνιο και η οποία μπορεί να έχει απρόβλεπτα αποτελέσματα για την τύχη της Ευρώπης και του κόσμου. Κι αυτή η πάλη δεν έχει κόμματα και χρώματα comrade. Κύκλος η ζωή, κύκλος τα πάντα. 

Έπειτα ως τεκμήριο του νέου μεσαίωνα που επελαύνει, είναι η επανάκαμψη της θρησκευτικής αντιπαλότητας. Ως χώρα γειτονεύουμε και χάριν προσφυγομεταναστευτικού συνυπάρχουμε - σε ελεγχόμενο ακόμη βαθμό - με την εισαγόμενη ισλαμική αντίληψη. Με εκείνο δηλαδή το τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού της ισλαμικής Ούμα /αδελφότητας, που εξακολουθεί να έχει υπέρτατο νόμο τη Σαρία αντί για κάποιο σύνταγμα και να αναπολεί πιλάφια και παρθένες στον ουρανό και ένα ενιαίο ισλαμικό θεοκράτος /χαλιφάτο στη γη, θαρρώντας πως οι δυτικοί τους διαιρούν για να το εμποδίσουν. Μιας νοοτροπίας δηλαδή που ξέχωρα από καθετί άλλο είναι στον αντίποδα του δυτικού πολιτισμού και είναι σχεδόν αδύνατο να αλλάξει, εάν δεν υποστεί διαφωτισμό και αναγέννηση εκ των έσω. Ο δυτικός τρόπος ζωής και η  καθημερινή χρήση προηγμένης τεχνολογίας δεν αρκούν για να υπερκεράσουν το ψυχονοητικό αποτύπωμα της θρησκοληψίας. Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός δείχνει πως οι θρησκείες επανακάμπτουν στο προσκήνιο ως συστήματα εξουσίας με μαζική απήχηση και άρα ως οριζόντιες γραμμές αντιπαλότητας. Δείχνοντας την παρακμή των μοναρχιών στην ανατολή, αλλά και των δημοκρατιών στη δύση, υπό τη σκιά μιας αόρατης αυτοκρατορίας των αγορών στην οποία ο πολίτης είναι μια απροσδιόριστη στο πλήθος ανεστιότητα που αναζητά καταφύγιο στην παραμυθία. Και η ωμή αλήθεια, η αφόρητη για τον ανθρωπάκο και την εξουσία είναι πως ακόμη και σήμερα για τους πολλούς η Γη δεν είναι στρογγυλή και δεν γυρίζει…. Ακόμη και σήμερα που οι εξωγήϊνοι πολιτισμοί είναι επιστημονικά παραδεκτοί, λες κι είναι ορατοί ή ημι-θέουν. Και πώς χωρίς το ευ στις χοές, να ευχηθείς την πολιτισμική απόδραση της ανθρωπότητας απ’ την ψυχονοητική φενάκη...

Και τέλος, ως ιερό κέρας των παραπάνω είναι το κέρδος. Αυτή η αμφίσημη έννοια της επίπλαστης, υλικής και εν τέλει προσωρινής απόλαυσης, που δεν εγγυάται την ευτυχία και την υγεία, που δεν μπορεί να χορτάσει εκείνο το απροσδιόριστο χάος που στα ελληνικά το λέμε ψυχή, με την ελευθεριότητα του καθενός να την προσδιορίσει και να την τέρψει με ότι θέλει και ποθεί.
Το κέρδος λοιπόν. Ο αυτοσκοπός του κυρίαρχου θεού Χρήμα. Αυτό, μετά τις δήθεν δημοκρατίες που εκτρέφουν το ολιγαρχικό Σύστημα  και τις θρησκείες ως κοσμικές εξουσίες αντιπαλότητας, είναι το τρίτο και μεγαλύτερο ψέμα του σύγχρονου πολιτισμού μας. Πού καταναλώνει ανίερα, χωρίς σύνεση και σεβασμό το αίμα των πόρων του πλανήτη, όχι για την επιβίωση και την πρόοδο της ανθρωπότητας, αλλά για την εφήμερη ικανοποίηση κάποιων που δεν έχουν τίποτα περισσότερο από την οργανική ύλη που ανακυκλώνουν έρποντας ως είδος.

Η θεά Κάλι, η βασίλισσα των καλικάντζαρων είναι εδώ comrade. Με αυτή την έννοια τα ερπετά του τόκου και της βόμβας είναι οι επικυρίαρχοι του πλανήτη και της ανθρωπότητας. Και μας ελέγχουν ελέγχοντας το νου και τα πιστεύω μας με απόλυτα ψέματα και διαστρέβλωση των εννοιών, μέχρις ν’ απονεκρώσουν τον πλανήτη μαζί τους. Γιατί αυτό είναι, όντα ζωντανά – νεκρά ως άψυχα ή ζόμπι όπως τα λέει ο δυτικός πολιτισμός που τελευταία τα προβάλει όλο και περισσότερο. Κι η ειρωνεία είναι πως στη μεταμοντέρνα εποχή της άτεχνης  Τέχνης που ζούμε, όπου το κάλλος και την αρμονία αντικατέστησε η ασκήμια και η αφηρημένη φρίκη, η προβολή αυτή δεν μπορεί να ειπωθεί με τίποτα και διαφήμιση.

Χιονίζει βόρεια comrade. Γι αυτό μη ρωτήσεις τι είναι οι καλικάντζαροι γιατί θα μάθεις πως όχι μόνον δε φεύγουν με τις ευχές, αλλά πληθαίνουν περισσότερο. Όσο στην πράξη η Ελλάδα διώχνει μαζικά ακόμη τους νέους της στο εξωτερικό και τους αντικαθιστά με τα παιδιά της θεάς Κάλι από τη μακρινή ανατολή, που χιλιάδες χρόνια μετά εξαπλώνονται και πάλι στη Δύση. Αυτή είναι η ωμή και η αφόρητη αλήθεια για τη δηθενιά μας. Πως η Ελλάδα εξακολουθεί να τρώει τα παιδιά της αιώνες τώρα. Και 2017 ευχές δεν αρκούν για την ελληνική ψυχή που φθίνει comrade. Και μη ρωτήσεις τι είναι ψυχή γιατί στα ξεχασμένα ελληνικά θα βρεις μια σχέση με το ψύχος. Τίποτα παραπάνω. Τα παραπάνω απαιτούν τροπικούς, λιτότητα, μύγα κι ηλιοβασίλεμα. Ή όπως λέμε αλλιώς έρωτα, πόλεμο και μουσική, ώσπου να λιώσει. Κι αν κανείς σου απαντήσει με σιγουριά τι είναι ψυχή, θα είναι είτε ανόητος, είτε ένας ακόμη ψεύτης...
Χωρίς το ευ στις χοές καμιά ευχή comrade. Γιατί η ελπίδα των λαών πάλι ξέμεινε κάπου στα μισά του δρόμου για την επανάσταση...

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Διγενήδες στο Μοριά

Είναι ένα ανοιξιάτικο πρωϊνό του 1228 μ.Χ. σε κάποια απ’ τις κοιλάδες του Αλφειού που ξεδιπλώνεται από το κέντρο του Μοριά μέχρι το πέλαγο της Ηλείας. Στoν οικισμό της Ευανθίας οι λιγοστοί κάτοικοι ξεκίνησαν για τα χωράφια και τα κοπάδια τους. Όλος ο Μοριάς στα χρόνια της Φραγκοκρατίας είναι σχετικά αραιοκατοικημένος και ο πληθυσμός αγροτοποιμένες που δε θύμιζαν τίποτα από την παλιά χώρα. Ο ηγεμόνας Γουλιέλμος διοικούσε τον τόπο με βαρωνείες και κάθε βαρώνος αρκούνταν στη δεκάτη της παραγωγής για την οποία φρόντιζε ο προεστός του κάθε χωριού.

Προς τη μικρή πλατεία του χωριού με τη βρύση έσερνε τα βήματά της η γριά ζητιάνα, που κατηφόριζε πιο συχνά από τη σπηλιά ψηλά στο βράχο που κατοικούσε σαν ερημίτισσα. Οι ντόπιοι την είχαν συνηθίσει πλέον και μάλιστα κάποιοι έλεγαν πως είναι ξωτικό σταλμένο από την Παναγιά για να δοκιμάζει το φιλότιμο και την καλοσύνη τους. Ήταν ήσυχη, γλυκιά και καλοσυνάτη η καημένη και δεν ήταν τόσο τα χρόνια, όσο οι κακουχίες της ζωής που έκαναν ολόλευκα τα μαλλιά κάτω από τη μαύρη της μαντήλα. Συνήθως ο προεστός ή κάποιος από τους χωρικούς τη φίλευαν κατιτίς. Μα τούτο το πρωινό δεν ήρθε για ζητιανιά. Ήταν ανήσυχη και τράβαγε για το σπίτι του προεστού, για να του πει πως χαμηλά στο ποτάμι άκουσε φασαρία στα άγρια χαράματα λαχταρώντας να μάθει τι συμβαίνει.

Περνώντας από τη βρύση στην πλατεία κοντοστάθηκε να ανασάνει. Όλες οι κοπέλες του χωριού ήταν εκεί με τις στάμνες τους για νερό και όπως πάντα ήταν έτοιμες να πειράξουν με τα λόγια τη γερόντισσα ζητιάνα. Όμως πάντα η πιο όμορφη απ’ όλες η Λιογέννητη, που τη βάφτισαν έτσι γιατί είχε
ολόλαμπρα ξανθά μαλλιά, τις απόπαιρνε και συνέτρεχε γλυκά τη γερόντισσα που τη λυπόταν για τα βάσανά της. Η Λιογέννητη ήταν ένα από τα ψυχοπαίδια του προεστού που ήταν στη δούλεψή του. Τράβηξαν μαζί για το σπιτικό του άρχοντα και η γερόντισσα του είπε την ανησυχία της.   
- Μην ανησυχείς, της λέει ο προεστός που πάντα της μίλαγε καλοσυνάτα. Πήραμε με τον Ηρακλή αποβραδίς το μεγαλύτερο κοπάδι των Βατοχωριτών μπας και σταματήσουν τις κλεψιές.

Ο Ήρακλής κι αυτός ψυχοπαίδι του προεστού ήταν ένα ψηλό καστανόξανθο παλικάρι που είχε γίνει πλέον το πρωτοπαλίκαρο του χωριού. Θρασύς κι αψύς ήθελε να κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά στους Βατοχωρίτες, όχι για το κοπάδι, αλλά για να παραβγεί στον Άριστο το πρωτοπαλίκαρο των Βατοχωριτών. Οι δυο τους μαθές είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς  αφού καίγονταν για την καρδιά της Λιογέννητης,  παρότι ο προεστός δεν τους άφηνε κανένα περιθώριο να την πλησιάσουν ή να την ζητήσουν. Αυτή όμως νοιαζόταν για τον Άριστο απέναντι και το ΄δειχνε κρυφά μονάχα σαν τον έβλεπε από μακριά ή ακούγοντας για τα έργα και τις παλικαριές του. Ήξερε όμως πως τώρα τον προκαλούσε ο Ηρακλής και στο μυαλό της φώλιασε η πεθυμιά και ο φόβος για το τι θα γενεί…

Όμως κι οι Βατοχωρίτες δεν έμειναν άπραγοι. Συνάχθηκαν αποβραδίς και οργισμένοι ζητούσαν να κατέβουν όλοι μαζί να λογαριαστούν με τους Ευανθιώτες.
- Δε θα πάτε πουθενά, τους φώναξε ο Άριστος. Αύριο το μεσημέρι θα κατέβω μοναχός και θα τα φέρω πίσω.
Οι Βατοχωρίτες τον κοίταξαν σαστισμένοι γιατί δεν ήξεραν τι είχε στο μυαλό του, μα δε μπορούσαν και να του φέρουν αντίρρηση γιατί ήξεραν πως είναι συνετός και γιατί ‘ταν το πρωτοπαλίκαρο μαθές και ήξεραν πως κανείς δεν μπορεί να του παραβγεί στη δύναμη και τη γνώση. Έτσι αρκέστηκαν στο συγκαταβατικό νεύμα του προεστού που είχε εμπιστοσύνη στο ψυχοπαίδι και πρωτοπαλίκαρό του.
Ο Άριστος ήταν ένα γεροδεμένο παληκάρι με μακριά καστανόμαυρα μαλλιά δεμένα ψηλά στο μέτωπο, που δεν καυχιόταν για τη δύναμη και την αντρειά του, μα άλλοτε σοβαρός, άλλοτε χαμογελαστός νοιαζόταν για τα προβλήματα του χωριού και βοηθούσε παντού όπου υπήρχε ανάγκη. Ο προεστός που τον είχε ψυχοπαίδι από μικρό είχε φροντίσει να του μάθει πώς να γίνει συνετός και δυνατός σαν τους Έλληνες τους παλιούς που κατοικούσανε στον τόπο. Κι αυτός όλο ρώταγε και ήθελε να μαθαίνει περισσότερα. Μα τούτη τη φορά δε νοιαζότανε γι αυτά. Ήθελε να πάει απέναντι από το ποτάμι και να διεκδικήσει ήρεμα και αποφασιστικά το δίκιο του χωριού του, έτσι όπως λαχταρούσε να διεκδικήσει κάποια στιγμή και την καρδιά της Λιογέννητης…

Κι έτσι κίνησε την επόμενη μέρα μοναχός και τράβηξε για την πλατεία του απέναντι χωριού γνωρίζοντας πως θα’ ναι όλοι εκεί περιμένοντας την αντίδραση των συγχωριανών του. Κι ήταν πράγματι όλοι εκεί. Ο προεστός και οι κάτοικοι με μπροστάρη τον Ήρακλή και οι κοπέλες που τάχα γέμιζαν στη βρύση καθυστερώντας για να δούνε τι θα γενεί. Την ίδια ώρα αγκομαχώντας από τη βιασύνη κι αναθεματίζοντας τα κουρασμένα γόνατά της έφτανε κι η γριά ζητιάνα.

Στάθηκε ο Άριστος απέναντι από όλους και άρχισε με δυνατή και συνετή φωνή να τους λέει πως δίκιο είναι να επιστραφεί το κοπάδι στον τόπο του και στο εξής να σταματήσουν οι κλεψιές κι οι αντιδικίες κι ο καθείς στα δυο χωριά να προκόψει και να νοικοκυρευτεί ανενόχλητος. Κι εκεί που όλοι οι Ευανθιώτες καλμάρισαν με το λόγο του κι άρχισαν να σκέφτονται το δίκιο και το σωστό, τους διέκοψε ο Ήρακλής που με οργή άρχισε να βρίζει τον Άριστο σαν κιοτή που μιλάει θολά αντί να παλέψει για όσα νομίζει πως του ανήκουν και κινήθηκε μπροστά να τον χτυπήσει. Ο Άριστος αποφεύγοντας το χτύπημα τον έσπρωξε κι ο Ηρακλής έπεσε κατάχαμα. Αμέσως τινάχθηκε πάνω και τούτη τη φορά στο χέρι του γυάλισε το μαχαίρι που έδειχνε πως ζήταγε το αίμα του Αρίστου. Ο Άριστος του έπιασε το οπλισμένο χέρι και τα δυο πρωτοπαλίκαρα κυλίστηκαν στο χώμα με το χωριό σαστισμένο να κοιτάει τα θεριά που αντιπάλευαν ανήμπορο να αντιδράσει. Έπεσε το μαχαίρι μα το ξανασήκωσε ο Ηρακλής και ορμάει κατά τον Άριστο μαχαιρώνοντάς τον λοξά στο μπράτσο. Την ίδια στιγμή δυο δυνατές φωνές ακούστηκαν πάνω από την οχλαβοή. Η μια η σπαραξιά της Λιογέννητης που δεν μπόρεσε να κρύψει άλλο την ανησυχία της και η άλλη η δυνατότερη της γριάς ζητιάνας που έπεσε αναμεσός τους σκούζοντας : - Μη, τον αδερφό σου!…

Τραβήχτηκαν κι οι δυο, κοιτάζοντας τη γερόντισσα με απορία και λαχτάρα. Μα πιο πολύ η Λιογέννητη που είχε κι αυτή τρέξει δακρυσμένη πάνω στη γερόντισσα που έπεσε αναμεσός τους.
 - Σύχασε κόρη μου,
της είπε η γερόντισσα που την κοίταξε με μια βαθιά συμπόνοια όπως ποτέ άλλοτε, μέσα από τα βαθυγάλαζα μάτια της τα βυθισμένα στις κόγχες μιας ταλαιπωρημένης ζωής. Και τότε, μόνο τότε κατάλαβε η Λιογέννητη πως αυτά τα μάτια της, μοιάζουν τόσο πολύ με τα δικά της…
Πλάι τους και πλάι στα δυο παλικάρια που είχαν γονατίσει δίπλα της σαστισμένα έστρεξε και ο προεστός και με αργή κουρασμένη φωνή κοίταξε τη γρια ζητιάνα και της είπε:
- Ισαβέλλα κυρά μου, θαρρώ πω είναι θέλημα Θεού να σμίξει πια η φαμίλια μας, πριν μας ξανά ‘βρει το αίμα κι ο πόλεμος...
Κι εκεί στο αρχοντικό της Ευανθίας, μαζεμένα τα τρία αδέρφια με τους γονείς τους, μάθανε για τον πόλεμο που χρόνια πριν έγινε στα παράλια και για τη μάνα τους την αρχόντισσα της Ενετιάς Ισαβέλλα πως ξέφυγε και τραβώντας στην ενδοχώρα βρέθηκε στη σπηλιά που τη συνάντησε ο προεστός, την ερωτεύτηκε, την φρόντιζε κρυμμένη κι έκαναν τα τρία παιδιά που έγιναν ψυχοπαίδια σαν ορφανά, όσο ακόμη ζούσε η πρώτη κυρά του. Μα δε μπορούσε μαθές να φανερώσει την αμαρτία του, ούτε και να τα κρατήσει όλα σιμά του μην τύχει και τον υποψιαστούνε χωριανοί και Φράγκοι… 

[ Σημ : Περιληπτική διασκευή μιας από εκείνες τις αληθινές ιστορίες του μεσαιωνικού Μοριά που είχαν διασωθεί ως ανατυπώσεις, από τη χαμένη δυστυχώς βιβλιοθήκη της Δημητσάνας. Πέρα από το πολύτιμο της αληθινής καταγραφής ( με ονόματα και στοιχεία που φυσικά εδώ αλλάζουν ) θα ήταν σίγουρα έτοιμα κινηματογραφικά σενάρια ]

Ενωμένη Ευρώπη

Κι ήταν κάποτε μια όμορφη Ευρώπη του μύθου που την ερωτεύτηκε και την απήγαγε ο Δίας ταύρος (κατά την εποχή του ταύρου δηλαδή 4η-2η πΧ χιλιετία) από τη Μινωϊκή ανατολική Μεσόγειο κατευθυνόμενος ΒΔ για αποικισμό. Κι Ευρώπη - παρά τα όσα λένε για Φοίνικες και ανανάδες -  είναι ένα ελληνικό όνομα που όπως όλα έχει μια συγκεκριμένη σημασία. Ευρώπη στα ελληνικά σημαίνει αυτή που βλέπει σε ανοικτούς ορίζοντες. Σήμερα 6 χιλιάδες χρόνια μετά που μπαίνουμε στην εποχή του Υδροχόου, η γηραιά μα πάντα όμορφη Ευρώπη δικαιώνοντας το όνομά της θα έπρεπε να έχει ευρύνοια και  διορατικότητα περισσότερη από ποτέ άλλοτε, ώστε να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της εποχής μας και την αυτοκαταστροφική της ροπή που οφείλεται στη μέτρια πολιτική της εκπροσώπηση. Κι επειδή τα σπουδαία πράγματα είναι ή όλα ή τίποτα και μέτριο ούτε τον καφέ, η αναδρομή στο μύθο είναι πάντα απαραίτητη για να θυμάται κάθε ευρωπαίος πολίτης πως πατρίδα δεν είναι μόνον η χώρα του, αλλά και η ήπειρός του η Ευρώπη  και κατ΄ επέκταση η μάνα Γη…

Στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση με την αποχώρηση της Βρετανίας που αρέσκεται να έχει τα δικά της μέτρα και σταθμά, ανέκυψε η μεγαλύτερη κρίση που αφορά στη συνοχή της ως ενιαία πολιτική οντότητα. Όχι τόσο με καθαυτό το γεγονός του Brexit που κάποια στιγμή μελλοντικά θα ανατραπεί, όσο με το ότι αυτό ως γεγονός έφερε στην επιφάνεια το κυρίαρχο πρόβλημα της Ένωσης, που είναι η χαλαρή και στην ουσία ανύπαρκτη ένωσή της με αποτέλεσμα την πολυφωνία, την πολυδιάσπαση, την αναβλητικότητα και εν τέλει τη δυσχέρεια κυβερνησιμότητας. Με κίνδυνο άλλες χώρες - μέλη να ακολουθήσουν το δρόμο της εξόδου εάν εκεί επικρατήσουν ευρωσκεπτικιστές, το ευρωπαϊκό πολιτικό όραμα της εποχής μας κινδυνεύει να καταρρεύσει. Άρα πρέπει άμεσα να αντιδράσει αντιμετωπίζοντας όλα εκείνα τα αίτια που οδηγούν τους πολίτες της να στρέφονται στον ευρωσκεπτικισμό ή σε δημαγωγίες ακραίων τοποθετήσεων αν θέλει να προλάβει κάθε κίνδυνο απόσχισης.

Αυτά τα αίτια συνοψίζονται :
α) στην ηγεμονική στάση και εμμονή της Γερμανίας που κατά κύριο λόγο ευθύνεται για την αναπτυξιακή στασιμότητα,
β) στη διόγκωση της  ανεργίας,
γ) στην υπερφορολόγηση και
δ) στην αίσθηση μιας γενικότερης ανασφάλειας,
συμπτώματα που προκάλεσε το οικονομικό μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού το οποίο εφαρμόζεται και από τα δύο κυρίαρχα ευρωπαϊκά κόμματα το λαϊκό και το σοσιαλιστικό με ελάχιστες διαφορές. Νεοφιλελευθερισμός σημαίνει κυριαρχία και ασυδοσία της αγοράς ακόμη και έναντι χωρών και κυβερνήσεων, κατάσταση που αποτελεί εκτροπή της υγιούς ελεύθερης οικονομίας και της κατεστημένης πολιτικής κουλτούρας του ευρωπαϊκού κόσμου, που είναι ο υγιής φιλελευθερισμός και δη ο ριζοσπαστικά κοινωνικός. Έτσι η αίσθηση του ευρωπαίου πολίτη πως ο ίδιος και κυρίως τα παιδιά του έρχονται αντιμέτωποι με ένα αβέβαιο και ανασφαλές αύριο, τον οδηγούν στο να πιστέψει ακραίους δογματισμούς και παραμυθίες που καταγγέλλουν με έναν υπεραπλουστευμένο λόγο τις παραπάνω πολυσχιδείς παθογένειες, υποσχόμενοι εντελώς λαθεμένα πως η υπαναχώρηση σε εθνικά σύνορα είναι η μοναδική λύση. Θα ήταν είτε λύση απελπισίας αν κυρίαρχη τάση  ήταν η επαναδιαίρεση του πολιτισμένου κόσμου σε προπολεμικά οχυρά αντιπαλότητας, είτε λύση αξιοπρέπειας εάν η ηγεσία της ΕΕ εξακολουθεί να φέρεται τιμωρητικά και προσβλητικά σε μέλη της όπως η Ελλάδα. Που σημαίνει πως θα ήταν μια ακραία και όχι λογική λύση. Άρα εν τέλει δε θα ήταν λύση αλλά απονενοημένη έξοδος… 

Τα παραπάνω ενισχύονται από την έλλειψη κοινής και άμεσης πολιτικής αντίδρασης της Ένωσης σε θέματα ασφάλειας εντός και εκτός της επικράτειά της και επιδεινώνονται με την υποκριτική και ασύδοτη αντιμετώπιση του μεταναστευτικού που συνδυάζεται με την  αστάθεια σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, θέματα που μέχρι σήμερα αφήνονται κυρίως στην επιμέλεια του ΝΑΤΟ. Υποκριτική γιατί αφορά μόνο στην αναζήτηση φτηνών εργατικών χεριών στη βιομηχανία του βορρά και ασύδοτη γιατί γίνεται κατά το δοκούν κάθε χώρας μέλους.

Όλα όμως αυτά αποτελούν μείζονα προβλήματα όταν κανείς τα δει αποκλειστικά και μόνον υπό το πρίσμα του κράτους μέλους. Απεναντίας αν τα δει ως συνολική Ευρώπη των 500 εκατομμυρίων πληθυσμού, τότε η αναγωγή τα σμικρύνει σε τάξη μεγέθους και τα αφανίζει ως θέματα προβληματισμού. Θα τα εξαλείψει και στην πραγματικότητα, εάν και εφόσον η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφασίσει να επισπεύσει όλες εκείνες τις δημοκρατικές διαδικασίες που θα οδηγήσουν το ταχύτερο στην πλήρη πολιτική της Ένωση ως μια χώρα, ένα Κράτος, μια κοινότητα πολιτισμού που οφείλει ιστορικά να επιβιώσει κάθε πρόκλησης. Αυτό, σε αντίθεση με τη σημερινή κατάσταση του παράδοξου και αυτοκαταστροφικού ανταγωνισμού των 27 κρατών μελών της, θα σήμαινε μια ενιαία επιτέλους πολιτικοοικονομική και κοινωνική οντότητα και πρακτική, υπό ένα κοινό και ισχυρό νόμισμα που ήδη υπάρχει και μια κοινή δημοκρατική και προοδευτική κουλτούρα. Συνθήκη που θα απογείωνε την αναπτυξιακή της προοπτική, αλλά και την κοινωνικοπολιτική συνοχή, το κύρος και την παρουσία της στην παγκόσμια  κοινότητα.

Η Ευρώπη των κρατών μελών της θα έπρεπε το συντομότερο να γίνει η μια και ενιαία Ευρώπη των λαών και των πολιτισμών της. Θα έπρεπε ως πρωτοπόρος της ιδέας του δημοκρατικού κοινοτισμού που εξέφρασε με την ιδρυτική της πράξη, να προχωρήσει άμεσα στη δική της λειτουργική και ευέλικτη κεντρική Κυβέρνηση, αναβαθμίζοντας τα θεσμικά όργανα που ήδη υπάρχουν, πέρα και πάνω από σύνορα που τείνουν να επανασχηματισθούν, όταν η ίδια η νομισματική ένωση τα έχει στην πράξη καταργήσει.

Μια Ευρώπη πολιτικά ενωμένη σε μια κρατική οντότητα, θα σήμαινε το τέλος σε κάθε ακραία διάθεση υπαναχώρησης του ευρωπαϊκού οράματος. Θα ενέπνεε τους πολίτες της και θα προσέδιδε σε όλους το απόλυτο αίσθημα ασφάλειας για τη ζωή και το μέλλον τους. Μια τέτοια προοπτική άμεσης πολιτικής Ένωσης με ή χωρίς τη Βρετανία, θα μπορούσε να μοχλεύσει την πολιτική της υπόσταση για δεκαετίες, με αυτόνομη και ηγετική πορεία στον κόσμο και με μια νέα δυναμική ταυτότητα που θα την ενίσχυε ακόμη και η υιοθέτηση μια κοινής και επίσημης γλώσσας της επιλογής της, πέραν των εθνικών της γλωσσών και πέραν της αγγλικής, εάν οι Βρετανοί επιμένουν να συνεχίσουν μόνοι τους. Για πολλούς λόγους θα μπορούσαν να είναι τα ελληνικά ως η μητρίδα των γλωσσών του δυτικού κόσμου, αλλά το θέμα είναι δεύτερης σημασίας και εντέλει είναι ζήτημα επιλογής των λαών. Αυτό που έχει βαρύνουσα σημασία είναι η ίδια η πλήρης  Ένωση τώρα πριν να είναι πλέον αργά.

Πρόσφατα η ΕΕ αποφάσισε τη δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού άμεσης επέμβασης, που θα δρα αυτόνομα από το ΝΑΤΟ, με τη φιλόδοξη προοπτική ισχύος που θα δημιουργήσει το 2% του προϋπολογισμού των κρατών μελών της. Είναι η πρώτη ευρωπαϊκή κίνηση απεξάρτησής της από τη συμμαχία και η καταστατική δήλωση πως το υπόψη σχήμα θα υπερασπίζεται μεταξύ άλλων και κυρίως τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, είναι από μόνη της ικανή να σβήσει τα όνειρα του νεοοθωμανικού επεκτατισμού σε Ελλάδα, Κύπρο και Βουλγαρία. 

Τώρα που οι πολιτικές διεργασίες ανά τον κόσμο είναι ραγδαίες και το παγκόσμιο περιβάλλον ευμετάβλητο εξαιτίας του imperiun της νέας τάξης πραγμάτων το οποίο ήδη προκαλεί αντισυστημικές αντιδράσεις, η πλήρης πολιτική ένωση της Ευρώπης με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των λαών της είναι μονόδρομος. Θα είναι η απόλυτη Λύση για κάθε ευρωπαϊκό πρόβλημα και παράλληλα θα λειτουργήσει σταθεροποιητικά και ευεργετικά, ως παράδειγμα προς μίμηση σε ολόκληρο τον πλανήτη που είναι πλέον αντιμέτωπος με πλείστα και μείζονα προβλήματα τα οποία  απαιτούν συλλογικές και όχι επιμέρους λύσεις.

Εν τέλει η ίδια η έννοια της προόδου σημαίνει πως οι λύσεις είναι πάντα μπροστά και όχι στην υπαναχώρηση και στο παρελθόν. Αυτό από μόνο του σημαίνει πως ιδεολογίες που υποστηρίζουν την περιχαράκωση στα στενά εθνικά όρια όσο και να είναι θελκτικές στην απογοήτευση, θα είναι πάντα άτοπες και αναχρονιστικές για κάθε Ευρωπαίο πολίτη. Αρκεί  λοιπόν η ΕΕ να δει ευρύτερα και να αποβάλλει το απόστημα του νεοφιλελευθερισμού που την διαλύει, αντιμετωπίζοντάς το καίρια με την προοπτική της πλήρους πολιτικής της Ένωσης, υπό την κυρίαρχη κουλτούρα εκείνη που εγγυάται τις έννοιες της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της προόδου, έξω και πέρα από νεοεποχίτικες  διαθέσεις και καπιταλιστικές παθογένειες που την οδηγούν αυτοκαταστροφικά τη μια να βομβαρδίζει την καρδιά της τη Σερβία και την άλλη να ισοπεδώνει οικονομικά την ψυχή της την Ελλάδα.

Η αλλαγή αυτής της αυτοκαταστροφικής πορείας της Ευρώπης είναι υπόθεση και ευθύνη του κάθε ευρωπαίου πολίτη τόσο σοβαρή, που θα μπορούσε να εκφραστεί ακόμη και με κινηματικές διαδικασίες που θα εστιάζουν στον  δημοκρατικό κοινοτισμό και την ιδεολογική επανάσταση του αυτονόητου. Παρότι οι έννοιες του κοινοτισμού και της σύγχρονης επανάστασης του αυτονόητου έχουν γίνει δημαγωγικές ατάκες των ευρωπαϊκών κομμάτων, η αρχική θεωρητική δυναμική τους είναι τέτοια που θα εξακολουθεί να παραμένει η πιο επίκαιρη ιδεολογική επανάσταση του πολιτισμένου κόσμου.
Η αρχή της ήδη φαίνεται από την αντίδραση της αστικής τάξης στα συστημικά κόμματα τα οποία υποτίθεται πως την εκφράζουν, σε όλες τις χώρες. Αν όμως αυτή η αντίδραση δεν ελεγχθεί έγκαιρα ώστε να καθοδηγηθεί στον επαναπροσδιορισμό αρχών, αξιών και πολιτικών, τότε σύντομα οι λαοί θα οδηγηθούν στα πρόθυρα του πιο παράλογου και καταστροφικού παγκόσμιου πολέμου που υπαγορεύει η σημερινή αστάθεια στον πλανήτη…